Το Πνεύμα του Τόνου

Καλό ταξίδι Βερούτσκα!
Της Εύας Κοταμανίδου

Ο θάνατος χτύπησε ξανά κατάστηθα το θέατρο, παίρνοντάς μας μια από τις πιο εκλεκτές, πιο αγαπημένες, πιο ταλαντούχες ηθοποιούς, τη Βέρα Ζαβιτσιάνου, τη Βερούτσκα όπως τη φώναζε ένας άλλος αγαπημένος που «έφυγε νωρίς», ο φίλος ποιητής Ματθαίος Μουντές.

Πλάσμα ευγενικό, λεπτεπίλεπτο, ευαίσθητο, λιγόλογο, με δυο μάτια λαμπερά, ζεστά, που κοιτώντας σε έλεγαν πολύ περισσότερα απ΄ τα αρθρωμένα λόγια. Τύχη αγαθή το ΄φερε να δουλέψω μαζί της, μία και μοναδική φορά, η δεύτερη δεν ευοδώθηκε, στις «Προδομένες γυναίκες» της Σιμόν ντε Μποβουάρ, στο θέατρο της Μαριέττας Ριάλδη, χωρίς σκηνοθέτη. Η Μαριέττα αυτοσκηνοθετήθηκε, εγώ και η Βέρα να φροντίζει η μια την άλλη. Όχι ότι είχε βέβαια ανάγκη φροντίδας ή καθοδήγησης η Βέρα, εγώ κυρίως και το χαιρόμουν αφάνταστα που μου ΄λαχε να ανταλλάσσω γνώμες, ιδέες με μια ηθοποιό που λάτρευα από παλιά, από τότε που κατεβαίναμε γεμάτοι δέος τα σκαλιά του Θεάτρου Τέχνης και την απολαμβάναμε μαζεμένοι σε ρόλους Τ. Ουίλιαμς, Μπρεχτ, Λόρκα, Καμπανέλλη… και μετά στις παραστάσεις της με τον Χορν, τον Αλεξανδράκη, άλλους λατρεμένους και μετά στο Εθνικό, σε τόσες και τόσες μεγάλες επιτυχίες, μέχρι την τελευταία, «Το μακρύ ταξίδι…» του Ο΄ Νιλ. «Τι γρήγορα που πέρασαν τα χρόνια»! Μια ανάσα, ένα ελαφρύ, απαλό αεράκι η ζωή, ένα γέλιο, ένα δάκρυ και ΤΕΛOΣ! Αλίμονο, πόσο γρήγορα, ανελέητα κυλάει ο χρόνος! (Παιχνίδια της μοίρας: Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου, που γράφεται αυτό το κείμενο, κλείνουν 100 χρόνια απ΄ τη γέννηση του δασκάλου μας, Κάρολου Κουν!) Καλή σας αντάμωση, Βερούτσκα!