«Το διαζύγιο με έβαλε ξανά στη ζωή»

Παντρεύτηκα μικρή και αυτή η δικαιολογία μού κράτησε συντροφιά για χρόνια. Μόλις τέλειωσα το Λύκειο ντύθηκα νύφη, ανέβηκα τα σκαλιά της εκκλησίας και στο πρώτο έτος έδινα εξετάσεις από τα μπροστινά θρανία γιατί οι καθηγητές μου πίστευαν πως κουβαλάω βιβλία και όχι παιδί στη φουσκωμένη μου κοιλιά.

Πριν κλείσω τα είκοσι είχα ενός έτους κόρη και έναν πολυάσχολο σύζυγο που τον έβλεπα μόνο τα Σαββατοκύριακα. Κι όταν λέω τον έβλεπα, εννοώ ότι τον έβλεπα κυρίως να κοιμάται. Σηκωνόταν, έτρωγε και ξανακοιμόταν με ένα δίωρο ενδιάμεσο διάλειμμα στον υπολογιστή. Ήταν και ήμουν κουρασμένη τις περισσότερες φορές που το άγγιγμα πήγαινε να γίνει χάδι και το βλέμμα φιλί. Δύο χρόνια μετά, το άγγιγμά μας φανέρωνε ενόχληση και το βλέμμα μας αποδοκιμασία. Εκείνη την περίοδο φύγαμε από την Αθήνα και εγκατασταθήκαμε σε μία παραλιακή επαρχιακή πόλη, που ήταν και ο τόπος καταγωγής του. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία πως ήταν πλέον ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας. Στη Σχολή μου πήγαινα μόνο για τις εξετάσεις και σιγά σιγά έχασα την επαφή μου με τους φίλους και συμφοιτητές μου. Οι παρέες μου άλλαξαν. Όλοι ήταν τουλάχιστον δέκα χρόνια μεγαλύτεροί μου, παντρεμένοι, με παιδιά, και είχαν εκ προοιμίου δίκιο στις απόψεις τους είτε μιλούσαμε για πολιτικά είτε για ποδόσφαιρο. Μαζί τους ένιωθα σαν να έκανα πρόβα για τον ρόλο της μάνας και της συζύγου μέχρι να έρθει η ώρα που θα ζούσα πραγματικά. Μικρή ήμουν, εξάλλου, όπως έλεγαν όλοι. Με τον άνδρα μου πάψαμε να μιλάμε όταν καταλάβαμε ότι οι κουβέντες μας έδιναν αφορμή για τσακωμό. Δεν είχαμε λόγο να τσακωνόμαστε πια αφού εξέλιπε κάθε στοιχείο εκτόνωσης και λύτρωσης που παλαιότερα ακολουθούσε τους καβγάδες μας.

Υπομονή. Η κόρη μας ήταν ήδη πέντε ετών και το μόνο που άκουγα γύρω μου στις εκκλήσεις για βοήθεια ήταν υπομονή. Υπομονή, θα μεγαλώσει το παιδί, θα μπορέσεις να δουλέψεις. Υπομονή, δεν σας λείπει τίποτα για να είστε ευτυχισμένοι. Υπομονή, τα προβλήματα λύνονται με τον καιρό και τα θυμόμαστε και θα γελάμε. Δεν γέλασα όμως ποτέ με εκείνα τα προβλήματα, αντιθέτως, έκλαψα. Καθώς απομακρυνόμουν από τον άνδρα μου, με τους γονείς και τα αδέλφια μου 10 ώρες μακριά με το καράβι και μία με το αεροπλάνο, το μυαλό μου έπλασε έναν φανταστικό κόσμο από τον οποίο άρχισα για άγνωστο λόγο να εξαρτώμαι συναισθηματικά. Αφού κανείς δεν νοιαζόταν για μένα κι εγώ με τη σειρά μου για κανέναν, ξαφνικά άλλαξε άρδην το σκηνικό με κάποιο μυστήριο

Το παιδί έκλαιγε από την πείνα και εγώ έβγαζα από την κατάψυξη τυροπιτάκια και τα έτρωγα άψητα. Ο άνδρας μου έτρωγε έξω και δεν κατάλαβε τίποτα

κλικ. Όλοι αίφνης νόμιζα πως ασχολούνται μαζί μου. Αν γελούσαν, σήμαινε πως γελούσαν μαζί μου. Νόμιζα πως μπορούσαν να διαβάσουν την κάθε μου σκέψη και να με επικρίνουν ανά πάσα στιγμή. Από το κόκκινο φως της τηλεόρασης που έμενε σε θέση αναμονής στην κρεβατοκάμαρα νόμιζα πως με παρακολουθούσαν ακόμη και στον ύπνο μου.

Το κλικ. Ήταν άνοιξη όταν έγινε εκείνο το κλικ. Δύο με τρεις φορές ξέχασα τη μικρή στο νηπιαγωγείο και γύρισε μόνη της με τα πόδια σπίτι. Για φαγητό ούτε λόγος. Το παιδί έκλαιγε από την πείνα και εγώ θυμάμαι πως έβγαλα από την κατάψυξη τυροπιτάκια και τα έτρωγα άψητα. Μόνο η κόρη μου καταλάβαινε πως κάτι πήγαινε στραβά. Με έβλεπε να κάθομαι στο πάτωμα οκλαδόν για ώρες και μετά να διπλώνομαι και να κοιμάμαι χάμω. Δεν μπορούσα να φορέσω γυαλιά ηλίου γιατί σχημάτιζαν λίμνες τα κλάματα γύρω από τα μάτια μου. Ζούσα την κόλαση σαν καθαρτήριο και είχα την αίσθηση ότι επέστρεφα στην παιδική μου ηλικία, μικρή ήμουν… άλλωστε, όπως έλεγαν όλοι.

Ο χωρισμός. Η σωτηρία ήρθε από μια φίλη που με κάλεσε για λίγες μέρες στο σπίτι της στο Κιάτο. Η επαφή μαζί της πραγματική και ως εκ τούτου καταλυτική. Άνθρωπος γεμάτος ζωή η Νίκη υπολόγιζε τα μικρά για μεγάλα, εξέδιδε τη δική της εφημερίδα, έγραφε στίχους και μεγάλωνε δύο παιδιά. Κοντά της τα φαντάσματα απώλεσαν τη σάρκα και τα οστά που τους είχα δώσει, το χρώμα ξαναγύρισε στο πρόσωπό μου και για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι η πρόβα τέλειωσε, η ζωή μου είχε ήδη ξεκινήσει χωρίς να με περιμένει. Αρχικά μίλησα στους γονείς μου. Μετά βρήκα ένα διαμέρισμα κοντά τους, αλλά εμφανίστηκε ο άνδρας μου την ώρα που το παζάρευα με τον ιδιοκτήτη του και έκανε σκηνή.

Την επόμενη ημέρα υπέβαλα αίτηση διαζυγίου και έναν χρόνο μετά έβαλε πια και εκείνος την υπογραφή του στο ίδιο χαρτί.

Ήμουν 25 ετών και ένιωθα 45.

Χωρισμένη με παιδί δεν… κόλλαγα στις παρέες των συναδέλφων για φαγητό ή ποτό μετά τις 11 το βράδυ, ούτε με τους άλλους γονείς των συμμαθητών της κόρης μου που διατηρούσαν τη βέρα στο δεξί. Ήμουν γενικότερα παρείσακτη και ειδικότερα για προοπτική σχέσης μπελάς. Δεν με ένοιαζε και πολύ. Οι αποδράσεις μου, σε δύο πρόβες την εβδομάδα για τη χορωδία του Δή

Τα παιδιά μου ήταν βάλσαμο, οι πληγές επουλώθηκαν γρήγορα και αισθανόμουν ότι μόνη μου μπορούσα πια να είμαι καλύτερα

μου και αγωνιστικό σκάκι στα διασυλλογικά και τα τουρνουά. Εκεί γνώρισα τον δεύτερο άνδρα μου.

Το «σκάκι» της σχέσης.
Έβλεπε πέντε κινήσεις πιο μπροστά από μένα και στην κοινή μας ζωή έκανε κινήσεις που δεν γνώριζα. Η ψευδαίσθηση ότι μεγάλωσα δεν με άφησε όμως να διακρίνω κανένα από τα σημάδια της σταδιακής αποχώρησής του. Νόμιζα ότι βρισκόταν στο ίδιο τραπέζι απέναντί μου, ενώ εκείνος έδινε αγώνα σιμουλτανέ. Το δεύτερο στεφάνι, αν και ήρθε πια στην ηλικία των τριάντα ετών, δεν έμελλε και πάλι να κρατήσει. Απέκτησα μία κόρη μαζί του και ήμουν ευτυχισμένη ενώ εκείνος δεν ήταν. Οι πολλές ανάγκες της μικρής και οι ανησυχίες της έφηβης πλέον μεγαλύτερης κόρης μου δεν άφησαν ούτε χώρο ούτε χρόνο για υποψίες. Επιπλέον, η δουλειά μου στην τηλεόραση από τις 5 κάθε πρωί μέχρι το μεσημέρι και το απόγευμα πάλι στο μοντάζ μέχρι τις 11 το βράδυ έκανε αδύνατο κάθε ουσιαστικό και ειλικρινή διάλογο για τη σχέση μας, που άρχιζε να τρίζει.

Δεν ξέρω, δεν θυμάμαι αν τού το ζήτησα ή μόνος του κατέφυγε στον καναπέ για να αποφύγει τα πρωινά μου ξυπνήματα. Μέρα με τη μέρα η απόσταση μεγάλωνε μεταξύ μας και εγώ δεν έβλεπα τίποτα πέρα από τα πάμπερς, τα νουλάκ, τον έλεγχο της μεγάλης και τα πλυντήρια που δεν έλεγαν να τελειώσουν. Η πόρτα έκλεισε πίσω του με θόρυβο λίγες μέρες μετά την Πρωτοχρονιά του 2001. Δεν γύρισε ποτέ ξανά πίσω. Ούτε μία εβδομάδα μετά που μπήκα στο νοσοκομείο με κρίση από πέτρα στη χολή, την οποία και μού αφαίρεσαν. Δεν μού εξήγησε τίποτα, όλα έγιναν μέσω δικηγόρων. Ο γάμος μας κατέληξε χαρτοβασίλειο από τις εκατέρωθεν αγωγές μέχρι που υπογράψαμε συναινετικό διαζύγιο. Η δουλειά έδωσε πάλι τη λύση και τα παιδιά μου το βάλσαμο στις πληγές, που επουλώθηκαν γρήγορα. Τα δύο διαζύγια έπαψαν να βαραίνουν τους ώμους μου και να δυσκολεύουν το βήμα μου. Η συνταγή δεν πετυχαίνει πάντα και είναι καλύτερο να βρεις το θάρρος να πετάξεις τον χαλασμένο μουσακά στα σκουπίδια από το να τον φας και να αρρωστήσεις.