«Στο ρινγκ νικάς το σκοτάδι»

«Όλη η ζωή δεν είναι μόνο μάτια. Υπάρχουν κι άλλα, πολλά πράγματα να κάνεις, έστω και χωρίς την όρασή σου, ένα απ΄ αυτά είναι και το τζούντο. Αυτό που έχεις ή σου έτυχε στην υγεία σου, προσπαθείς να μη σε βάζει από κάτω. Αγαπάς τη ζωή και της το αποδεικνύεις!».

Στα 19 του έχασε την όρασή του κι απ΄ τα δυο του μάτια, από χτύπημα αντιπάλου, στη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα. Έκτοτε η ζωή του, όπως λέει, δεν άλλαξε, «απλώς μπήκε σ΄ έναν άλλον χώρο», ο ίδιος κλήθηκε να παλέψει «διαφορετικά για πολλά πράγματα». Αθλητής του Πυρσού Θεσσαλονίκης στο τζούντο τυφλών στα +100 κιλά, κάτοχος τριών νταν και κορυφαίος Έλληνας τζουντόκα, ο 35χρονος Θεόκλητος (Κλήμης) Παπαχρήστος μετρά ήδη αντίστροφα ώς τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.

Για την ώρα, προετοιμάζεται πυρετωδώς, με 6-7 ώρες προπονήσεων την ημέρα. «Είμαι πολύ καλά, ελπίζω να κάνω κάτι καλό. Θα αγωνιστούμε γερά!», λέει στα «ΝΕΑ», χωρίς μεγάλα λόγια και υποσχέσεις. Μόνο πέρυσι ο Αγρινιώτης πρωταθλητής, δημόσιος υπάλληλος στο επάγγελμα, έφερε στην Ελλάδα δύο χάλκινα μετάλλια, από το Παγκόσμιο και το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Πιο πριν, το 2004, ήρθε έβδομος στους Παραολυμπιακούς της Αθήνας, τέταρτος στους αντίστοιχους του Σίδνεϊ, το 2000, όταν πρώτη φορά Έλληνας κατέβαινε να αγωνιστεί στο άθλημα. Ο Κλήμης είναι, άλλωστε, και ο «κομιστής» του σπορ στα ελληνικά γυμναστήρια.

Το ξεκίνημα
«Απ΄ το 1986 έπαιζα ζίου ζίτσου· έξι χρόνια αργότερα, όταν πήγα στη Θεσσαλονίκη για να σπουδάσω, δεν βρήκα κάτι πλησιέστερο. Για καλή μου τύχη, συνάντησα Γάλλο δάσκαλο που μ΄ έβαλε στον χώρο, αυτός μ΄ έμαθε όσα ξέρω σήμερα…», θυμάται. Αρχικά στον σύλλογο της ΧΑΝΘ, ουσιαστικά μόνος του- χωρίς έμπειρους Έλληνες αντιπάλους- από το ξεκίνημά του, καταφεύγει, απ΄ το 1999 έως σήμερα, στο εξωτερικό για να πάρει μέρος σε διοργανώσεις και τουρνουά. «Ξεκίνησα χωρίς να ξέρω ότι υπάρχουν αγώνες, απλά γιατί μ΄ άρεσε ως σπορ:

συνδυάζει άθληση, παιχνίδι, πολεμικές τέχνες, χαλάρωση, ψυχαγωγία και φυσικά ευφυΐα. Είναι ίσως το μοναδικό που μπορείς να παίξεις και με αντίπαλο που βλέπει. Συμμετέχω σε αγώνες με βλέποντες και τους κερδίζω…», σημειώνει. Στο τατάμι (αγωνιστικός χώρος) έχει τον τρόπο του, την αφή και την αντίληψη χώρου και αντιπάλου, για να προσπερνά το σκοτάδι. «Σημασία έχει πώς θα κρατήσεις τον άλλο, με το ένα ή και με τα δύο χέρια σου. Από τη στιγμή που θα πιαστείς μαζί του, πρέπει εσύ να καταλαβαίνεις τι σκέφτεται, να τον προλαβαίνεις. Τα χέρια θα σου δείξουν πού είναι ο αντίπαλός σου, πολύ σημαντική είναι και η αναπνοή του: όταν ανασαίνει έντονα, πάει να πει ότι μαζεύει ενέργεια, γιατί ετοιμάζεται να σου κάνει επίθεση. Εγώ, όμως, τον αφουγκράζομαι, επιστρατεύω στο φουλ ό,τι υπάρχει απ΄ όλες τις υπόλοιπες αισθήσεις μου και τον περιμένω…».


Η ελληνική συμμετοχή στους Παραολυμπιακούς

ΕΞΗΝΤΑ ΟΚΤΩ αθλητές και αθλήτριες (52 άντρες και 16 γυναίκες) θα εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στους 13ους Παραολυμπιακούς Αγώνες, από 6 έως 19 Σεπτεμβρίου, στο Πεκίνο, με τη συμμετοχή 4.000 αθλητών από περισσότερες από 150 χώρες. Η παραολυμπιακή ομάδα παρουσιάστηκε επίσημα σε χθεσινή εκδήλωση, παρόντος του υφυπουργού Αθλητισμού Γ. Ιωαννίδη. Με βάση τις επιδόσεις τους σε Παγκόσμια και Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, προκρίθηκαν και θα συμμετάσχουν σε 10 αγωνίσματα: ● ΤΟΞΟΒΟΛΙΑ (ένας αθλητής, μία αθλήτρια), ● ΜΠΟΤΣΙΑ (2 αθλητές, μία αθλήτρια), ● ΤΖΟΥΝΤΟ (ένας αθλητής, μία αθλήτρια), ● ΑΡΣΗ ΒΑΡΩΝ ΣΕ ΠΑΓΚΟ (4 αθλητές, μία αθλήτρια), ● ΙΣΤΙΟΠΛΟΪΑ (4 αθλητές), ● ΣΚΟΠΟΒΟΛΗ (2 αθλητές, μία αθλήτρια), ● ΞΙΦΑΣΚΙΑ ΜΕ ΑΜΑΞΙΔΙΟ (3 αθλητές), ● ΣΤΙΒΟ (22 αθλητές, 9 αθλήτριες), ● ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ (11 αθλητές, 2 αθλήτριες), ● ΠΟΔΗΛΑΣΙΑ (2 αθλητές).
«Παλεύω κι εγώ μαζί τους»

ΜΙΑ… ΝΤΟΥΖΙΝΑ όλοι κι όλοι, δώδεκα μετρημένοι είναι σήμερα οι τυφλοί αθλητές και αθλήτριες στην Ελλάδα που ασχολούνται με το τζούντο. «Είμαστε ακόμα σε στάδιο αρχαρίων, τώρα γίνονται τα πρώτα βήματα. Το θετικό, πάντως, είναι ότι χρόνο με τον χρόνο τα πράγματα γίνονται όλο και καλύτερα. Προσωπικά, ζητώ από προπονητές και σωματεία που ήδη κάνουν τζούντο να μου στέλνουν παιδιά ή αθλητές με προβλήματα όρασης για να το ξεκινήσουν μαζί μας, ειδικά στο Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών (ΚΕΑΤ, Καλλιθέα), ένα πραγματικό κύτταρο για την ανάπτυξη του αθλητισμού», λέει στα «ΝΕΑ» ο προπονητής της Εθνικής και του Ομήρου κ. Βασίλης Νικολάκαρος. Όπως ο ίδιος εξηγεί, το κλειδί για την εξέλιξη των τυφλών αθλητών είναι κυρίως η υπομονή τους. «Η τεχνική κατάρτισή τους είναι πολύ πιο αργή απ΄ ό,τι στους βλέποντες.

Πρέπει κι εγώ να έχω φυσική κατάσταση, ώστε να μπορώ να παλεύω και να τρέχω μαζί τους για να τους βοηθώ, έχω δηλαδή και ρόλο συναθλητή…».


Στο Πεκίνο με στόχο το μετάλλιο

ΣΤΗ ΔΥΝΑΜΗ και στη γρηγοράδα της ποντάρει και η 28χρονη Μαρία Κεραμιδά, η καλύτερη Ελληνίδα τυφλή τζουντόκα, που διπλασιάζει σε λίγες μέρες στην κινεζική πρωτεύουσα τις παραολυμπιακές συμμετοχές της. Με οδηγούς της την πέμπτη θέση το 2004 και τα δύο ασημένια μετάλλια σε Παγκόσμιο και Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 2007, η αθλήτρια του Ομήρου, τηλεφωνήτρια στο υπουργείο Ανάπτυξης στο επάγγελμα, επιδιώκει ν΄ ανέβει σ΄ ένα απ΄ τα σκαλιά του βάθρου, στην κατηγορία των 57 κιλών.

«Ήδη κάνω διπλές προπονήσεις κάθε μέρα, πιστεύω πως με καθαρό μυαλό θα τα πάω καλά, αισιοδοξώ για ένα μετάλλιο, θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να τα καταφέρω!», λέει χαμογελαστή στα «ΝΕΑ». Για τα λίγα χρόνια που ασχολείται, τα πηγαίνει «μια χαρά», από τεχνική ακόμα μαθαίνει. «Δεν είχα καμιά σχέση με το άθλημα, ώσπου, το 2002, ο υπεύθυνος του συλλόγου ΑΣ ΚΕΑΤ, στην Καλλιθέα, με παρότρυνε πως το τζούντο είναι η ευκαιρία μου, πως αν ήθελα μπορούσα αμέσως να το ξεκινήσω. Πράγματι, την επόμενη κιόλας πήγα, μου άρεσε και κόλλησα…», θυμάται σήμερα. Της κάνει καλό, πιστεύει, από κάθε άποψη. «Μου προσφέρει φυσική κατάσταση, μου δίνει την ευκαιρία να έχω ένα στόχο, ότι αγωνίζομαι σε υψηλό επίπεδο, σε πρωταθλητισμό. Με βοηθά και στην υγεία μου, με τη σωστή άσκηση και διατροφή που ακολουθώ…».