[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Πολιτική ανατροπή;

Η αποκαθήλωση της πολιτικής αυθεντίας του σημερινού Πρωθυπουργού, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, σημαίνει ταυτόχρονα και μια θετική επικρότηση της πολιτικής του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης;

Ή μήπως υπάρχουν αναρίθμητες δυνάμεις της κοινωνίας των πολιτών που απορρίπτουν το συντηρητικό μοντέλο του Καραμανλή, αλλά ταυτόχρονα νιώθουν ότι δεν αντιπροσωπεύονται από κανέναν προς το παρόν, γιατί οι πάμπλουτες πολιτικές, επιχειρηματικές – και κομματικές ελίτ- καταδυναστεύουν ασφυκτικά τον τόπο μας;

Και ας ξεκινήσουμε τους συλλογισμούς μας από την αρχή. Η ελληνική κοινωνία είπε επιτέλους ένα basta, ένα φθάνει στην πολιτική αυθεντία του Καραμανλή, γιατί με τη συμπεριφορά του έδειξε ότι ζει απομονωμένος μέσα σε έναν γυάλινο κομματικό πύργο.

Γιατί; Γιατί προσπάθησε να προστατεύσει κυνικά έναν υπουργό και «φίλο του», ο οποίος κατ΄ ουσίαν διαπαιδαγωγούσε τους πολίτες πώς να φοροδιαφεύγουν νόμιμα συστήνοντας τυπικά έγκυρες εταιρείες (έστω και αν δεν πιστεύω ειλικρινά ότι θα βρισκόταν ποτέ τράπεζα που θα έδινε σε έναν απλό φουκαριάρη δάνειο 800.000

ευρώ, αν άνοιγε μια ΕΠΕ με κεφάλαιο 18.000

ευρώ, αλλά αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα που αφορά τους σκοτεινούς δεσμούς των τραπεζιτών με τους πολιτικούς)!

Η κοινωνία είπε επίσης ένα basta, ένα φθάνει στον Καραμανλή που πήγε να καλύψει ακατανόητα τον άλλον «φίλο του», δηλαδή τον υπουργό Επικρατείας, του οποίου η σύζυγος ασκούσε εκδοτικές (και άρα επιχειρηματικές) δραστηριότητες και επομένως θα μπορούσε «εν δυνάμει» να λαμβάνει προνομιακά, σε σχέση με τους υπόλοιπους ανταγωνιστές, ποσά της κρατικής διαφήμισης από τον άνδρα της!

Εν ολίγοις η κοινωνία των πολιτών είπε όχι σε έναν Πρωθυπουργό, ο οποίος είτε απείχε συστηματικά από τη δημόσια σφαίρα είτε πίστευε ότι μπορεί να καλύπτει τις «επίμεμπτες» διαγωγές των υπουργών του και να επιβραβεύεται και πάλι από την κοινωνία, όπως γινόταν μέχρι τώρα.

Βεβαίως όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν ένα τέλος (ο νόμος της εντροπίας) και άρα η κοινωνία είπε ένα όχι στον αυτοεξευτελισμό της, αν αληθεύουν βέβαια οι δημοσκοπήσεις.

Όμως πιστεύω ότι για όποιον έχει μυηθεί στοιχειωδώς στη μαρξιστική κουλτούρα, αλλά

Ο ΔΡΟΜΟΣ

που πρέπει να διανύσουν το ΠΑΣΟΚ και η ευρύτερη Αριστερά είναι πολύ μεγάλος, αφού υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα εμπιστοσύνης προς την κατεστημένη πολιτική

και για οποιονδήποτε άλλον σοβαρό άνθρωπο, δεν ήταν το διάχυτο κλίμα της διαφθοράς που πριόνισε την ιδεολογική ηγεμονία του Καραμανλή, αλλά η τραγική κατάσταση της οικονομίας, όπως σαφώς υπονοεί και το έγκυρο περιοδικό «Εconomist» («Greece΄s governmentSchools for scandal», 11/9/2008).

Σήμερα, λοιπόν, πλην μιας ολιγάριθμης αριστοκρατίας, όλοι οι άλλοι συμπιέζονται απίθανα στην καθημερινή τους ζωή (εκτεταμένα τμήματα της μεσαίας τάξης, μισθωτοί, συνταξιούχοι, νέοι επιστήμονες με τα μεταπτυχιακά στο ντουλάπι). Όλοι αυτοί είναι υπερχρεωμένοι στις τράπεζες.

Άρα ήταν λογικό αυτή η μάζα των απελπισμένων να δει κατ΄ αρχήν με θετικό μάτι τις οικονομικές προτάσεις του Παπανδρέου, που εμπεριείχαν και έντονους συμβολισμούς (φόρος στη μεγάλη ακίνητη περιουσία).

Αυτό όμως μακροπρόθεσμα δεν σημαίνει απολύτως τίποτε σε επίπεδο πολιτικών τάσεων, γιατί σήμερα υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα εμπιστοσύνης προς τους κατεστημένους πολιτικούς όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων και πολλοί πολίτες ασφυκτιούν και νιώθουν ότι δεν αντιπροσωπεύονται από κανέναν.

Γιατί; Γιατί κανένας δεν εμπιστεύεται εύκολα τις πάμπλουτες πολιτικές ελίτ όλων των κομμάτων (των οποίων οι καταθέσεις, όπως φαίνεται από το πόθεν έσχες, είναι ασύλληπτες για τους περισσότερους ανθρώπους). Επίσης, γιατί κανείς δεν εμπιστεύεται εύκολα τον τρόπο που λειτουργεί το σημερινό μοντέλο της δημοκρατίας μας, αφού παρακάμπτεται συνεχώς το Κοινοβούλιο και οι βασικές υποθέσεις κανονίζονται με παρασκηνιακές συμφωνίες έξω από αυτό.

Τέλος, γιατί πολλοί πιστεύουν ότι η διαφθορά είναι διακομματική και η Δικαιοσύνη τυφλή, όπως απέδειξε ατράνταχτα και η υπόθεση της Siemens.

Άρα πολλοί νιώθουν ότι ζούμε σε μια φραγμένη κοινωνία (blocked society), όπου πνίγεται το στοιχείο της αντιπροσωπευτικότητας.

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Η υπονόμευση της ιδεολογικής ηγεμονίας του Καραμανλή δεν πρέπει να υπερτιμάται, γιατί ο δρόμος που πρέπει να διανύσουν το ΠΑΣΟΚ και η ευρύτερη Αριστερά είναι πολύ μεγάλος, αφού υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα εμπιστοσύνης προς την κατεστημένη πολιτική και πολλοί πορεύονται δικαίως τους δικούς τους μοναχικούς δρόμους!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ