Αγωγοί κυριαρχίας για τη Ρωσία

Η ρωσική επίδειξη δύναμης και κυριαρχίας στον Καύκασο επανέφερε με δραματικό τρόπο στην επικαιρότητα το θέμα της ενεργειακής εξάρτησης της Δύσης από τη Ρωσία. Ένα από τα ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν πλέον είναι πώς κι από πού θα προμηθεύονται πετρέλαιο και φυσικό αέριο η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Από τα 1.768 χιλιόμετρα του πετρελαιαγωγού Μπακού- Τιφλίδα- Τzεϊxάν, τα 249 διασχίζουν τη Γεωργία. Η ιδέα της κατασκευής του δεύτερου μεγαλύτερου σε μήκος αγωγού στον κόσμο γεννήθηκε τη δεκαετία του 1990 με σκοπό να μειώσει η Δύση την ενεργειακή της εξάρτηση από τη Μέση Ανατολή, αλλά και από τη Ρωσία. Μαζί με τους αγωγούς Μπακού- Σούπσα και Μπακού- Τιφλίδα- Ερζερούμ (μεταφέρει φυσικό αέριο, μέρος του οποίου προωθείται στην Ελλάδα), αποτελούν τον «τέταρτο διάδρομο» της Ευρώπης στην ενέργεια πέραν της Ρωσίας, της Βόρειας Αφρικής και της Νορβηγίας. Προχθές η εταιρεία ΒΡ έκλεισε τον αγωγό Μπακού- Σούπσα εξαιτίας της κρίσης, ενώ ο αγωγός Μπακού- Τιφλίδα- Τzεϊxάν έκλεισε

ΑΝΤΙΒΑΡΟ

Για Ευρώπη- ΗΠΑ, ο «τέταρτος διάδρομος» προς την ενέργεια είναι ένα μικρό αλλά κρίσιμο αντίβαρο στην εξάρτησή τους από τη Ρωσία

στις 5 Αυγούστου έπειτα από τρομοκρατική επίθεση στην Τουρκία, την οποία οι αρχές απέδωσαν σε Κούρδους αυτονομιστές.

Το κλείσιμο των δυο αγωγών μεταφράζεται σε μείωση κατά 1,4% των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου. Ο αγωγός που καταλήγει στο Τzεϊxάν της Τουρκίας, απ΄ όπου το πετρέλαιο φορτώνεται σε δεξαμενόπλοια για να ταξιδέψει στη Δύση, καλύπτει μόλις το 1% της παγκόσμιας ζήτησης. Όπως, ωστόσο, σημειώνουν οι «Τimes», η πολιτική σημασία του είναι τεράστια. Για τη Γεωργία αντιπροσωπεύει την ανεξαρτησία της από τη ρωσική ηγεμονία. Για τη Δύση, ο «τέταρτος διάδρομος» είναι ένα μικρό αλλά κρίσιμο αντίβαρο στην ενεργειακή της εξάρτηση από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Ρωσίας. Στα μάτια της Μόσχας ο αγωγός είναι τμήμα της συστηματικής προσπάθειας της Δύσης να υπονομεύσει την επιρροή της στον Καύκασο, ένα αγκάθι στο πέλμα της αρκούδας. Οι τρεις αγωγοί διέρχονται μόλις μερικά χιλιόμετρα νοτίως της Νότιας Οσετίας. Επεμβαίνοντας στρατιωτικά στη Γεωργία, η Ρωσία διεκδίκησε τον έλεγχο στην περιοχή και επομένως τον «τέταρτο διάδρομο» της Δύσης. «Η Ε.Ε. βλέπει τη Γεωργία σαν έναν εναλλακτικό δρόμο για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Κασπίας παρακάμπτοντας τη Ρωσία», σημειώνει ο καθηγητής και συγγραφέας Μάικλ Κλέιρ και συμπληρώνει: «Αν όμως η Γεωργία πάψει να είναι ένα ασφαλές πέρασμα, όλα αυτά τα σχέδια για την ενεργειακή απεξάρτηση από τη Ρωσία θα γίνουν καπνός».

Η χαμένη επιρροή
Η Ιστορία έχει δείξει, πάντως, ότι κάποια στιγμή το πρόβλημα θα έβγαινε στην επιφάνεια. Για να φτάσει στη Δύση το πετρέλαιο από το Αζερμπαϊτζάν, μέσω της Τουρκίας, θα έπρεπε να περάσει από το Ιράν, τη Γεωργία ή την Αρμενία. Για το εχθρικό και απρόβλεπτο Ιράν δεν ετίθετο θέμα. Η διαμάχη της Αρμενίας με το Αζερμπαϊτζάν για το Ναγκόρνο – Καραμπάχ αλλά και με την Τουρκία για το θέμα της γενοκτονίας, έβγαλαν από το παιχνίδι και το Γιερεβάν. Τελικά επελέγη η Γεωργία, προκαλώντας από την αρχή τις αντιδράσεις της Ρωσίας, η οποία έβλεπε να χάνει το ειδικό βάρος στην ενέργεια και την επιρροή της στον Καύκασο. Αυτή την επιρροή επιχειρεί να ξανακερδίσει σήμερα, όπως στη σοβιετική εποχή.

Κυβερνοπόλεμος κατά της Γεωργίας εβδομάδες πριν από τον πραγματικό

Ο ΚΥΒΕΡΝΟΠΟΛΕΜΟΣ κατά της Γεωργίας είχε αρχίσει εβδομάδες πριν από τον πραγματικό. Ο Χοσέ Ναζάριο, της εταιρείας Αdor Νetworks στη Μασαχουσέτη, παρατήρησε πως γεωργιανές κυβερνητικές ιστοσελίδες είχαν αρχίσει να βομβαρδίζονται με πληροφορίες που περιείχαν το μήνυμα “νίκη+αγάπη+στην+ Ρωσία”. Άλλοι ειδικοί στις ΗΠΑ επισημαίνουν πως οι επιθέσεις κατά της γεωργιανής υποδομής του Διαδικτύου άρχισε περίπου στις 20 Ιουλίου, με συντονισμένες επιθέσεις εκατομμυρίων μηνυμάτων που στην ουσία δημιούργησαν μεγάλο πρόβλημα στο Διαδίκτυο της Τιφλίδας. Σύμφωνα με τον Ναζάριο, πάντως, είναι σαφές πως οι επιθέσεις στο Ίντερνετ ήταν πολιτικά υποκινούμενες.

Η Γεωργία κατηγόρησε τη Ρωσία ότι μαζί με τη στρατιωτική επιχείρηση, εξαπέλυσε επίθεση εναντίον πολλών κυβερνητικών δικτυακών τόπων αλλά ειδικοί τόνισαν ότι αυτό δεν είναι βέβαιο. Προκλήθηκε μάλιστα, προσωρινό μπλακ άουτ στην ιστοσελίδα του γεωργιανού υπουργείου Εξωτερικών και οι ανακοινώσεις μόνο ενός επίσημου μπλογκ ήταν προσβάσιμες. Η Μόσχα, όχι μόνο αρνήθηκε τις κατηγορίες αυτές, αλλά υποστηρίζει ότι ρωσικοί δικτυακοί τόποι έχουν υποστεί παρόμοιες επιθέσεις τις τελευταίες ημέρες. Σύμφωνα με ειδικούς, ήταν η πρώτη φορά που μια κυβερνοεπίθεση συνέπεσε χρονικά με έναν πραγματικό πόλεμο. Όμως, πιστεύεται ότι δεν θα είναι και η τελευταία. Οι ειδικοί επισήμαναν πως οι επιθέσεις των τελευταίων ημερών ελέγχονταν από έναν υπολογιστή εταιρείας τηλεπικοινωνιών στη Μόσχα. Όμως οι επιθέσεις του περασμένου μήνα έγιναν από κομπιούτερ που είχε βάση στις Ην. Πολιτείες.

[ ΓΝΩΜΗ ] Πήρε το αίμα της πίσω

Η Ρωσία επέστρεψε. Αυτό είναι το αδιαμφισβήτητο αποτέλεσμα του πολέμου των έξι ημερών στην Ανατολική Ευρώπη, ο οποίος μπορεί να άλλαξε τα σύνορα ενός κράτους για πάντα. Η σύγκρουση, της οποίας ηγήθηκε με αποφασιστικότητα ο Βλαντίμιρ Πούτιν, τερματίστηκε με τους όρους της Ρωσίας και η Δύση δεν μπορεί να μπορεί να κάνει τίποτε γι΄ αυτό. Η Μόσχα απέδειξε ότι είναι έτοιμη να χρησιμοποιήσει στρατιωτικά μέσα για να πετύχει τους στόχους της, αντίθετα με τις Δημοκρατίες της Δύσης. Στον κόσμο των διεθνών παιχνιδιών εξουσίας, η Ρωσία του Πούτιν πέτυχε μια καθαρή νίκη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη, που εξαρτώνται από την καλή θέληση και το φυσικό αέριο της Ρωσίας, ταπεινώθηκαν.

Η εκδίκηση για τη Ρωσία- και τον Πούτιν προσωπικά- είναι γλυκιά. Με ένα ξαφνικό χτύπημα πήρε το αίμα της πίσω για όσες φορές την αγνόησαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους, όπως στην εισβολή στο Ιράκ ή την ανεξαρτησία του Κοσόβου. Ουδείς στη Δύση αμφιβάλλει ότι η αντίδραση της Μόσχας ήταν σχεδιασμένη από καιρό. Ο πρόεδρος της Γεωργίας Μιχαήλ Σαακασβίλι αγνόησε τις προειδοποιήσεις των ΗΠΑ να μην απαντήσει στις ρωσικές προκλήσεις. Και ο Πούτιν υπολόγισε πολύ σωστά ότι η Δύση δεν θα έκανε πόλεμο με τη Ρωσία για να σώσει τη Γεωργία. Ποια είναι, όμως, η ποινή για την παραβίαση της εδαφικής ακεραιότητας ενός κυρίαρχου κράτους; Αντίθετα με την περίπτωση της ιρακινής εισβολής στο Κουβέιτ το 1990, αυτή τη φορά το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ παρέλυσε.