ΑΝΑΛΥΣΗ Η εξέγερση των θυμωμένων

Στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ υπάρχουν πολλοί θυμωμένοι άνθρωποι, εξαιτίας της χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Είναι θυμωμένοι γιατί κάποιοι μεγαλόσχημοι μάνατζερ που προκάλεσαν, με την απερισκεψία και την απληστία τους, την κρίση μπορούν τώρα να κρατήσουν τα υπέρογκα κέρδη τους, ενώ οι πελάτες τους χάνουν τις περιουσίες τους.

Είναι θυμωμένοι γιατί το κόστος καλούνται να πληρώσουν όχι οι υπεύθυνοι αλλά οι φορολογούμενοι στο σύνολό τους, στις περιπτώσεις εκείνες που οι κυβερνήσεις παρεμβαίνουν- και σωστά – για να σώσουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Στην Ελλάδα, όπου ευτυχώς δεν είχαμε καταρρεύσεις τραπεζών ούτε άλλα μεγάλα προβλήματα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, υπάρχουν επίσης ορισμένοι πολύ θυμωμένοι άνθρωποι. Ειναι αυτοί που είχαν επενδύσει μικρότερα ή μεγαλύτερα ποσά σε τίτλους της τράπεζας που κατέρρευσε στις ΗΠΑ, της Lehman και έτσι βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη να έχουν χάσει τα πάντα. Οι άνθρωποι αυτοί πίστευαν οτι το κεφάλαιό τους τουλάχιστον ήταν εγγυημένο και τώρα οι τράπεζες τούς συμπεριφέρονται σαν να ήταν πελάτες όχι δικοί τους, αλλά της Lehman. Με τόσα κέρδη που έκαναν- και εξακολουθούν να κάνουν- θα έπρεπε να βρουν μια φόρμουλα να τους αποζημιώσουν, έστω κι αν τυπικά δεν το οφείλουν.

Άλλωστε, ορισμένοι υποστηρίζουν οτι με βάση την κοινοτική τραπεζική Οδηγία (ΜΙFΙD) ειναι υποχρεωμένες να το κάνουν, σε περίπτωση που ο πελάτης έχει υπογράψει σύμβαση για μηδενικό κίνδυνο.

Πολιτική στροφή
Ο θυμός διαμορφώνει πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Οι Ευρωπαίοι πολιτικοί διαισθάνονται οτι στην κοινή γνώμη παίρνει το πάνω χέρι η άποψη υπέρ του μεγαλύτερου κρατικού παρεμβατισμού. Στο Βέλγιο συντελέστηκε μια σχεδόν πλήρης κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και ο Γάλλος πρόεδρος κ. Σαρκοζί κατακεραυνώνει τις υπερβολές του καπιταλισμού. Στις ΗΠΑ, από την άλλη πλευρά, οι βουλευτές που καταψήφισαν το σχέδιο Πόλσον φοβήθηκαν οτι η Αμερικανοί πολίτες θα αισθάνονταν ότι πιάστηκαν κορόιδα, αν πλήρωναν για τις αποτυχίες των τραπεζών. Στο τέλος όμως κι αυτοί θα πεισθούν οτι η κρατική παρέμβαση, με την άλφα ή βήτα μορφή, ειναι αναπόφευκτη. Η στροφή σε ένα νέο καθεστώς με περισσότερους κανόνες και διασφαλίσεις για τους μικρούς καταθέτες και επενδυτές και λιγότερη ελευθερία κινήσεων για τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, δεν αρέσει βεβαίως στους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού, όπως γίνεται ολοφάνερο από τα μέσα ενημέρωσης που τους εκφράζουν. Αλλά ειναι η πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια που μάλλον δεν θα την αποφύγουν.