[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η απαξίωση του επιβάτη

Αυτό το καλοκαίρι- και όχι μόνο τον Αύγουστο- οι καθυστερήσεις πλοίων και αεροπλάνων πρέπει να χτύπησαν λίμιτ-απ! Στο πρώτο ταξίδι επιστροφής, μέσα Ιουλίου, είχα την αφελή πίστη ότι αφού για το πλοίο μου ακόμα και η επίσημη ιστοσελίδα της εταιρείας στο Ίντερνετ έγραφε ώρα άφιξης έξι το πρωί, μπορούσα να κλείσω το ραδιοταξί για να με πάει σπίτι μου στις επτά. Αμ δε! Είκοσι ευρώ επιβάρυνση στην ταρίφα για τη μία ώρα αναμονή. Καμία ανακοίνωση, καμία τυπική συγγνώμη από τα μεγάφωνα του πλοίου… Σαν πρόβατα μπήκαμε και σαν πρόβατα βγήκαμε την ώρα που κάποιοι επέλεξαν για εμάς.

Τη δεύτερη φορά σκέφθηκα να προσγειωθώ στην ελληνική πραγματικότητα και να προβλέψω καλύτεραπου σημαίνει ότι κλείνω το ταξί ακόμα μισή ώρα αργότερα. Τζίφος και πάλι. Κι άλλα ευρώ «πρόστιμο» κι άλλο άγχος… Το μέγεθος της εγχώριας γαϊδουριάς και προχειρότητας, βλέπεις, δεν προβλέπεται!

Την τελευταία φορά είπα να δράσω πιο «πονηρά». Δεν έκλεισα ταξί από την προηγουμένη, αλλά πήρα από το κινητό μόλις ξεκίνησε το πλοίο- για να είμαι βέβαιη ότι δεν θα ξεκινήσει με καθυστέρηση- και το ζήτησα δύο ολόκληρες ώρες μετά την αναμενόμενη άφιξη στις οκτώμισι το βράδυ. Μου πέρασε η σκέψη ότι θα περίμενα μόνη στο σκοτεινό λιμάνι, αλλά την απόδιωξα. Ποια μοναξιά και ποιο λιμάνι! Δέκα και μισή, μόλις που βλέπαμε από μακριά τα φώτα της Αθήνας. Γιατί, άραγε; Κανείς δεν εδέησε να το πει στους εκατοντάδες επιβάτες. Η απόλυτη απαξίωση….

Ένας συνάδελφος μού είπε ότι αυτό δεν ήταν τίποτα. Εκείνος έφθασε από ένα νησί στις εννέα το πρωί, αντί για τις εξίμισι, και έχασε ένα πολύ σημαντικό ιατρικό ραντεβού για εξετάσεις, για τις οποίες- και μόνοερχόταν στην Αθήνα.

«Αεροπλάνο», αποφάσισα, «την επόμενη φορά!»- ούτως ή άλλως, «αεροπορικές» είναι πια και οι τιμές των πλοίων. Μέχρις ότου άκουσα τη διήγηση της φίλης που πήγε προχθές στο αεροδρόμιο με το εισιτήριο της επιστροφής από τα Χανιά στο χέρι και η κρατική μας εταιρεία την πληροφόρησε ότι «δυστυχώς» δεν υπάρχουν θέσεις και ότι θα πετάξει με το επόμενο! Το ίδιο, όμως, της είπαν και στο δεύτερο αεροπλάνο, τρεις ώρες μετά. Τελικά, πέταξε με ιδιωτική εταιρεία ώρες αργότερα, χάνοντας όλη της την ημέρα.Και, ίσως, το χειρότερο: Γιατί αισθάνομαι, κάθε φορά που ταξιδεύω (έτσι!) στην Ελλάδα, ότι μου κάνουν και χάρη;