Δίκτυο

«Οιδίπους γραφειοκράτης»
Γ. Δ. Κ. Σ.

Ήταν μια έκπληξη: ο «Οιδίπους τύραννος» που είδα στη Θεσσαλονίκη. Από το Εθνικό Θέατρο της Σερβίας (Βελιγράδι) καλεσμένο από το ΚΘΒΕ. Μία παράσταση που πρόσφατα έγινε δεκτή με ενθουσιασμό στη Στοκχόλμη- στο θέατρο «Ντραμάτεν». Είχα διαβάσει για «εκσυγχρονιστική» άποψη και πήγαινα επιφυλακτικός. Αλλά η Κυρία Βίντα Ογκνιένοβιτς που υπέγραφε προσαρμογή- πάνω στη μετάφραση στα σερβικά της δικής τους, αλλά και δικής μας πια, Γκάγκα Ρόσιτς- και σκηνοθεσία, αν και όχι πια κοριτσάκι με τα μυαλά στα κάγκελα, φάνηκε πιο αποφασιστικά τολμηρή: διασκεύασε το έργο σε ένα πολιτικό θρίλερ. Και έκανε μια παράσταση έντιμη, απόλυτα καθαρή, πυκνή, με ευρήματα ενταγμένα, λειωμένα κι όχι ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή, οδηγώντας έξοχα τους ηθοποιούς της και, πάνω απ΄ όλα, χωρίς να χάσει ούτε στιγμή το μέτρο. Ο δικός της «Οιδίπους» εξελισσόταν σε ένα γκρίζο και «βρώμικο» λευκό γραφειοκρατικό σκηνικό περιβάλλον, με τα μέρη του Χορού να έχουν περάσει στους «κύκλους» του Οιδίποδακάτι σαν Ρουσόπουλοι και Αγγέλου…-, σε δημοσιογράφους και σε μία πολιτική σχολιάστρια της τηλεόρασης. Και ο Οιδίπους της- ο μόλις 27χρονος, εξαίρετος Ίγκορ Ντζόρτζεβιτς, η δεύτερη έκπληξη της βραδιάς, ένας κοντούλης αλλά με πανύψηλο σκηνικό κύρος ηθοποιός, περιστοιχισμένος, όχι τυχαία, από δύο πρωτοπαλίκαρα ύψους μπασκετμπολίστα- ήταν ένας γιάπης της εξουσίας, κάτι σαν Γκρούεφσκι, νευρώδης, που ανεβοκατέβαινε μια πανύψηλη σκάλα σαν βέλος μέχρι που αρχίζουν οι αποκαλύψεις κι αρχίζει να την σκαρφαλώνει στα τέσσερα… Και το φινάλε, με τον καταματωμένο, τυφλό πια Οιδίποδα να περιφέρεται και τον Τειρεσία- άλλος έξοχος ηθοποιός ο Μάρκο Νίκολιτς- να αυτοπυροβολείται στο προσκήνιο μέσα στην απόλυτη αδιαφορία των τα φαιά φερόντων, άλλοτε συνεργατών τους, που συσκέπτονται, μιλούν στα κινητά και γελούν πλάι, το βρήκα συγκλονιστικό. Δεν είχε πολύ κόσμο στην πρεμιέρα, νομαρχούληδες και δημαρχούληδες απόντες, αλλά το χειροκρότημα ήταν θερμότατο και τα «μπράβο» πολλά. Θα άξιζε να δούμε και εμείς οι χαμουτζήδες, στην έδρα μας, την παράσταση αυτή.


Εξάγουμε θέατρο
Π.Κ.

Έχει στήσει πλήθος κλειστών και ανοιχτών θεάτρων σε όλη την Ελλάδα ο αρχιτέκτων Μάνος Περράκης, αλλά έδωσε τα φώτα του και στη Ρώμη και στην Ισπανία με θέατρα σαν γλυπτά, με περιστρεφόμενη ορχήστρα και άλλες μοντέρνες αναγνώσεις του αρχαιοελληνικού μοντέλου. Έχει βραβευθεί επανειλημμένα για το έργο του και επειδή αυτό το μοντέλο του θεάτρου, το ανοιχτό προς τον ουράνιο θόλο και το περιβάλλον, εισάγει τέταρτη διάσταση στην καλλιτεχνική και τη θεατρική εμπειρία, τον κάλεσαν και στην Κίνα, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της έκθεσης «Μια σκηνή για τον Διόνυσο» που μεταφέρει εδώ και πολλά χρόνια σε ένδεκα μέχρι τώρα χώρες ο αδελφός της αλησμόνητης Μελίνας, Σπύρος Μερκούρης, με βάση το σκεπτικό ότι ο διάλογος είναι η ρίζα του θεάτρου αλλά και της δημοκρατίας. Το ενδιαφέρον που προκάλεσαν οι μακέτες και τα σχέδια του θεάτρου του Μάνου Περράκη στην Κίνα ήταν τέτοιο που ένας υπουργός τού ζήτησε να σχεδιάσει και να φτιάξει ένα ανοιχτό ελληνικό θέατρο στη φίλη χώρα. Η πρόταση είναι σοβαρή και αναζητείται διακρατική φόρμουλα.


«Ροκ» Σοφία
Μ.Μ.

Δεν ξέρω τι χαρακτηρίζει τα «ροκ άτομα» (και αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα ο όρος και αν υπάρχουν ροκ άτομα και κυκλοφορούν ανάμεσά μας και αν… και αν) αλλά ροκ άτομο είναι σίγουρα η Σοφία Φιλιππίδου. Τόσο «ροκ» και τόσο σοβαρή με την τέχνη της! Τη χάρηκα και την απόλαυσα και γέλασα και τη χειροκρότησα- όπως και όλους τους συντελεστές της παράστασης- στης… Ιοκάστης («Απόψε Τρώμε στης Ιοκάστης») σε μία από τις όχι και πολύ συχνές (αμαρτία ομολογουμένη…) θεατρικές εξόδους μου. Τις οποίες, μετά την καλή αρχή, υπόσχομαι στον εαυτό μου ότι θα πυκνώσω.