«Ζω με ξένο πνεύμονα»

«Βγαίνοντας έξω στον δρόμο με τα σωληνάκια στη μύτη, έπρεπε να έχω μαζί μου και την μπουκάλα οξυγόνου- οβίδα, σαν αυτή του βατραχανθρώπου. Ήταν άβολο και παράλληλα συγκέντρωνα τα βλέμματα του κόσμου που με κοίταζε με περιέργεια. Επίσης, έπρεπε κάποιος δικός μου να είναι συνέχεια μαζί μου για να την κουβαλά, οι δυνάμεις μου δεν μου το επέτρεπαν…».

Από σπόντα έμαθε το σοβαρό πρόβλημα της υγείας του. Στο τέλος, τυχερός μέσα στην ατυχία του, πρόλαβε να κλείσει αίσια την κακή παρένθεση που τον ταλαιπώρησε όσο τίποτε τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Στα 38 του σήμερα, ο κ. Χαράλαμπος Κανάρης εδώ και τρεις μήνες είναι πλέον «άλλος άνθρωπος»: αναρρώνει ομαλά, με νέο αριστερό πνεύμονα·είναι ένας από τους συνολικά έξι ασθενείς που έχουν υποβληθεί, από το 2005 έως σήμερα, σε παρόμοια μεταμόσχευση στο Ωνάσειο.

Ωστόσο, από τον Οκτώβριο του 2006, η ζωή του τέθηκε σε απόλυτο κίνδυνο, χωρίς να το περιμένει. «Συμπτωματικά, σε απλή ακτινογραφία θώρακος που χρειαζόμουν για το βιβλιάριο υγείας μου, οι γιατροί διαπίστωσαν ότι κάτι έχω στους πνεύμονες. Μέχρι τότε είχα κάποια σημάδια σωματικής

ΕΞΙ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ

Έξι ασθενείς έχουν υποβληθεί, από το 2005 έως σήμερα, σε μεταμόσχευση πνεύμονα στο Ωνάσειο

κόπωσης, όταν ανέβαινα σκαλοπάτια, έτρεχα ή έπαιζα ποδόσφαιρο 5Χ5. Την απέδιδα, ωστόσο, στο κάπνισμα, αφού για 20 χρόνια κάπνιζα δύο πακέτα την ημέρα. Τελικά, αποδείχτηκε πιο σοβαρό πρόβλημα…», λέει στα «ΝΕΑ».

Απευθύνεται σε πνευμονολόγο, που εντοπίζει όντως την πάθησή του- ίνωση και στους δύο πνεύμονες- και του συνιστά την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. «Την άρχισα, αλλά δεν με βοήθησε. Ίσα ίσα, που λίγο καιρό μετά, έως τον Απρίλιο του 2007, η κατάστασή μου επιδεινώθηκε αρκετά, σταδιακά η αναπνοή μου άρχισε να μειώνεται, καθώς το οξυγόνο μου λιγόστευε». Νοσηλεύεται για τρεις μέρες στο «Σωτηρία», εκεί πληροφορείται από τους γιατρούς πως έχει υποξυγοναιμία και πως πρέπει για τον λόγο αυτό να κάνει χρήση οξυγόνου ολόκληρο το εικοσιτετράωρο, να έχει πάντα μαζί του τη φιάλη με την απαραίτητη συσκευή υποστήριξης. «Στην αρχή, μου είχαν πει ότι τη μάσκα θα τη φορώ για λίγες ώρες, για λίγο καιρό μόνο. Προφανώς ήθελαν να μου το φέρουν με τρόπο. Όταν όμως μου είπαν τη σκληρή αλήθεια, τότε έσπασα, δεν περίμενα τέτοια έκβαση στην υγεία μου, ήταν κεραμίδα. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου άρχισα από τότε να προετοιμάζομαι και για το χειρότερο», περιγράφει.

Μονόδρομος
Τον Μάιο του 2007 συμβουλεύεται εξειδικευμένο στην ασθένειά του γιατρό, στην Αλεξανδρούπολη. «Αυτός ήταν που μου είπε πως στις περιπτώσεις αυτές δεν υπάρχει οριστική γιατρειά και πως η λύση είναι μόνο η μεταμόσχευση. Πράγματι, ενώ η κατάστασή μου μέρα με τη μέρα χειροτέρευε, έναν μήνα μετά μπήκα στο Ωνάσειο για προμεταμοσχευτικό έλεγχο και τρεις μήνες αργότερα στη λίστα των προς μεταμόσχευση ασθενών με πνευμονική ίνωση τελικού σταδίου».

Οι αναπνευστικές δυσχέρειες, στο διάστημα της αναμονής ώσπου να βρεθεί δότης, είναι προφανείς. «Ξεκίνησα με δύο λίτρα οξυγόνου και πέρσι τα Χριστούγεννα ήθελα οκτώ, πλέον είχα καθηλωθεί στο κρεβάτι!

Η ψυχρολουσία
Συν τοις άλλοις, τον περασμένο Μάρτιο, έπρεπε να υποστεί άλλη μία ψυχρολουσία. «Βρέθηκε πνευμονικό μόσχευμα, μπήκα στο νοσοκομείο για μεταμόσχευση, αλλά τελευταία στιγμή διαπιστώθηκε πως αυτό δεν έκανε για μένα. Δεν το έβαλα κάτω, πάντως. Οι γιατροί της Ομάδας Μεταμοσχεύσεων του Ωνασείου, υπό τη διεύθυνση του κ. Πέτρου Αλιβιζάτου, αλλά και ο πνευμονολόγος μου, ο κ. Γ. Κριαράς, που με στήριξαν αμέριστα από την αρχή ώς το τέλος, με είχαν προετοιμάσει ψυχολογικά και για το ενδεχόμενο αυτό». Στις 6 Μαΐου, το τηλέφωνο του σπιτιού του ξαναχτυπά, για να τον στείλει για πεντέμισι ώρες στο χειρουργείο. «Παρ΄ όλο που ο δεξιός πνεύμονάς μου υπολειτουργεί, με τον καινούργιο αριστερό είμαι πλέον σε πάρα πολύ καλή κατάσταση! Σήμερα μπορώ ξανά να αυτοεξυπηρετηθώ, περπατώ, πηγαίνω σε δουλειές που χρειάζεται, κάνω και ποδήλατο για γυμναστική- εννοείται πως τσιγάρο δεν ξανάπιασα. Νιώθω πια άνθρωπος από την αρχή!», λέει με χαμόγελο.


«Έπραξε το σωστό ο Αυστραλός πατέρας»

ΣΤΟ ΣΤΑΔΙΟ της ανάρρωσης και πηγαίνοντας καθημερινά από το καλό στο καλύτερο, ο Χαράλαμπος Κανάρης παρακολούθησε το μεγαλείο ψυχής του Αυστραλού πατέρα Όλιβερ Ζάμιτ, που συγκλόνισε το πανελλήνιο με τη δωρεά οργάνων του 20χρονου γιου του Ντουζόν, έπειτα από τον θανάσιμο ξυλοδαρμό του στη Μύκονο. «Ξεχνώντας ότι είμαι λήπτης μοσχεύματος, θεωρώ ότι έπραξε το σωστό· θέλει και ψυχή και καρδιά για να χαρίσεις ζωή σε κάποιον! Αν το σκεφτείς πιο ώριμα και το κάνεις, είναι σαν να δημιουργείς κι εσύ πάλι από την αρχή μια νέα ζωή, ή πολλές καινούργιες εάν δώσεις όλα τα όργανα του ανθρώπου σου…», εξηγεί. Στη δική του περίπτωση, το ελάχιστο που μπορούσε- όπως λέει- να κάνει, το έκανε: έστειλε επιστολή ευχαριστιών αλλά και συμπόνιας προς την οικογένεια του 22χρονου Κύπριου δότηθύματος τροχαίου, ο οποίος χάρισε και την καρδιά του σε 21χρονο συμπατριώτη του.