[ ΡΙΠΕΣ ] Συνομιλητές

ΘΑ πρέπει να είναι κανείς αθεράπευτα ρομαντικός για να πιστεύει ότι είναι δυνατή σήμερα μια συνεργασία στον χώρο της Κεντροαριστεράς, ανάμεσα δηλαδή στο ΠΑΣΟΚ και στον ΣΥΝ. Η ηγεσία του Συνασπισμού το έχει ξεκαθαρίσει εδώ και καιρό: μόνον όταν αλλάξουν οι συσχετισμοί ανάμεσα στα δύο κόμματα και βρεθεί η παραδοσιακή Αριστερά σε θέση ισχύος θα μπορέσει να ανοίξει τέτοιο θέμα.

ΑΝΑΓΚΑ φυσικά και θεοί πείθονται.

Έτσι μετά τα τελευταία γκάλοπ η ηγεσία του κόμματος αισθάνθηκε ότι θα πρέπει με κάποιο τρόπο να αντιδράσει στην πίεση των ψηφοφόρων.

Η πρόταση συνεργασίας από τον κ. Αλαβάνο σε έξι τομείς ήταν το αποτέλεσμα- παρά το ότι στην πραγματικότητα ο τρόπος με τον οποίο διατυπώθηκε δεν άφηνε πολλά περιθώρια προσέγγισης.

ΚΑΙ μόνο το ότι στις προτεραιότητες που τέθηκαν περιλήφθηκε το Κέντρο Επιχειρησιακής Εκπαίδευσης Ναυτικής Αποτροπής του ΝΑΤΟ στη Σούδα δείχνει τις πραγματικές προθέσεις. ΜΕ αυτή την έννοια η αρνητική αντίδραση του ΠΑΣΟΚ είναι κατανοητή. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και σωστή.

ΓΙΑ το ΠΑΣΟΚ ήδη από τη δεκαετία του ΄80 αλλά και στη δεκαετία του ΄90 ο διάλογος με την Αριστερά ήταν ένας από τους βασικούς στρατηγικούς στόχους. Για πολλούς λόγους.

Ο πιο βασικός είναι γιατί χωρίς τον κόσμο της Αριστεράς είναι αδύνατη η δημιουργία ενός προοδευτικού συνασπισμού εξουσίας. Οι εκλογικές επιτυχίες του ΠΑΣΟΚ όλα αυτά τα χρόνια επιτεύχθηκαν ακριβώς γιατί μπόρεσε να εκφράσει ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου της Αριστεράς.

ΤΗΝ ίδια στιγμή ωστόσο είναι ανάγκη να διαμορφωθεί μια νέα πρόταση διακυβέρνησης που θα μπορεί ταυτόχρονα να διασφαλίζει την οικονομική ανάπτυξη με την κοινωνική δικαιοσύνη- μια πρόταση που μόνο μέσα από έναν ανοικτό διάλογο μπορεί να βγει.

ΚΑΙ για τους δύο αυτούς λόγους το ΠΑΣΟΚ οφείλει πάντα να έχει ανοικτή την πόρτα. Αργά ή γρήγορα θα βρει τους συνομιλητές!