ΑΝΑΛΥΣΗ Προκαλούν την ύφεση!

Όταν η κυβέρνηση προβλέπει για το 2009 ρυθμό ανάπτυξης 3% και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τον βλέπει στο 2%, εμείς δεν μπορούμε να κοιμόμαστε καθόλου ήσυχοι.

Ας δεχθούμε ότι η πιο ρεαλιστική πρόβλεψη βρίσκεται κάπου στη μέση: 2,5% δεν είναι ένας ρυθμός ανάπτυξης που θα αφήσει ανεπηρέαστες τις ζωές μας.

Έχουμε συνηθίσει από το 1997 και μετά να έχουμε ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από 3%- και επί πολλά χρόνια της τάξης του 4% με 5%- και χάρη σ΄ αυτούς να εξασφαλίζουμε πολλά. Αξιοπρεπείς αυξήσεις αμοιβών, νέες θέσεις εργασίας- έστω κι αν δεν ειναι αρκετές για να απορροφήσουν τους ανέργους-, υψηλά επίπεδα κατανάλωσης, αγορές κατοικιών και Ι.Χ. Ακόμη και με την άνιση κατανομή του, ο πλούτος που δημιουργείται στη χώρα εξασφαλίζει τα παραπάνω. Το Δημόσιο από την πλευρά του είχε ένα σίγουρο επίπεδο αύξησης δημοσίων εσόδων κάθε χρόνο και αυτό του έδινε τη δυνατότητα να κάνει δημόσιες επενδύσεις και να δίνει αυξήσεις μισθών στους δημοσίους υπαλλήλους μειώνοντας παράλληλα, έστω και αργά, το δημοσιονομικό έλλειμμα, δηλαδή χωρίς να θέτει σε σοβαρό κίνδυνο το μέλλον της χώρας.

Μια απότομη υποχώρηση του ρυθμού ανάπτυξης θα ανέτρεπε όλα τα παραπάνω. Η Γερμανία μπορεί να ζήσει- και ευτυχισμένα ίσως- με ρυθμό 2,5%, γιατί ούτε το δικό μας δημόσιο χρέος έχει (σχεδόν 100% του ΑΕΠ), ούτε τον δικό μας πληθωρισμό, ούτε τους δικούς μας μισθούς, που ξεκινούν από χαμηλότερη βάση και αυξάνονται ταχύτερα στο πλαίσιο της σύγκλισης, την οποία επιτρέπει η υψηλή ανάπτυξη. Η Ελλάδα θα ένιωθε περίπου σαν να είχε πέσει σε συνθήκες ύφεσης με ρυθμό ανάπτυξης στο 2%.

Ξαφνικά, οι μισθοί θα έπρεπε να παγώσουν (σχεδόν), οι δημόσιες δαπάνες να περικοπούν δραστικά, οι δημόσιες επενδύσεις να σταματήσουν για να μη φτάσει το χρέος σε δυσθεώρητα ύψη.

Πολλοί αναλυτές βλέπουν ξανά μπροστά τους το φάντασμα της πορτογαλοποίησης της οικονομίας, δηλαδή της διολίσθησης σε ύφεση, από την οποία δύσκολα θα ξεφύγει η οικονομία. Η κυβέρνηση προφανώς όχι μόνο δεν το βλέπει, αλλά το προκαλεί, αφού παίρνει μέτρα περιοριστικού χαρακτήρα, εκεί που άλλοι- οι περισσότεροι αυτήν τη στιγμή στην παγκόσμια σκηνή- ζητούν όλο και μεγαλύτερη χαλάρωση.

Ο προϋπολογισμός βεβαίως δεν ψηφίστηκε ακόμη. Μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα, η κρίση που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μπορεί να κάνει ακόμη και τη δική μας κυβέρνηση να αλλάξει γνώμη. Σε κάθε περίπτωση, ήσυχοι δεν θα κοιμόμαστε…