«Κάθε κορυφή και μία κατάκτηση»

«Όταν φτάσαμε στην κορυφή δεν μπορούσαμε να περιγράψουμε τα συναισθήματά μας. Η αίσθηση τού να κοιτάς τον κόσμο από ψηλά αδικείται από τα λόγια. Η μεγαλύτερη ικανοποίησή μας είναι πως τώρα πια ολοκληρώθηκε το παζλ των ορεινών συγκροτημάτων διεθνώς. Ήταν το μοναδικό κομμάτι που μας έλειπε και καταφέραμε να το συμπληρώσουμε».

Κάθε κορυφή που κατακτά ο κ. Κώστας Τσιβελέκας τα τελευταία σαράντα χρόνια του δίνει, όπως αναφέρει, απεριόριστη χαρά και κίνητρο για να ανέβει στην επόμενη. Από τις αρχές του περασμένου μήνα, τα κίνητρα πολλαπλασιάστηκαν, όταν οκταμελής αποστολή του Αθηναϊκού Ορειβατικού Συλλόγου, της οποίας ηγήθηκε, ήταν η πρώτη στην ιστορία της ελληνικής ορειβασίας που ανέβηκε στην ψηλότερη κορυφή των ΗΠΑ, την κορυφή Whitney στα Βραχώδη Όρη, σε υψόμετρο 4.419, και κάρφωσε την ελληνική και την κυπριακή σημαία.

Ήταν μια προσπάθεια που άρχισε στις 26 Αυγούστου σε μια πολύ ιδιαίτερη οροσειρά, που εκτείνεται κατά μήκος της δυτικής ακτής των ΗΠΑ, ξεκινώντας από την Αλάσκα και καταλήγοντας στα σύνορα με το Μεξικό, καθώς η ελληνική αποστολή είχε να αντιμετωπίσει ένα πυκνό δίκτυο απόκρημνων κορυφών, κορυφογραμμών, υψιπέδων και βυθισμάτων σε υψόμετρα, όπου οι καιρικές συνθήκες μεταβάλλονται συνεχώς. Χαρακτηριστικό γνώρισμα της περιοχής είναι οι πολύ ισχυροί άνεμοι που πνέουν εξαιτίας του ανοικτού μετώπου της οροσειράς προς τον Ειρηνικό Ωκεανό, οι οποίοι πολλές φορές ξεπερνούν και τα 130 χιλιόμετρα την ώρα. «Στις 27 του μήνα κάναμε μια πρώτη προσέγγιση του βουνού, εκτιμήσαμε τις συνθήκες και στήσαμε τις πρώτες κατασκηνώσεις. Ήμασταν τυχεροί που ο καιρός ήταν με το μέρος μας. Την πρώτη μέρα είχε ανέμους, οι οποίοι σταδιακά κόπασαν και τελικά, όταν πλησιάζαμε στην κορυφή, είχαμε πλήρη άπνοια, κάτι που μας βοήθησε πολύ. Στην αρχή βλέπαμε από μακριά την κορυφή και περνούσαν σκέψεις για το “πού πάμε;” από το μυαλό μας, όμως όλα πήγαν καλά και στις 6 Σεπτεμβρίου φτάσαμε στην κορυφή. Ήταν κάτι το εκπληκτικό», δήλωσε στα «ΝΕΑ» ο κ. Τσιβελέκας.

Στην Κοιλάδα του Θανάτου
Το ταξίδι, ωστόσο, δεν τελείωσε εκεί. Η αποστολή επέστρεψε στη βάση της οροσειράς, από όπου άρχισε η δεύτερη φάση της περιπέτειας: διέσχισε την περίφημη Κοιλάδα του Θανάτου, όπου αντιμετώπισε πολύ δύσκολες καιρικές συνθήκες, με θερμοκρασίες που άγγιζαν του 50 βαθμούς, με κατεύθυνση ανατολικά και προορισμό τη βόρεια είσοδο του Γκραν Κάνιον, του μεγαλύτερου φαραγγιού του κόσμου, μήκους 445 χιλιομέτρων και βάθους 1.830 μέτρων. Με ενδιάμεση στάση στο Εθνικό Πάρκο Ζion, διαφοροποιώντας τον αρχικό προγραμματισμό και έπειτα από πενθήμερη πεζοπορία, η αποστολή κάλυψε ένα μεγάλο μέρος του μοναδικού αυτού γεωλογικού φαινομένου και, στη συνέχεια, κατευθύνθηκε προς την κοιλάδα των αυτόχθονων Ινδιάνων Ναβάχο. Εκεί επισκέφθηκαν τους περίφημους Κόκκινους Βράχους. «Η εικόνα θύμιζε κάτι από τις παλιές ταινίες γουέστερν. Οι ντόπιοι έχουν διατηρήσει αυτό το στοιχείο σε πολλά σημεία και το έχουν μετατρέψει σε ενδιαφέροντα τουριστικό προορισμό», σημειώνει ο κ. Τσιβελέκας.

Από την έρημο των Ναβάχο στην Αριζόνα, τα μέλη της αποστολής κατευθύνθηκαν στην πρωτεύουσα της πολιτείας, Φοίνικα, από όπου πήραν και πάλι κατεύθυνση βόρεια προς τα Βραχώδη Όρη και τον Εθνικό Δρυμό της Σιέρα Νεβάδα Υosemite. Τελικός προορισμός ήταν το Σαν Φρανσίσκο, από όπου η ελληνική αποστολή κατευθύνθηκε παραλιακά προς το Λος Άντζελες, όπου και τερματίστηκε το ταξίδι στις 26 Σεπτεμβρίου.


Επόμενος στόχος τα Δυτικά Ιμαλάια

«ΗΤΑΝ μια εκπληκτική εμπειρία που όλα τα μέλη που πήραμε μέρος δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ. Το πιο σημαντικό είναι ότι είχαμε απόλυτη επιτυχία, αφού καταφέραμε και ανεβήκαμε όλοι στην κορυφή και επιστρέψαμε σώοι και έτοιμοι για νέες αποστολές», αναφέρει ο κ. Τσιβελέκας.

Επόμενος στόχος είναι η κατάκτηση της κορυφής Βroad Ρeak των Δυτικών Ιμαλαΐων, το ερχόμενο καλοκαίρι, μιας από τις πιο δύσκολες στον κόσμο, σε υψόμετρο 8.046. Μέχρι σήμερα, ο Αθηναϊκός Ορειβατικός Σύλλογος έχει πραγματοποιήσει έξι επιτυχημένες αποστολές σε κορυφές άνω των 8.000

μέτρων, με κορυφαία στιγμή την άνοιξη του 2004, όταν κατάφερε να ανέβει στο Έβερεστ, την υψηλότερη κορυφή του πλανήτη, ωστόσο, όπως εξηγεί ο έμπειρος ορειβάτης, κάθε ανάβαση έχει τις ιδιαιτερότητές της.