«Θες – δεν θες, συνηθίζεις τη ζέστη»

Μαθαίνουν από τα δελτία ειδήσεων και τις εφημερίδες πως έρχεται μεγάλη ζέστη και αναστενάζουν βαθύτερα απ΄ ό,τι άλλοι εργαζόμενοι. Δουλεύουν μακριά από τη δροσιά των κλιματιστικών και «βράζουν» κάτω από τις αχτίδες του ήλιου ή από τη θερμότητα των φούρνων και των ψησταριών.

Εργάτες σε οικοδομές, ψήστες, αρτοποιοί, τροχονόμοι, αγρότες και κτηνοτρόφοι αναγκάζονται να δουλεύουν κάτω από πολύ υψηλές θερμοκρασίες. Στην είσοδο μιας οικοδομής, ο 58χρονος κτίστης κ. Βαγγέλης Ζώτος φτυαρίζει τη λάσπη. Ρίχνοντας λίγο νερό στο μέτωπό του λέει: «Μας ζαλίζει δεν μας ζαλίζει ο ήλιος, σημασία έχει το μεροκάματο. Το καλοκαίρι που και τα τσιμέντα βράζουν, υπάρχουν περιπτώσεις που μένουμε και δέκα ώρες κάτω από τον ήλιο». Δουλεύει περισσότερα

ΤΑ… ΟΠΛΑ ΤΟΥΣ

Μια σκιά, πολλά νερά και αρκετή υπομονή είναι τα μόνα όπλα όσων δουλεύουν μακριά από τη δροσιά των κλιματιστικών

από 20 χρόνια στην οικοδομή και δεν είναι λίγες οι φορές, όπως λέει, που ο οργανισμός του έχει φτάσει στα όριά του. «Όσο να ΄ναι συνηθίζεται. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που επιστρέφοντας στο σπίτι σου δεν μπορείς να σηκώσεις το κεφάλι σου από τη ζάλη». Μια σκιερή γωνιά στην οποία θα ξεκουραστεί για λίγο και θα πιει ένα παγωμένο αναψυκτικό αποτελεί απόλαυση και πολυτέλεια για τον κ. Ζώτο. «Μια πορτοκαλάδα ή ένα παγωμένο τσάι και λίγες βαθιές ανάσες βοηθάνε για να συνεχίσεις», λέει στα «ΝΕΑ».

«Ψήνομαι 15 ώρες»
Ο κ. Κώστας Κλεφτογιώργος, 41 ετών, από το 1986 εργάζεται ως ψήστης. «Από τις εννιά το πρωί μέχρι και τις δώδεκα το βράδυ βρίσκομαι μπροστά στην ψησταριά με τα κάρβουνα και τον γύρο που η φλόγα του πραγματικά σε καίει. Η θερμοκρασία σε αυτό το σημείο ξεπερνάει τους 45 βαθμούς και σου προκαλεί έντονη δυσφορία. Μάλιστα πέρυσι το καλοκαίρι με τον μεγάλο καύσωνα το θερμόμετρο που έχω δίπλα έδειχνε 48 βαθμούς» σημειώνει. Το μόνιμα μουσκεμένο φανελάκι και ο ιδρώτας που συνεχώς κυλάει από το μέτωπο είναι αρκετά για να καταλάβει κάποιος τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζεται. Η έντονη ζέστη κάνει τη δουλειά του μαρτύριο όπως τονίζει ο κ. Κλεφτογιώργος: «Βλέπω κόσμο που μπαίνει στο μαγαζί και παραπονιέται για τη ζέστη. Βγαίνω έπειτα από λίγο έξω και μου φαίνεται δροσιά» αφηγείται στα «ΝΕΑ». Ο ίδιος θα προτιμούσε να έκανε μια δουλειά γραφείου με ένα κλιματιστικό να του παρέχει την κατάλληλη θερμοκρασία, αλλά «αυτή τη δουλειά έμαθα, αυτή τη δουλειά κάνω».

«Στην αρχή τα δύσκολα»
Σε έναν φούρνο στην οδό Ασκληπιού ο 30χρονος Νίκος Λικάλ ανοίγει τον φούρνο για να βγάλει τη μεγάλη λαμαρίνα με τα ψωμιά. Η θερμοκρασία εκείνη τη στιγμή ξεπερνά τους 40 βαθμούς Κελσίου, αλλά ο Νίκο δεν παραπονιέται. «Κάνω δέκα χρόνια αυτή τη δουλειά και θες- δεν θες, τη συνηθίζεις τη ζέστη. Όλη η δυσκολία είναι στην αρχή», λέει στα «ΝΕΑ». Δίπλα του ο Αιμίλιος Μπέκας που εργάζεται στον ίδιο φούρνο από τις τέσσερις το πρωί μέχρι και τις δώδεκα το μεσημέρι σημειώνει: «Και ποιος δεν θα ήθελε να κάνει άλλη δουλειά… Εγώ ονειρευόμουν να γίνω μηχανικός αυτοκινήτων, αλλά επτά χρόνια τώρα εργάζομαι στον φούρνο κάτω από αυτές τις συνθήκες». Η ζέστη στον φούρνο παραμένει όλη την ώρα σταθερή και αυτό που ο Νίκος και ο Αιμίλιος δεν αντέχουν είναι τις υψηλές θερμοκρασίες έξω από αυτόν. «Εδώ η θερμοκρασία είναι αρκετά υψηλή, αλλά είναι η ίδια συνέχεια. Με αρκετό νερό τα βγάζεις πέρα. Έξω δεν μπορούμε να την υποφέρουμε», λένε.

Στη συμβολή των οδών Πανόρμου και Κηφισίας κάθε μεσημέρι τα αυτοκίνητα δημιουργούν μια ατελείωτη ουρά. Εκεί οι τροχονόμοι προσπαθούν να ρυθμίσουν την κυκλοφορία κάτω από τον δυνατό ήλιο, ο οποίος μαζί με το καυσαέριο δημιουργεί αφόρητες συνθήκες. «Είμαι ήδη τρεις ώρες εδώ και έχω άλλες τόσες. Μπορεί να είναι μαρτύριο, αλλά πάνω απ΄ όλα είναι η δουλειά», λέει στα «ΝΕΑ» ένας δόκιμος τροχονόμος.