Γνώμη

Στρατιωτάκια του αθλητισμού

«Η δόξα σκεπάζει το καθετί… Το καθετί εκτός από το έγκλημα», σύμφωνα με τον Άλφονς Ντε Λαμαρτίν. Τα γεγονότα διαψεύδουν τον Γάλλο ποιητή, συγγραφέα και πολιτικό του 19ου αιώνα. Η δόξα στον αθλητικό στίβο μπορεί να καλύψει και το έγκλημα.

Η θεωρία απλή: η υπεροχή ενός κράτους αντανακλάται στην αθλητική της δύναμη και το αντίστροφο.

Η κυριαρχία σε έναν πίνακα μεταλλίων σε Ολυμπιακούς Αγώνες δεν συμβολίζει απλά την αθλητική δύναμη μιας χώρας, αλλά αποτελεί επίσης μια πολιτική πράξη που εξελίσσεται στο μέλλον σε ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί στα κέντρα αποφάσεων. Αποτελεί ταυτόχρονα το ιλουστρασιόν περίβλημα χωρών που κρύβουν κάτω από το χαλί ελευθερίες, δικαιώματα, ισονομίες, επικυριαρχίες.

Το ειδεχθές έγκλημα που συντελέστηκε στις δεκαετίες του ΄70 και του ΄80 στην πρώην Ανατολική Γερμανία σε βάρος χιλιάδων παιδιών που συμμετείχαν, χωρίς να το γνωρίζουν, στο συστηματικό ντόπινγκ των μπλε χαπιών, βρήκε μιμητές στη μακρινή Κίνα. Βεβαίως τώρα δεν υπάρχουν μπλε χάπια- έτσι τουλάχιστον θέλουμε να πιστεύουμε- υπάρχουν όμως τα περίφημα αθλητικά σχολεία όπου 400.000 μικρά παιδιά χάνουν την ανεμελιά των λίγων χρόνων τους, εισερχόμενα στη στρεσογόνο διαδικασία του ανταγωνισμού.

Αυτές οι παιδικές ψυχές θεωρούν υποχρέωσή τους να κερδίσουν μετάλλια για τη «μητέρα πατρίδα» και υπόκεινται σε τέτοια ψυχολογική πίεση, ώστε χάνουν την ανάσα τους από το άγχος ή έχουν ένα μόνιμο δάκρυ στα μάτια.

Ακόμα και σε ψυχολογικό «ντοπάρισμα» έχουν υποβάλει οι Κινέζοι τους αθλητές τους προκειμένου να αντέξουν την πίεση των «εντός έδρας αγώνων», ενώ τους πιο ευαίσθητους τους «κρύβουν» από τους δημοσιογράφους και τις αδιάκριτες ερωτήσεις τους.

Θυσία στον βωμό της πολιτικής…