«Πληρώνουμε ακριβά τα προάστια»

«Η ποιότητα ζωής δεν συγκρίνεται. Εδώ μπορείς να κάνεις ποδήλατο, να κάνεις τον περίπατό σου και να μοσχοβολάνε οι κήποι. Να είσαι σε πέντε λεπτά σε ένα χωράφι. Να απολαμβάνεις αρκετά την απόλυτη ησυχία» αναφέρει ο κ. Νίκος Παπαχρήστος, ο οποίος κατοικεί στα Σπάτα τα τελευταία δέκα χρόνια. Προηγουμένως έμενε με την οικογένειά του στην Ηλιούπολη και, όπως λέει, η διαφορά είναι καταλυτική.

Παρ΄ όλα αυτά όμως, ο κ. Παπαχρήστος είναι ένας από τους «αιχμάλωτους» των νέων προαστίων της πρωτεύουσας. Πρόκειται για περιοχές που αναπτύσσονται ραγδαία οικιστικά κατά μήκος των νέων οδικών αρτηριών, αλλά εξακολουθούν να υστερούν σε υποδομές, «υποχρεώνοντας» τους κατοίκους τους να διανύουν καθημερινά μεγάλες αποστάσεις με αντίστοιχο κόστος.

Έτσι, ο κ. Παπαχρήστος, που απολαμβάνει μεν την ησυχία και την ποιότητα ζωής στο προάστιο, παραδέχεται ότι το πληρώνει ακριβά. Εργάζεται στο Πολυτεχνείο και, όπως λέει, «ένα αρκετά σημαντικό τμήμα του μισθού μου καλύπτει τα έξοδα μετακίνησης από και προς την εργασία μου. Αναγκαστικά χρησιμοποιώ κάθε μέρα το αυτοκίνητό μου. Συνολικά πληρώνω 100 ευρώ

ΠΡΩΗΝ… ΕΞΟΧΕΣ

Περιοχές που μέχρι πριν από μερικά χρόνια θεωρούνταν «εξοχικές» σήμερα φιλοξενούν «πρώτες» κατοικίες και σταδιακά εντάσσονται στον αστικό ιστό

τον μήνα μόνο για τα διόδια. Και χρησιμοποιώ την Αττική Οδό μόνο για να πάω στη δουλειά. Στην επιστροφή χρησιμοποιώ τη Μεσογείων παρά το γεγονός ότι χρειάζομαι περισσότερη ώρα. Πηγαίνω στη δουλειά μου μέσα σε είκοσι λεπτά. Επιστρέφω σε σαράντα τουλάχιστον», λέει χαρακτηριστικά.

Ο κ. Παπαχρήστος βάζει βαθιά το χέρι στην τσέπη και για καύσιμα- «πληρώνω 40 ευρώ την εβδομάδα μόνο για βενζίνη, χωρίς να υπολογίζω σε αυτά μια βόλτα το Σαββατοκύριακο». Τα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν είναι λύση γι΄ αυτόν, αφού, όπως επισημαίνει, «όταν ήρθε στη γειτονιά μας ο Προαστιακός- έστω και χωρίς να υπάρχει πρόβλεψη για θέσεις στάθμευσης ή στάσης- νόμιζα ότι λύθηκε οριστικά το πρόβλημα της μετακίνησής μου. Έκανα λάθος. Προσπάθησα αρκετές φορές να τον χρησιμοποιήσω. Τη μια φορά έμεινα στη στάση γιατί με ενημέρωσαν ότι ξαφνικά υπάρχει απεργία. Τη δεύτερη δεν μπορούσα να γυρίσω σπίτι μου, αφού χωρίς ειδοποίηση σταμάτησαν τα δρομολόγια από τις 9 το βράδυ γιατί ήταν σε εξέλιξη έργα. Την τρίτη έκανα μιάμιση ώρα να φτάσω στο Πανεπιστήμιο, αφού έπρεπε να περιμένω αρκετά το λεωφορείο, που έπειτα από το τρένο θα με πήγαινε στον προορισμό μου».

Σύμφωνα με τους παράγοντες της Κτηματα γοράς πάντως, αυτή την περίοδο υπάρχει έντονη κινητικότητα στο Λεκανοπέδιο, με τα προάστια να αναπτύσσονται δυναμικά. Εκτός από τα παραδοσιακά γνωστά προάστια στον βορρά και τον νότο της πρωτεύουσας, πλέον αρχίζουν να αναπτύσσονται και τα ανατολικά, ενώ η δυναμική των δυτικών προαστίων, και λόγω των σχετικά νέων σταθμών μετρό, είναι πλέον παγιωμένη.

Όπως λέει ο κ. Γιάννης Ρεβύθης, πρόεδρος του Συλλόγου Κτηματομεσιτών Αθήνας, «η Ανατολική Αττική αλλά και όλη η ανατολική ακτή από τον Σχινιά μέχρι το Λαύριο παρουσιάζει πλέον μεγάλη ζήτηση και μάλιστα για μόνιμη κατοικία. Ο κύριος λόγος γι΄ αυτό είναι ότι οι χρόνοι πρόσβασης έχουν μειωθεί σημαντικά ειδικά σε σύγκριση με δέκα χρόνια πριν». Προσθέτει δε ότι αυξημένο ενδιαφέρον υπάρχει και για περιοχές στα βόρεια, όπως Καπανδρίτι, Βαρνάβας, Πολυδένδρι, Αυλώνας και Κιούρκα, ακριβώς για τον ίδιο λόγο. Όπως υποστηρίζει, αυτά είναι τα νέα προάστια της πρωτεύουσας.

Χαμηλές τιμές
Μια από τις σημαντικότερες παραμέτρους της ανόδου αυτών των περιοχών, πέρα από την καλύτερη ποιότητα ζωής που προσφέρουν και της μετατροπής τους σε προάστια, είναι σύμφωνα με τον κ. Ρεβύθη οι χαμηλές τιμές τους τόσο σε σύγκριση με το κέντρο όσο και σε σχέση με τα παραδοσιακά προάστια. «Μια μέτρια κατασκευή σε αυτές τις περιοχές κοστίζει από 1.200 μέχρι 1.500 ευρώ το τ.μ., όταν στο κέντρο καλείται κάποιος να δώσει από 1.800 μέχρι 3.000 ευρώ και στα παραδοσιακά προάστια από 3.000 μέχρι και 6.000 ευρώ».

Συμπληρώνει δε ότι, όπως όλα δείχνουν, «σε μερικά χρόνια τα νέα προάστια της Αθήνας θα είναι τα Μέγαρα, η Πάχη και η Κινέττα».


Σταθερή ζήτηση για βόρεια και νότια προάστια

Τα παραδοσιακά προάστια σύμφωνα με τους μεσίτες είναι σταθερά στις προτιμήσεις των πελατών τους. «Έχουμε διαπιστώσει αυξημένη ζήτηση για αγορά σε Γλυφάδα, Βούλα, Χαλάνδρι, Βριλήσσια, Μαρούσι, ενώ αντίστοιχα για ενοικίαση σε Πετρούπολη», σημειώνει στα «ΝΕΑ» ο κ. Δημήτρης Βιτωράτος, υπεύθυνος του μεσιτικού γραφείου Αlphanet Real Εstate. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει, «παρατηρούμε ότι οι περισσότεροι πελάτες επιθυμούν να βρίσκονται κοντά σε κάποια στάση Μετρό ή Τραμ και χώρους πρασίνου ή πλατείες».

Τάση επιστροφής
Ωστόσο επισημαίνει ότι και για το κέντρο η ζήτηση είναι σταθερή. Επίσης φαίνεται να υπάρχει μια τάση επιστροφής σε περιοχές του κέντρου όπως Κυψέλη, Αμπελόκηποι και Πατήσια, η οποία δημιουργείται κυρίως από νέους, φοιτητές και αλλοδαπούς. «Η μετακίνηση προς το κέντρο ερμηνεύεται κυρίως από τις κοινωνικές αλλαγές των τελευταίων χρόνων. Έχουν αυξηθεί οι μονογονεϊκές οικογένειες, υπάρχει ένα μεγάλο ρεύμα νέων που ζουν μόνοι τους, ενώ και οι φοιτητές που μένουν και μετά τις σπουδές τους στην Αθήνα είναι επίσης αρκετοί. Αυτοί προτιμούν το κέντρο, αφού εκεί μπορούν και καλύπτουν τις ανάγκες τους για φαγητό, υπηρεσίες κ.λπ.», λέει ο κ. Τσαγκαράτος.


Οι μετακινήσεις είναι κουραστικές αλλά αξίζει τον κόπο

«ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΕΧΩ επιλέξει να μένω στο Πανόραμα Βούλας για πολλούς λόγους.

Όπως την όμορφη γειτονιά, την άνεση στο να κινηθείς στους γύρω δρόμους, το πράσινο, τον αέρα μεταξύ των κτισμάτων και το κλίμα, όπου η θερμοκρασία μπορεί να είναι μέχρι και πέντε βαθμούς χαμηλότερη» λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Κατερίνα Χατζηχρήστου.

Όπως λέει, δεν έχει καν την επιλογή της συγκοινωνίας και έχει πάρει απόφαση πως πρέπει να χρησιμοποιεί το αυτοκίνητό της. «Έχω κατάστημα στο Ίλιον, οπότε χρειάζομαι καθημερινά περίπου 50-60 λεπτά για να πάω. Η επιστροφή κρατάει σχεδόν 15 λεπτά λιγότερο και χρησιμοποιώ κυρίως την Αττική Οδό», σημειώνει. Οι μετακινήσεις λοιπόν της κοστίζουν σε βενζίνη και διόδια περίπου 400 ευρώ τον μήνα και σε κάποιες περιπτώσεις την κουράζουν.

Όμως αυτό είναι το μόνο μειονέκτημα που μπορεί να βρει στην επιλογή της να ζει σε ένα προάστιο. Πιθανόν και ότι, όπως παρατηρεί, «με την πάροδο του χρόνου η Αττική Οδός έχει ολοένα και μεγαλύτερη συμφόρηση και δεν θα μας φτάνει». Ένας βασικός λόγος που ώθησε αυτήν και τον σύζυγό της να επιλέξουν το Πανόραμα Βούλας και που αν και έμενε πολύ παλαιότερα στο κέντρο δεν θα το επέλεγε πλέον ως τόπο κατοικίας είναι ότι «όταν με το καλό αποκτήσουμε οικογένεια, θέλω τα παιδιά μας να μπορούν να παίξουν στη γειτονιά, χωρίς τον φόβο του κυκλοφοριακού και να μεγαλώσουν σε μία περιοχή χωρίς ρύπανση».

«Ουσιαστικά θα πρέπει να γίνει ένας σαφής προσδιορισμός των νέων προαστίων» αναφέρει ο αρχιτέκτονας πολεοδόμος κ. Σπύρος Τσαγκαράτος. «Κάνουμε λόγο για τα Μεσόγεια, το Καπανδρίτι, την Εκάλη, τον Άγιο Στέφανο, τη Βάρκιζα και τη Σαρωνίδα. Αυτά είναι σήμερα τα προάστια της Αθήνας». Σύμφωνα με τον συγκοινωνιολόγο κ. Νότη Παρασκευόπουλο, η μόνη λύση για την πιο οικονομική και συχνότερη από άποψη δρομολογίων σύνδεση αυτών των προαστίων με την Αθήνα «είναι τα μέσα σταθερής τροχιάς, δηλαδή σιδηρόδρομος, μετρό κτλ».

Ο κ. Τσαγκαράτος επισημαίνει ότι περιοχές όπως το Μαρούσι, το Χαλάνδρι, η Νέα Ιωνία, η Αγία Παρασκευή, ο Άλιμος, η Ηλιούπολη, που κάποτε θεωρούνταν προάστια, σήμερα αποτελούν επέκταση του κέντρου. «Ανήκουν στον ίδιο αστικό ιστό, δεν έχουν ξεχωριστά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά και δεν έχουν πλέον πράσινο».


«Επέστρεψα στο κέντρο»

Ο 72ΧΡΟΝΟΣ κ. Λάσκαρης Λασκαρίδης ακολούθησε την αντίθετη από τους περισσότερους πορεία. Έμενε μόνιμα στο Μάτι της Ραφήνας. Το 2001 όμως αποφάσισε να μετακομίσει στο κέντρο της Αθήνας. «Η απόφαση ήταν πάνω από όλα θέμα χρόνου. Μένω στην οδό Αθηνάς πλέον, πάνω από το μαγαζί μου.

Ό,τι χρειάζομαι το έχω στα πόδια μου», σημειώνει. Αν και ο κύριος λόγος ήταν η ποιοτική εκμετάλλευση του χρόνου του, όπως δηλώνει, παρατηρεί ότι αποδεικνύεται και αρκετά έξυπνη κίνηση οικονομικά. «Η αγορά είναι πολύ πιο φθηνή. Είμαι δύο βήματα από την Κεντρική Αγορά. Επιπλέον όλη η περιοχή είναι στο δίκτυο του γκαζιού και δεν πληρώνω πετρέλαιο».