Επιφυλλίδα

Η συνομοταξία των πέριξ

Δεν ανέβηκαν ποτέ τους στη σκηνή κι ούτε τους μέλλεται να πρωταγωνιστήσουνε ποτέ. Δεν έχουνε αστέρι, οι καημένοι, αλλά κι οι δυνατότητές τους είναι από αναιμικές έως ανύπαρκτες. Κι όμως πρόκειται για έναν ολόκληρο κόσμο από δαύτους. Τύποι αρχομανείςκαι υπερφίαλοι, που τρώγονται συνέχεια να βρεθούνε στο πολιτικό προσκήνιο. Κι επιμένουν- σχεδόν εκλιπαρούν- για ένα νεύμα «έλα», και τρέχουνε με τα βρακιά λυμένα να μπουν κι αυτοί στη βάρκα. Κι ας γέρνει το σκαφίδι, κι ας το βλέπουνε όλοι οι άλλοι ότι πάει κατά διαβόλου. Αυτοί υπηρετούν το ψώνιο τους κι οι περισσότεροι, σαν βατράχια φουσκωμένα, την ανόητη αλαζονεία τους. Να! Δείτε λόγου χάρη ετούτον τον πολιτευτή, που χρόνια προσπαθεί ο κακομοίρης αλλά δεν τα καταφέρνει. Προχτές κατέφθασε σε μια παράσταση αρχαίας κωμωδίας, την ώρα που το έργο κόντευε να τελειώσει. Μπήκε με την κουστωδία του κι αφού διέσχισε το Θέατρο από το πάνω διάζωμα με βαρύγδουπο βηματισμό στο ρυθμό τού «ήρθα, δείτε με», άρχισε να κατεβαίνει από την τελευταία κλίμακα, εξίσου πομπωδώς ο αθεόφοβος, ώσπου τελικά βολεύτηκε με όλη του την άνεσηστους πρώτους θώκους.

Έκρινε ότι εκεί του άρμοζε να παλουκωθεί· εκεί και πουθενά αλλού, καθ΄ ότι οι γεννημένοι για αξιώματα τέτοια θέση δικαιούνται, όχι παραπίσω- είτε πρόκειται για παράσταση σε Αρχαίο Θέατρο είτε για τη συναυλία τής Θώδη.

Φανταστείτε έναν τέτοιο τύπο εκλεγμένο επισήμως, με βούλα λαϊκή,- που δεν αποκλείεται, καθόλου μάλιστα- σε τι σβέρκους πάνω έχει να καθήσει! Αφού τώρα έχει ντυθεί το στυλ της εξουσίας και το κύρος της ώσπερ ιμάτιο, πώς να μην πάρουν τότε τα μυαλά του αέρα; Δεν θέλει και πολύ ο άνθρωπος για να λαλήσει.

Η πιο αγωνιώδης, υποθέτω, ενασχόληση για έναν πολιτικό της ανωτέρω συνομοταξίας είναι να έχει ανοιχτές κάθε πρωί μπροστά του όλες τις εφημερίδες και να ψάχνει τη φωτογραφία του. Η μεγαλύτερη έγνοια του είν΄ αυτή. Ιδίως όταν πρόκειται για κάνα παγώνι τής Τοπικής Αυτοδιοίκησης που ξέρει ότι ένας κόσμος γνωστός θα ασχοληθεί μαζί του. Βγαίνει τότε από το γραφείο του και περιφέρεται στα κεντρικά cafe. Για να τον δούνε και να τον θαυμάσουνε (τς, τς, τς! Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε).

Πάντως, όσο εξοργιστικός κι αν είναι ο επαρχιωτισμός και η αξεστοσύνη πολλών από δαύτους, όμως μπροστά σε κάτι άλλα τζιμάνια που δρουν κι αυτά στις παρυφές της πολιτικής ζωής, τούτοι εδώ οι γραφικοί λιμοκοντόροι μοιάζουν με αθώες περιστερές. Αν αυτοί είναι ελαφρόμυαλοι, οι άλλοι- οι γνωστοί και ως λυκόρνια- είναι ο θεός να σε φυλάει.

Ζουν κι αναπνέουν γύρω από την εξουσία, ρουφάνε τον αέρα της, γλείφουν κοκάλες- στο τέλος, και τα κοκαλάκια της- και τρίβονται συνέχεια στα πόδια της, γιατί «και τη σκόνη απ΄ τα παπούτσια των κρατούντων να μυρίσουν, κέρδος θα ΄χουν».

Αυτοί δεν νοιάζονται να ανεβούνε στη σκηνή. Ίσα ίσα. Αναπτύσσονται στον περιβάλλοντα χώρο, όπως ακριβώς οι ψιλικατζήδες στήνουν τους πάγκους τους στον περίβολο των εκκλησιών όσο κρατάει η θρησκευτική πανήγυρης. Ιδιοτελείς και υστερόβουλοι, ναι. Αφελείς σαν τους άλλους, όχι.

Βλέπουν μακρύτερα αυτοί και δεν εκτίθενται πολύ, γιατί όταν καταρρεύσει το οικοδόμημα, πρέπει να προσεταιριστούν αμέσως τους επόμενους. Γι΄ αυτό, ενόσω τρώνε με διπλές μασέλες, προετοιμάζουν και το έδαφος με δηκτικά μισόλογα και κουβεντούλες υπαινικτικές υπό τύπον επαμφοτερίζουσας, ας πούμε, κριτικής.

Μάλλον θα τους χρειαστούν και οι επόμενοι. Οπωσδήποτε θα εκτιμήσουν το αμφίρροπο ταλέντο τους στη γλώσσα και θα τους χρησιμοποιήσουνε δεόντως.

Οι πλέον επικίνδυνοι από τη συνομοταξία των πέριξ είναι αυτοί. Όχι για τους αντιπάλους τους, αλλά κυρίως για τους «φίλους» τους και τους τωρινούς τους συνεργάτες.

Ναι, ναι, οπωσδήποτε, αυτούς θα χρησιμοποιήσουν κι οι επόμενοι. Μετά χαράς λοιπόν θα παν μ΄ εκείνους.

Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.