[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Για μια βραδιά στο Ολυμπιακό Χωριό

Oι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου. Τι εννοώ; Σχεδόν ποτέ δεν με προκάλεσαν να τους παρακολουθήσω. Τώρα θα μου πείτε, γιατί; Είναι ίσως η μεγαλύτερη αθλητική φιέστα του πλανήτη. Κάποιοι την περιμένουν με τόση αγωνία όση το Μουντιάλ. Για κάποιους άλλους είναι η κορύφωση ενός κινήματος και η απόλυτη έκφραση ενός ιδεώδους. Αυτά τα γνωστά περί του Ωραίου, του Μεγάλου και του Αληθινού.

Δεν μπορώ να ενταχθώ στην πρώτη κατηγορία γιατί η σχέση μου με τον αθλητισμό δεν ήταν ποτέ καλή. Βέβαια, ομολογώ ότι το 2004 πήγα στο ΟΑΚΑ, μάλιστα όταν η Φανή Χαλκιά πήρε το χρυσό και είχα περάσει και απρόσμενα καλά εκείνο το απόγευμα. Στη δεύτερη πάλι, ούτε λόγος. Ειδικά με όσα συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες. «Πήρατε χρυσό στην ντόπα» μας είπε ο Ζακ Ρογκ μετά το «Ευχαριστούμε Αθήνα, ευχαριστούμε Ελλάδα» που μέχρι τώρα θυμόμαστε με ρίγη, σχεδόν, εθνικής ανάτασης.

Ωστόσο, την προηγούμενη εβδομάδα διάβασα στους «Τimes» του Λονδίνου το καλύτερο άρθρο για τους Ολυμπιακούς. Ή, για να είμαι ακριβέστερη, το πιο πρωτότυπο, και το μόνο που με προκαλούσε να φτάσω μέχρι και την τελευταία παράγραφο, παρά το ότι το θέμα, όπως προείπα, δεν με ενθουσιάζει.

Τίτλος: «Sex and the Οlympic City». Συγγραφέας: ένας Άγγλος σπορτσκάστερ και πρώην αθλητής. Περιεχόμενο: τι συμβαίνει στο Ολυμπιακό Χωριό αφού πέσει το σκοτάδι. Από τον τίτλο υποθέτω ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται τι.

Πέρα όμως από τις πικάντικες και βιωματικές περιγραφές και κάποια παραλειπόμενα, ο συντάκτης προσπαθεί να βρει και τα βαθύτερα αίτια. Ευθύνονται η τεστοστερόνη και τα αναβολικά; Τα αντικειμενικά ακαταμάχητα, όπως λέει, σώματα των αθλητών; Η αναγκαστική και πέρα για πέρα ανθρώπινη έξαρση, που ακολουθεί τόσους μήνες αυστηρής πειθαρχίας; Τα πολλά χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι που φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά; Όπως υποστηρίζει, φταίνε όλα. Όσο για τους αναγνώστες, μιας και το άρθρο, σύμφωνα με την εφημερίδα, είχε εκπληκτική αναγνωσιμότητα, πάνω από 1 εκατομμύριο το διάβασαν και οι περισσότεροι αναρωτιούνται «γιατί κανείς δεν μας τα είχε πει αυτά; Θα γυμναζόμασταν περισσότερο ή τουλάχιστον θα γινόμασταν σίγουρα εθελοντές… για να μπούμε στο Ολυμπιακό Χωριό».