6 μέρες

1.Ο πρόεδρος Μπους ήταν από τους πιο φανατικούς φιλάθλους στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου. Ουκ ολίγες φορές τον συνέλαβε ο φακός να κουνάει το αμερικανικό σημαιάκι. Ωστόσο δεν έμεινε μόνο εκεί. Προσευχήθηκε στην προτεσταντική εκκλησία της κινεζικής πρωτεύουσας, ενώ δεν παρέλειψε να ρίξει και την μπηχτή του για τις θρησκευτικές ελευθερίες στην Κίνα. Άλλωστε, μην ξεχνάτε ότι επί προεδρίας του… η δημοκρατία είναι πράξη πίστης.

2. Ο Καύκασος βρέθηκε για μια ακόμη φορά στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος. Η επίδειξη δύναμης από Ρωσία και ΗΠΑ για τον έλεγχο των πηγών και των δρόμων της ενέργειας το ίδιο. Ο διπλωματικός μαραθώνιος για την εκτόνωση της κρίσης, όπως κομψά έλεγαν οι Ευρωπαίοι, επίσης. Αλλά και ο Γεωργιανός πρόεδρος Σαακασβίλι, που αναμφίβολα έβαλε τη χώρα του σε περιπέτεια. Αν και ήταν μια από τις λεγόμενες «παγωμένες» συγκρούσεις του πλανήτη, ο απολογισμός περιλαμβάνει χιλιάδες νεκρούς. Οι πρόσφυγες φτάνουν περίπου τους 100.000. Ποιος πράγματι θα εξηγήσει σε αυτή τη γυναίκα, η οποία εγκαταλείπει το βομβαρδισμένο σπίτι της κρατώντας στο χέρι μια σακούλα όλη κι όλη και μοναδική συντροφιά τον σκύλο της, όπως και σε όλους τους υπόλοιπους πολίτες γιατί συμβαίνουν όλα αυτά;

3.Σήμερα συμπληρώνονται 31 χρόνια από τον θάνατο του βασιλιά της ροκ. Βέβαια, οι απανταχού πιστοί θαυμαστές ή «υπήκοοι», αν προτιμάτε, αρνούνται να το παραδεχτούν. Με αφορμή την επέτειο, η εταιρεία Μattel, που κατασκευάζει τις γνωστές κούκλες Βarbie, βγάζει τις πρώτες στην ιστορία κούκλες Έλβις και Πρισίλα Πρίσλεϊ με τα ρούχα του γάμου τους στο Λας Βέγκας το 1967. Για όσους ενδιαφέρονται η τιμή είναι μόλις 65 δολάρια.

4. Η καρδιά όλου του πλανήτη χτυπάει στο Πεκίνο. Οι Ολυμπιακοί είναι από τα γεγονότα με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση παγκοσμίως. Για αρχαίο πνεύμα αθάνατο και τα λοιπά δεν παίρνουμε και όρκο. Ωστόσο, η διοργάνωση πάει σχετικά καλά, προς το παρόν τουλάχιστον. Οι δύο ξιφομάχοι φαίνεται να μην έχουν πουθενά αλλού το μυαλό τους. Έτσι πρέπει άλλωστε.

Αυτό πρεσβεύει όμως το ολυμπιακό ιδεώδες;

5.Βασιλέως Κωνσταντίνου, ώρα 3.30 το μεσημέρι. Η Αθήνα ζει σε ρυθμούς Δεκαπενταύγουστου. Η λεωφόρος με τον συνήθως ασφυκτικό κυκλοφοριακό φόρτο είναι άδεια. Αποτυπώνει πλήρως την εικόνα της πόλης και των γεγονότων στη χώρα. Κοινώς, δεν υπάρχει ψυχή και δεν τρέχει τίποτα. Τα μόνα σημεία όπου θα βρει κανείς κόσμο είναι οι παραλίες και τα γραφεία κτηματογράφησης. Το μόνο που συμβαίνει είναι πως σχεδόν όλοι βρίσκονται σε διακοπές.