48 ημέρες στο μονοπάτι της απάτητης Ελλάδας
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Ξεκίνησε από τον Προμαχώνα Σερρών στις 19 Ιουνίου. Σαρανταοκτώ ημέρες αργότερα, την Τετάρτη 6 Αυγούστου, και αφού διήνυσε περίπου 2.500 χιλιόμετρα πεζός ή με ποδήλατο στα άγνωστα και απάτητα μονοπάτια της Ελλάδας, έφθασε στην Κάτω Ζάκρο Λασιθίου, περνώντας μέσα από το Φαράγγι των Νεκρών, με το Λιβυκό Πέλαγος να απλώνεται μπροστά του.
«Ζούσα και ανέπνεα γι΄ αυτήν τη διαδρομή· να διασχίσω το διεθνές ορειβατικό μονοπάτι Ε4, ανακαλύπτοντας τη φυσική ομορφιά της πατρίδας μας απ΄ άκρη σ΄ άκρη. Ήταν ένα μεγάλο στοίχημα», λέει στα «ΝΕΑ» ο 40χρονος Παντελής Τζερτζεβέλης, μηχανολόγος μηχανικός και δημοσιογράφος ταξιδιωτικών θεμάτων. Η μεγάλη αγάπη του για τη φύση, το όνειρο της καταγραφής των ελληνικών μονοπατιών- το μονοπάτι μεγάλων διαδρομών Ε4 αποτελεί μια προέκταση
ΟΝΕΙΡΟ ΖΩΗΣ
«Από 7 ετών σκαρφαλώνω στις κορυφές των βουνών. Ζούσα και ανέπνεα γι΄ αυτήν τη διαδρομή»
του διεθνούς μονοπατιού που ξεκινά από τα Πυρηναία Όρη στην Ισπανία και μέσω των Άλπεων φθάνει στη χώρα μας, βόρεια της Φλώριναςαλλά και η επιθυμία του να αποτίσει φόρο τιμής σε τρεις φίλους του που έχασαν τη ζωή τους πριν από δέκα χρόνια στον Όλυμπο, ώθησαν τον κ. Τζερτζεβέλη σε αυτό που για πολλούς θεωρείται άθλος. Βεβαίως, το βουνό δεν είναι γι΄ αυτόν κάτι ξένο. «Από 7 ετών σκαρφαλώνω στις κορυφές των βουνών, μαθαίνοντας τα μυστικά τους. Έχω συμμετάσχει σε περισσότερες από δέκα ορειβατικές αποστολές, μεταξύ αυτών και στα Ιμαλάια», λέει.
Κατάκοπος, «αλλά πλούσιος σε εικόνες, εμπειρίες και συναισθήματα» όπως λέει, τα 2.500 χιλιόμετρα φαντάζουν λίγα μπροστά στη μεγάλη περιπέτεια που πέρασε πριν από μερικά χρόνια. «Το 2002 έγινε διάγνωση ότι πάσχω από καρκίνο στο παχύ έντερο. Δεν το έβαλα κάτω. Το πάλεψα, πέρασα τον δικό μου Γολγοθά με εγχειρήσεις και θεραπείες, αλλά με μεγάλη θέληση και δύναμη όλα είναι δυνατά», λέει με αισιοδοξία. Τους τελευταίους οκτώ μήνες στάθηκε στα πόδια του και με τη στήριξη της οικογένειάς του οργάνωσε στο μυαλό του τη μεγάλη αυτή διαδρομή.
Σε όλη την πορεία, τον κ. Τζερτζεβέλη ακολουθούσαν έστω και από μακριά η σύζυγός του και η 9χρονη κόρη τους με ένα τζιπ σαν ομάδα υποστήριξης, αλλά «ελάχιστες ήταν οι φορές που τις είδα αυτές τις ημέρες, καθώς δεν το επέτρεπε η διαδρομή». Ήταν συνεχώς φορτωμένος με ένα ειδικό σακίδιο, με το οποίο μπορούσε να μεταφέρει 4 λίτρα νερό, έναν φακό, ένα γκαζάκι, ξηρά τροφή, ένα αδιάβροχο μπουφάν, μια αλλαξιά ρούχα και έναν υπνόσακο. «Κάθε βράδυ τον άνοιγα, αφηνόμουν στο αεράκι και τη μαγεία των ελληνικών τοπίων. Την άγνωστη αυτή Ελλάδα».
Τα εμπόδια
Η ξεκούραση ήταν ελάχιστη, η ζέστη πολλές φορές αφόρητη και η εναλλαγή του υψομέτρου έκανε ακόμα πιο δύσκολη την προσπάθειά του. «Το πιο χαμηλό υψόμετρο ήταν στην Ιεράπετρα, στα 100 μέτρα. Πολλά μονοπάτια δεν είναι σημαδεμένα και αυτό σίγουρα ήταν λίγο επικίνδυνο», λέει. Μάλιστα, δεν ήταν λίγες οι φορές που άγνωστοι σε αυτόν άνθρωποι «με τάισαν και με κοίμισαν στο σπίτι τους. Μου χάρισαν τη φιλοξενία τους και το χαμόγελό τους, τη μεγαλύτερη για μένα ανταμοιβή». Όπως λέει, η διαδρομή από την Παλαιοχώρα μέχρι τα Χανιά μέσα από το μονοπάτι τον αιχμαλώτισε. «Σε καθεμία από τις στάσεις που έκανα θα μπορούσα να μείνω για έναν ολόκληρο χρόνο», δηλώνει στα «ΝΕΑ».
Τις 48 αυτές ημέρες πέρασε από τη Λίμνη Κερκίνη, πάτησε την κορφή Σκολιό του Ολύμπου, που έχει ύψος 2.911 μέτρα, αντίκρυσε τη θέα από τον Ψηλορείτη, «όπου ένας σκορπιός δεν φάνηκε και τόσο φιλικός μαζί μου». Στο τέλος της διαδρομής ο κ. Τζερτζεβέλης, συναισθηματικά φορτισμένος, δεν άντεξε. «Δάκρυσα παίρνοντας την κατηφόρα και βλέποντας τη θάλασσα. Τελείωσε, είπα από μέσα μου».
LΙΝΚ:
Το ημερολόγιο
● Κρήτη- 30/7/2008 Σούγια- Σφακιά
Γιατί καμια φορά σας λέω τι να πάω στο εξωτερικό για περπάτημα και σκαρφάλωμα, αν δεν έχω ανακαλύψει τις πολύ άγνωστες ομορφιές της πατρίδας μας; Σουρουπώνει και κατηφορίζω στα Δώματα, με την τεράστια παραλία που είναι προσβάσιμη μόνον από τη θάλασσα. Τμήμα του μονοπατιού έχει πέσει εδώ από τις συνεχείς κατολισθήσεις και διαβρώσεις του εδάφους. Κουράζομαι να ψάχνω για διέξοδο μιας και περπατώ 8 ωρίτσες μέχρι εδώ. Ετοιμάζω κάτι πρόχειρο να φάω από τα τρόφιμα που κουβαλώ μαζί μου και ξεκουράζομαι μισή ώρα. Σκαρφάλωμα σε μια κόψη, αφού έχω συμβουλευτεί τον χάρτη για τη θέση μου και την πορεία μου. Νύχτωσε και βάδιζα με σημάδια που έπαιρνα από την πορεία της πυξίδας, αλλά φως πουθενά. Έβγαλα τον υπνόσακο μου και έστρωσα… Έσκαψα κοντά στην ακτή για να βρω λίγο νεράκι, όπως μου είχαν πει οι ντόπιοι. Γέμισα με νεράκι το παγούρι μου και ξάπλωσα με αρκετά αχ και βαχ, ατενίζοντας και πάλι τον ουρανό.
● Κρήτη- Τετάρτη6/8/2008 Σφακιά- ΦραγκοκάστελλοΣπήλι- ΦουρφουράςΨηλορείτης- Ασίτες- Ηράκλειο
Ξημέρωμα και ανεβαίνω την πλαγιά για τον Ψηλορείτη με όχι καλή σήμανση και ανοίγω δικό μου μονοπάτι λίγο πιο κοφτό. Φυσική κατάσταση τέλεια, κανένας πόνος. Μάλιστα βγήκε αρκετή δύναμη με μεγάλη διάρκεια κατά την ανάβαση. Χρόνος ανάβασης 2 ώρες. Συνάντησα στο διάσελο και τη διαδρομή του αλπικού τμήματος που έρχονταν από τα Ανώγεια. Δύο γύπες πετούν από πάνω μου καθώς πλησιάζω την κορυφή Τίμιος Σταυρός.
Google news
