Φαινόμενα

Ο κόσμος είναι σκληρός
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Από τα παράπονα της Καλομοίρας για τις ζαβολιές που της έκαναν, στον κ. βουλευτή που κάνει τηλεπεριοδεία όχι για στήριξη του κόμματός του αλλά της συζύγου του
Θέμα μείζον στα πρωιναδικοκουτσομπολίστικα η συνέντευξη Καλομοίρας στον «Ταχυδρόμο», όπου ξεδιπλώνει την πίκρα και την απογοήτευσή της από την ελληνική σοουμπίζνες και από τη συμπεριφορά διαφόρων που την εκμεταλλεύτηκαν. Αχ, το καημένο το Καλομοιράκι, τι καημούς φορτώθηκε! Και είχε ενθουσιαστεί με τον ρόλο της νέας εθνικής «γατούλας» που της ανατέθηκε. Πλην όμως, ουδείς της εξήγησε ότι οι «εθνικές γατούλες» είναι τέτοιες μόνο για τις κάμερες, στην πραγματικότητα έχουν νου και γνώση, είναι οργανωμένες και προσεκτικές για να καταφέρουν να επιβιώσουν. Α, ναι! Και έχουν πραγματικά ταλέντο. Το γλυκό κοριτσάκι της μαμάς, αν θέλει να παραμείνει τέτοιο, πρέπει να μένει σπίτι του.

Το πρόβλημα που διαπίστωσε με τρόπο σκληρό η Καλομοίρα και πολλοί σαν αυτήν είναι η γνωστή πλάνη των ριάλιτι. Η προσγείωση μετά την ψευδαίσθηση. Αποδεικνύεται το ίδιο σκληρή για όλους. Και όχι γιατί είναι «κακός ο κόσμος». Η σοουμπίζνες είναι κρεατομηχανή, όπως είναι όλοι οι επαγγελματικοί χώροι που έχουν σχέση με δημοσιότητα και χρήμα. Από τον Τσάκα που υπήρξε ο πρώτος μπιγκμπραδερικός νικητής και πλέον δίνει συνεντεύξεις για να πει πόσο ψεύτικη είναι η λάμψη της διασημότητας- όταν δεν υπάρχει κανένα πραγματικό ταλέντο για να τη στηρίξει- και πόσο δυστυχισμένος έγινε μόλις πέρασε η πρώτη χαρά από τη νίκη, μέχρι το Καλομοιράκι που κατέφυγε στο σπίτι των γονιών της στην Αμερική «για να αναρρώσει από την κακία των κυκλωμάτων» η πραγματικότητα είναι μία: το πανηγύρι του σουξέ δεν έχει διάρκεια.

Η διάρκεια έχει σχέση με την εσωτερική δύναμη, με την πίστη του καθενός στην αξία του, αλλά πάνω απ΄ όλα με το γεγονός ότι η αξία υπάρχει και είναι αληθινή. Κανένα πραγματικό ταλέντο δεν χάνεται γιατί «του ζήτησαν να πληρώσει τα αναψυκτικά από το μίνι μπαρ του ξενοδοχείου του», όπως έλεγε με παράπονο η Καλομοίρα σε προηγούμενη συνέντευξή της.

Άλλο όμως τα χοροπηδητά στον καθρέφτη του σπιτιού της και άλλο να διεκδικεί θέση στη βιομηχανία της σοουμπίζνες.

Ενθουσιασμένος δήλωνε ο Άδωνις Γεωργιάδης από τον «Πρωινό Καφέ» του Αnt1 μέχρι το μεσημεριανάδικο «Πολύ μπλα μπλα» στο Αlter με την τηλεοπτική εμφάνιση της συζύγου του, Ευγενίας Μανωλίδου, ως παρουσιάστριας του ριάλιτι «Το παιχνίδι της αλήθειας». Αχ! Αυτή η αβάσταχτη ελαφρότητα της εγχώριας μιντιακοπολιτικής σοουμπίζνες! Επίλεκτο μέλος της άλλωστε ο κ. Γεωργιάδης, εμφανώς λάτρης του θεάματος, ανεξαρτήτως ποιότητας και περιεχομένου όπως αποδεικνύεται. Γιατί το εν λόγω ριάλιτι αποτελεί μία από τις χειρίστου είδους αμερικανιές. Ένα από τα τηλεοπτικά κατασκευάσματα που εκμεταλλεύονται την ανάγκη των ανθρώπων του μόχθου για μια στιγμή ψευδοδημοσιότητας μετατρέποντας σε εμπορικά προϊόντα τα μύχια της ψυχής του. Καλούνται να ξεπουλήσουν ό,τι πιο ιερό, βαθύ, μυστικό δένει τις ανθρώπινες σχέσεις.

Βέβαια, υποτίθεται ότι ζούμε σε μια κοινωνία που αναγνωρίζει την αυτονομία και την αυτοδιάθεση των συζύγων – εκτός βέβαια από τις συζύγους των πολιτικών, αλλά και αυτές όχι όλες ως φαίνεται- αλλά όπως και να το κάνουμε οι αρχές που διέπουν το «Παιχνίδι της αλήθειας» αντιστρατεύονται πλήρως τις αξίες του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και της ορθοδοξίας, που υποτίθεται υπερασπίζεται με τις εκπομπές, τις εκδόσεις του και το βουλευτικό του έργο ο κ. Γεωργιάδης. Τον ρώτησαν στο «Πολύ μπλα μπλα» ποια είναι η γνώμη του για το τηλεπαιχνίδι: «Όλοι όσοι παίρνουν μέρος είναι ενήλικοι, οι ίδιοι ζητούν να πάρουν μέρος και οι ίδιοι λένε τα προσωπικά τους πριν καν ερωτηθούν».


Ξεφλουδίζονται οι ανθρώπινες σχέσεις

Ακριβώς αυτό είναι το επιχείρημα του ριαλιτζίδικου κυνισμού. Μόνο που το πρόβλημα δεν είναι αυτοί που παίρνουν μέρος, αλλά οι αντιλήψεις που καλλιεργούνται στο φιλοθέαμον κοινό από τέτοιου είδους τηλεόραση, όπου ξεπουλιούνται οι ψυχές των ανθρώπων για λίγα ευρουδάκια, ξεφλουδίζονται οι ανθρώπινες σχέσεις on camera. Αν αυτό δεν είναι η πιο απάνθρωπη και άγρια εκδοχή της «ρωμαϊκής αρένας», τότε τι είναι;

Έχει αναλογιστεί ο κ. Γεωργιάδης με τον φλογερό, τηλεπαραθυράτο υπερπατριωτισμό του, που δεν ανέχεται ούτε τη σκέψη της ελάχιστης υποχώρησης στην περίπτωση του ονόματος «Μακεδονία» για παράδειγμα, ποιοι θα απομείνουν να υπερασπιστούν τα πάτρια, με την έννοια μάλιστα που ο ίδιος τους προσδίδει, όταν οι ανθρώπινες προσωπικότητες είναι τόσο ταπεινωμένες ώστε να διαλύονται χάριν ψυχαγωγίας στα εξ ων συνετέθησαν για μερικές χιλιάδες ευρώ; Η πατρίδα τις μάρανε μετά. Αλλά τι να πει κανείς! Τhere is no business like show business.