[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Αρχείο ή… καταπακτή

ΑΡΧΕΙΟ. Μια λέξη μαγική. Άλλοτε κρύβει θησαυρούς, πολύτιμα στοιχεία- αποδείξεις μιας ζωής που περνάει και δεν χάνεται και άλλοτε υποδηλώνει τη λήθη. Το σεντούκι που ξέρεις ότι δεν θα ψάξεις ποτέ, αλλά στοιβάζεις πράγματα γιατί δεν σου πάει να τα πετάξεις. Για τη Δικαιοσύνη όμως, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ο όρος εξακολουθεί να διατηρεί τη μαγεία του, με την κυριολεκτική σημασία της λέξης. Εκεί το αρχείο αντιστοιχεί σ΄ ένα μαγικό ραβδί. Που εξαφανίζει σκάνδαλα, θάβει ενοχές και δίνει στην κοινωνία την απάντηση που της αξίζει. Το κρατάει συνήθως ένας εισαγγελέας, στον οποίο ο νόμος 3160/2003 εκχώρησε αυτήν την εξουσία. Να κρίνει αν μια υπόθεση χρήζει περαιτέρω διερεύνησης, αν υποκρύπτει την τέλεση αδικημάτων και αναλόγως να προχωρεί: είτε στην άσκηση ποινικών διώξεων είτε στην τοποθέτηση της δικογραφίας στο αρχείο. Το μέτρο, όταν θεσμοθετήθηκε, έγινε δεκτό με ενθουσιασμό. Η διαδικασία αυτή θα απάλλασσε τη Δικαιοσύνη από πολλά περιττά. Μηνύσεις άνευ αντικειμένου θα σταματούσαν εκεί, δεν θα επιβάρυναν περισσότερο τον μηχανισμό της Δικαιοσύνης. Το ξεσκαρτάρισμα ήταν πράγματι αναγκαίο. Όσο και επικίνδυνο. Απτή απόδειξη (πιο απτή δεν γίνεται) το σκάνδαλο της Μονής Βατοπαιδίου. Όπου, θεωρητικά, ο εισαγγελέας που διενήργησε την έρευνα δεν υποψιάστηκε καν τις διά… γυμνού οφθαλμού ορατές παρανομίες. Τα καυτά στοιχεία που οδηγούσαν ασφαλώς στην τέλεση της κακουργηματικής απιστίας εις βάρος του Δημοσίου, με κυρίως υπαίτιους τους υπουργούς, αντί να τον θυμώσουν, τον… θάμπωσαν. Η ομίχλη επηρέασε και τον εισαγγελέα Εφετών, ο οποίος επικύρωσε την κρίση του, όπως- ενδεχομένωςκαι τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, αφού, τυπικά τουλάχιστον, είχε την εποπτεία της προκαταρκτικής. Η ανάσυρση της υπόθεσης από το αρχείο, υπό την πίεση ενός ΜΜΕ, δεν συνιστά μεταμέλεια. Ούτε διαφοροποιεί τη στάση των εισαγγελικών αρχών έναντι εκείνης που τηρήθηκε σε παρεμφερείς υποθέσεις με εμπλοκή πολιτικών προσώπων. Η ευκολία με την οποία οι υπουργοί μεταβλήθηκαν σε θύματα απάτης, την ώρα που η απιστία εις βάρος του Δημοσίου δεν υφίσταται ούτε ως ενδεχόμενο προς διερεύνηση, δεν αφήνει περιθώριο για ψευδαισθήσεις. Όσο παραπλανήθηκαν οι υπουργοί τόσο πεισθήκαμε κι εμείς για τις αγαθές προθέσεις…