Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Κατά… Αιόλου

ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ χρόνια οτιδήποτε έχει πράσινο χρώμα, παγκοσμίως φοριέται πολύ, με τη διαφορά ότι σε κάποιες χώρες οι εξαγγελίες γίνονται έργα. Ήδη στη Βρετανία άρχισαν να υλοποιούν ένα από τα πιο μακρόπνοα προγράμματα ανάπτυξης αιολικής ενέργειας στον κόσμο, με στόχο έως το 2020 όλα τα νοικοκυριά της χώρας να καλύπτουν τις ανάγκες τους σε ηλεκτρισμό από θαλάσσια αιολικά πάρκα. Στις ΗΠΑ ο υποψήφιος πρόεδρος των Δημοκρατικών Μπάρακ Ομπάμα εξήγγειλε το μεγαλύτερο πρόγραμμα επενδύσεων πράσινης ενέργειας που έχει υλοποιηθεί στη χώρα αυτή. Κόστους 150 δισ. δολαρίων, αναμένεται να δημιουργήσει 5 εκατ. νέες θέσεις εργασίας και σε μία δεκαετία να μειώσει την εξάρτηση των ΗΠΑ από τις εισαγωγές πετρελαίου από τη Μέση Ανατολή. Προεκλογικές εξαγγελίες που είναι άγνωστο κατά πόσο θα υλοποιηθούν. Ωστόσο, ακόμη κι έτσι να είναι, η σύγκριση με τη δική μας πραγματικότητα είναι μοιραία. Τα θυμηθήκαμε όλα αυτά εν όψει της ομιλίας του Πρωθυπουργού στη ΔΕΘ, που θεωρείται βέβαιο ότι θα περιλαμβάνει αναφορές στους στόχους που έχει θέσει η Ελλάδα, στην προσπάθειά της να απεξαρτηθεί από το ακριβό πετρέλαιο. Διότι για επιτεύγματα δεν μπορεί κανείς να μιλήσει. Έχουμε εγκαταστήσει κάτι λιγότερο από 1.000 μεγαβάτ ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, που δεν αρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες ούτε 500.000 νοικοκυριών. Είμαστε σχεδόν η μόνη χώρα στην Ευρώπη χωρίς ειδικό χωροταξικό πλαίσιο για επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές, ώστε να ξέρει μια εταιρεία πού μπορεί να επενδύσει και πού όχι. Και να σκεφθεί κανείς ότι μελετούν- υποτίθεται- επί χρόνια πώς η ενεργειακή μας πολιτική θα γίνει πιο πράσινη. Φανταστείτε και να μην το μελετούσαν…