Νίκη ζωής από τη Ναταλί

«Ένα όνειρο ζωής ολοκληρώθηκε. Τα έδωσα όλα και χαίρομαι που όλα τελείωσαν. Είμαι ευτυχισμένη που συμμετείχα, αλλά όχι από την απόδοσή μου, καθώς στόχευα να είμαι μέσα στην πρώτη πεντάδα» Η Ρωσίδα Λαρίσα Ιλτσένκο κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στα 10 χιλιόμετρα ανοιχτής θάλασσας (11η η Μαριάνα Λιμπερτά), αλλά η μεγάλη νικήτρια του αγωνίσματος τερμάτισε στη 16η θέση, μεταξύ των 25 κολυμβητριών που ξεκίνησαν τον επίπονο αγώνα.

Η Νοτιοαφρικανή Ναταλί Ντε Τουά ήταν ήδη νικήτρια με το που έπεσε το πρωί στα νερά του ολυμπιακού κωπηλατοδρομίου «Τσουν Γι» (εκεί γίνεται το αγώνισμα της ανοιχτής θάλασσας). Το 2000 έκανε την πρώτη της προσπάθεια, σε ηλικία 16 ετών, να εκπληρώσει το όνειρό της για συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ, αλλά δεν τα κατάφερε.

Ένα χρόνο αργότερα (Φεβρουάριο του 2001), πηγαίνοντας στο σχολείο μετά την προπόνηση με το σκούτερ της, χτυπήθηκε από αυτοκίνητο και παρά την προσπάθεια των γιατρών έχασε το αριστερό της πόδι (από το γόνατο). Ζήτησε και της τοποθετήθηκε λίγο αργότερα τεχνητό μέλος από τιτάνιο και τρεις μήνες μετά, τον Μάιο του 2001, είχε επιστρέψει στις πισίνες.

Η ΛΙΜΠΕΡΤΑ

Τερμάτισε στην 11η θέση

«Ήταν δύσκολο γιατί οι πόνοι ήταν αφόρητοι στην αρχή, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να εγκαταλείψω» είπε η Ναταλί, που δεν κατάφερε να πάρει την πρόκριση τρία χρόνια αργότερα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

Όμως συμμετείχε στους Παραολυμπιακούς, όπου σάρωσε τα μετάλλια κατακτώντας πέντε χρυσά και ένα ασημένιο στα αγωνίσματα που πήρε μέρος.

Το αγώνισμά της πριν από το ατύχημα ήταν οι μεικτές, αλλά ύστερα από αυτό ασχολήθηκε με τις μεγάλες αποστάσεις, γιατί σε αυτές χρειάζεται λιγότερο χτύπημα με τα πόδια και περισσότερο με τα χέρια.

Το όνειρο της ολυμπιακής συμμετοχής έγινε πραγματικότητα όταν στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Σεβίλλης πήρε την 4η θέση και εξασφάλισε το πολυπόθητο ολυμπιακό εισιτήριο.

«Σημασία έχει η συμμετοχή» είναι ένα από τα βασικά μότο των Ολυμπιακών Αγώνων, αλλά για τη Ναταλί Ντε Τουά αυτή η συμμετοχή ήταν κάτι παραπάνω. Ήταν νίκη ζωής.

Ουσιαστικά πρόκειται για την πρώτη αθλήτρια με ειδικές ανάγκες που κατάφερε να πάρει την πρόκριση για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και το όνειρό της συνεχίζει να παραμένει ζωντανό. «Δεν το σκέφτομαι καν ότι δεν έχω το ένα μου πόδι. Δεν δίνω σημασία στο γεγονός και προσπαθώ απλά να συμμετέχω όπως θα έκανα και πριν από ο ατύχημα. Το 2012 στο Λονδίνο θα είμαι στην πρώτη πεντάδα», τόνισε η Νοτιοαφρικανή αθλήτρια, που συγκίνησε με την προσπάθειά της.