«Μια κρίση αξίζει στην αγορά σύγχρονης τέχνης»

Χωρίς στέγη ώς το 2010 το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στεγάζει προσωρινά στο Ωδείο Αθηνών τις εκθέσεις του, τις οποίες επεκτείνει στο Διαδίκτυο
Το πήρε ερείπιο και το έκανε μουσείο. Ο λόγος για το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, μόνο που ο χώρος στον οποίον αναφερόμαστε δεν είναι το πολύπαθο εργοστάσιο Φιξ της Λεωφόρου Συγγρού, καθώς η μετατροπή του σε εκθεσιακό χώρο πήρε χθες μία ακόμη μετάθεση για το 2010. Το πρώην ερείπιο είναι το γεμάτο υγρασία υπόγειο του Ωδείου Αθηνών, που μεταμορφώθηκε σε έναν εντυπωσιακό εναλλακτικό χώρο με βιομηχανικά χαρακτηριστικά που θα φιλοξενήσει τις δραστηριότητες του άστεγου, αλλά δραστήριου μουσείου.

Για τη μετατροπή των 2.000 τ.μ. του Ωδείου Αθηνών που παραχωρήθηκαν στο ΕΜΣΤ χρειάστηκαν 400.000 ευρώ από τον ειδικό λογαριασμό του υπουργείου Πολιτισμού, ενώ αναμένονται άλλες 400.000 ευρώ για τη διαμόρφωση του αμφιθεάτρου 650 θέσεων και γραφείων.

Πρώτος φιλοξενούμενος του μουσείου, ο Ντάβιντ Κλερμπάουτ με τις οκτώ βιντεοεγκαταστάσεις του. Στα έργα του επικρατεί η ηρεμία και ο χρόνος κυλά με τον δικό του τρόπο. Η εξέλιξη κάθε ιστορίας προχωρά αργά με αποτέλεσμα ο θεατής να πρέπει να επιστρατεύσει υπομονή- το έργο του «Βordeaux Ρiece» διαρκεί 13 ώρες και 40 λεπτά!- και παρατηρητικότητα- όπως το «Dancing Couples» όπου το φως ενός φωτογραφικού φλας κινείται αργά και αλλάζει το βλέμμα των πρωταγωνιστών- για να τα παρακολουθήσει τα έργα του.

«Διαφωνώ με την άποψη πως ο χρόνος κινείται μόνο προς τα μπροστά, πως είναι ένα βέλος,

ΙΝFΟ

Εγκαίνια των εκθέσεων του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης απόψε στις 20.00 στο Ωδείο Αθηνών (Βασ.
Γεωργίου 17-19 και Ρηγίλλης). Έως τις 7 Δεκεμβρίου. Ίντερνετ: http://www.emst.gr. Κάθε Πέμπτη 17.00-22.00 είσοδος ελεύθερη.

πως υπάρχει παρελθόν, παρόν και μέλλον και πως όταν δεν κάνουμε κάτι, χάνουμε τον χρόνο μας και κατά συνέπεια ένα πολύτιμο κομμάτι της ζωής μας. Ο στόχος δεν είναι το μέλλον. Ο χρόνος είναι πανοραμικός. Είναι ένας χώρος που μπορείς να δεις προς διαφορετικές κατευθύνσεις», σχολιάζει ο 39χρονος Βέλγος δημιουργός. Μαζί του και ο γλύπτης Ούλριχ Ρούκριμ, που παρουσιάζει όχι τα μινιμαλιστικά γλυπτά του, αλλά τα σχέδιά του. Σε διαφορετικό επίπεδο από τις μόνιμες συλλογές του μουσείου εκτίθενται 72 έργα του Στίβεν Αντωνάκου- όσα και τα χρόνια της ζωής του όταν ολοκληρώθηκε το έργοκαι μια ηχητική εγκατάσταση του Στιβ Ρόντεν, ενώ για όσους δεν μπορούν να φτάσουν ώς το Ωδείο Αθηνών υπάρχουν δύο διαδικτυακές εκθέσεις (e-critures και SonicΤime). Η υποδοχή δε στο νέο εγχείρημα έχει ανατεθεί στους 16 μαυροφορεμένους άνδρες που ψάλλουν- ηχητική εγκατάσταση με την υπογραφή του Βαντίμ Ζαχάροφ.


«Οι αντιδράσεις είναι διάλογος, η εικονομαχία όχι»

«Η σύγχρονη τέχνη έχει την αγορά που της αξίζει. Ο Ντάμιεν Χιρστ για παράδειγμα δεν προκαλεί πλέον με την τέχνη του.

Εκείνο που προκαλεί είναι ο τρόπος που έχει βρει για να την πουλάει. Και είναι πραγματικά ευφυής. Ό,τι κάνει απέχει από τη ζωντανή γλώσσα της τέχνης. Είναι σαν να πουλά ελληνικές αρχαιότητες σε Βρετανούς συλλέκτες. Μερικές φορές σκέφτομαι πως μπορεί η εμπορική στρατηγική του να είναι τελικά και το καλλιτεχνικό του έργο», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ντάβιντ Κλερμπάουτ, ο Βέλγος καλλιτέχνης που παρουσιάζει αναδρομικά τη δουλειά τουοκτώ έργα (περισσότερα και από την έκθεσή του στο Μπομπούρ) που θυμίζουν παγωμένα φωτογραφικά καρέ με «πινελιές» κίνησης. «Μια κρίση είναι αυτό που αξίζει στην αγορά έργων τέχνης», προσθέτει ο 39χρονος καλλιτέχνης.

Γνώριμος στο ελληνικό φιλότεχνο από τη μεγάλη διεθνή έκθεση Οutlook του 2004 δεν ξεχνά την περιπέτεια του συμπατριώτη του Τιερί Ντε Κορντιέ του οποίου το έργο αποκαθηλώθηκε καθώς θεωρήθηκε πως «προσέβαλε τα χρηστά ήθη». «Δεν εκπλήσσομαι με τις αντιδράσεις. Θα ανησυχούσα αν δεν είχαν συμβεί. Η αντίδραση είναι υγιής ένδειξη του διαλόγου και ο καθένας έχει δικαίωμα να αντιδρά με τον τρόπο του. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι η απόφαση να κατέβει το έργο. Οι υπεύθυνοι έπρεπε να πάρουν την ευθύνη και να εξηγήσουν τι είναι το έργο. Η αποκαθήλωση παραπέμπει στην εικονομαχία», σχολιάζει.

«Δεν χρειάζεται ο θεατής να είναι ήρεμος για να δει το έργο μου.

Θεωρώ ότι απαιτείται η νευρικότητα. Θα ηρεμήσει όταν το δει», λέει ο Ντάβιντ Κλερμπάουτ. Εδώ, σκηνή από το πρώτο έργο του με διαλόγους, το «Βordeaux Ρiece» (2004), που διαρκεί 13 ώρες και 40 λεπτά (φωτό: David Claerbout, Ηauser and Wirth, Υvon Lambert, Galerie Μicheline Szwajcer)