[ ΡΙΠΕΣ ] Υπερήφανοι

Ο αριθμός των μεταλλίων που πήραν Έλληνες αθλητές στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, συγκριτικά πολύ μεγαλύτερος από τα μετάλλια στους κανονικούς Ολυμπιακούς, είναι ασφαλώς κάτι για το οποίο θα πρέπει να είμαστε υπερήφανοι. Η ουσία ωστόσο δεν είναι στα μετάλλια.

ΓΙΑΤΙ αυτοί οι αγώνες είναι που εκφράζουν το Ολυμπιακό ιδεώδες, την επιβράβευση δηλαδή της προσπάθειας και την άμιλλα πέρα από συμφέροντα, πολιτικές σκοπιμότητες, διαφημιστικούς χορηγούς ή ντόπινγκ.

ΔΕΝ λείπουν και αυτά βέβαια. Αντιθέτως, όσο περνούν τα χρόνια τόσο η αρρώστια που έχει πλήξει τον αθλητισμό επεκτείνεται και σε χώρους που δεν θα το φανταζόμασταν.

ΑΡΚΕΙ ωστόσο η εικόνα των αθλητών, κάποιων με βαριές αναπηρίες, να προσπαθούν να ξεπεράσουν τα όριά τους αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, για να καταλάβει κανείς τι στ΄ αλήθεια συμβαίνει.

ΕΙΝΑΙ απολύτως σαφές για παράδειγμα και ισχύει για τη μεγάλη πλειονότητα των αθλητών ότι η συμμετοχή τους και μόνο στους αγώνες προσδίδει νόημα στη ζωή τους.

ΑΝ δεν είχα ασχοληθεί με τον αθλητισμό θα είχα αυτοκτονήσει, δήλωσε χαρακτηριστικά ένας Άγγλος ιππέας, ανάπηρος στα πάνω και τα κάτω άκρα, που οδηγεί το άλογό του με το στόμα!

ΤΗΝ ίδια στιγμή βέβαια, η διενέργεια και η δημοσιότητα των αγώνωνασφαλώς μικρότερη από ό,τι τους αξίζει- λειτουργεί διδακτικά για όλους μας. Βοηθά στη συνειδητοποίηση του προβλήματος, την αποδοχή της ισότιμης συμμετοχής των ανθρώπων με αναπηρία σε όλες τις κοινωνικές δραστηριότητες και βέβαια στην αναγνώριση των δικαιωμάτων τους.

ΕΣΤΩ και αν ακόμα απέχουμε τόσο πολύ από το να κάνουμε πράξη όλα αυτά τα ωραία λόγια!