[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Το παραμύθι δεν έχει δράκο

ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ… ήταν ένα καλό παλικάρι με όνομα βαρύ, σαν του προγόνου του. Με οικογενειακά χρυσόβουλλα από τον καιρό του «Θεού». Στην αρχή ήταν καλόβολος, χαμογελαστός, απλός, λαϊκός. Είχε παντρευτεί και μια όμορφη κοπέλα, έκαναν και δυο παιδιά και τα περνούσαν ζάχαρη. Στην πορεία όμως του καρφώθηκε μια ιδέα: ήθελε να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη. Ήθελε να ρίξει τον «κακό» βασιλιά που διαφέντευε τον τόπο (Δανιμαρκία τον έλεγαν τον τόπο…) και κάθε τόσο έβγαινε και τον κατηγορούσε. Τον έλεγε δεξιά και αριστερά «αρχιερέα της διαπλοκής» και τον καλούσε να βγει από τον «γυάλινο πύργο του» και να δει τα προβλήματα του κόσμου. Λέγε, λέγε, το πίστεψε και αυτός και οι απλοί άνθρωποι του μόχθου και τον έκαναν χαλίφη. Στην αρχή… χαρές και πανηγύρια. Χτυπούσε το χέρι του στο τραπέζι της ταβέρνας και χοροπηδούσαν τα ποτήρια. Έλεγε «εγώ θα διώξω τους “νταβατζήδες” που σας κλέβουν τον ιδρώτα», «Εγώ θα επανιδρύσω το βασίλειο», «Εγώ θα κάνω τους άρχοντες σεμνούς και ταπεινούς» και όλοι χειροκροτούσαν. Οι μήνες πέρασαν, τα χρόνια το ίδιο, αλλά τα πράγματα στο βασίλειο της Δανιμαρκίας σάπιζαν και πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Οι άρχοντες άρχισαν να λειτουργούν «έξαλλα και αλαζονικά», ο Μέγας Φοροεισπράκτορας τα έκανε θάλασσα στα οικονομικά και έβαζε διαρκώς νέους φόρους, νέοι χαλίφηδες άρχισαν να ξεπηδούν με την ίδια φιλοδοξία του νεαρού πρίγκιπα. Ο σεβασμός στο πρόσωπο του χαλίφη έδωσε τη θέση του στην οργή. Οι υπήκοοί του δυσανασχετούσαν, οι άρχοντές του τον έκλεβαν κάτω από τη μύτη του και οι συμβουλάτορές του τον οδηγούσαν από γκάφα σε γκάφα. Οι καιροί άλλαξαν.

Τώρα άρχισαν οι δικοί του άνθρωποι να τον παρομοιάζουν με «βασιλοπούλα» που «δεν ξεμυτάει από τον πύργο της και δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω της». Το βασιλόπουλο εξοργίστηκε. Χτύπησε και πάλι το χέρι στο τραπέζι. Αλλά αυτή τη φορά χοροπήδησαν οι κοιλιές των συνδαιτυμόνων του, από τα γέλια. «Καλό το παραμύθι, αλλά δεν έχει δράκο» τού είπαν και έστρεψαν το βλέμμα τους σε ένα άλλο βασιλόπουλο που περίμενε υπομονετικά τη σειρά του… Ήθελε να γίνει κι αυτός «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Μόνο που εκείνος, όταν ήταν μικρός, είχε μεγαλώσει στη γειτονιά του μεγάλου παραμυθά, του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, και ξέφυγε από το κέλυφος του μύθου…

Υστερόγραφο-Επιμύθιο: Πουθενά στην παγκόσμια λογοτεχνία η τραγική φιγούρα της φυλακισμένης βασιλοπούλας δεν λογίζεται ως «ανοίκεια» παραβολή.

Τουναντίον, η αυτοκτονία τής- γεμάτης από πλούτη και εξουσίες- βασιλοπούλας, σηματοδοτούσε τη φυγή προς την πνευματική ελευθερία…