Όταν οι Βάκχες ραπάρουν πάνω από τα σκουπίδια

Πανικός στο γκαράζ του «Πειραιώς 260» επί τριήμερον. Για την πειραματική εκδοχή του Θωμά Μοσχόπουλου και της ομάδας του πάνω στις «Βάκχες» του Ευριπίδη με τον τίτλο «Βάκχες στο γκαράζ».

Δύο παραστάσεις είχε προγραμματίσει το Φεστιβάλ Αθηνών, τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν στο άψεσβήσε, πρόσθεσαν και τρίτη- μεταμεσονύκτιες όλες -, πάλι τα ίδια, ο Διονύσης Φωτόπουλος, ο σκηνογράφος- ενδυματολόγος της παράστασης αυτοπροσώπως κουβαλούσε τα μεσάνυχτα του Σαββάτου επιπλέον πάγκους για να καθήσουν οι «πλεονάζοντες» αλλά και, έτσι, πάλι έμειναν πολλοί εκτός νυμφώνος.

Ένα αχανές σκηνικό «φτωχού θεάτρου»- δεκάδες, εκατοντάδες πλαστικές σακούλες παραγεμισμένες σκουπίδια, κάτι αυτοκίνητα σακαράκες…- με το οποίο ο Διονύσης Φωτόπουλος έδωσε την Θήβα του Ευριπίδη τιγκάροντας το γκαράζ- ένα μεταβιομηχανικό τοπίο περιβαλλοντικής καταστροφής.

Στο τοπίο αυτό εμφανίζεται ο Βάκχος- Αργύρης Ξάφης για να σπείρει τον όλεθρο σ΄ αυτούς που δεν τον πίστεψαν και δεν σεβάστηκαν τη λατρεία του καινούργιου Θεού συμπαρασύροντας και αυτούς που τη σεβάστηκαν. Πλήθος Βακχών- σκιών στο βάθος, στο «πατάρι» του χώρου, εκτυφλωτικά φωτισμένο από τον Λευτέρη Παυλόπουλο, κινείται σιωπηλά στη χορογραφία της Μάρθας Κλουκίνα αλλά τρεις είναι οι κορυφαίες του Χορού- Μαρία Σκουλά, Μαρία Πρωτόπαππα, Άννα Καλαϊτζίδου- που προβάλλουν στο προσκήνιο, αρπάζουν τα μικρόφωνο και άδουν την ροκάδικη μουσική του Κορνήλιου Σελαμσή- οι μουσικοί, live, σε ένα πατάρι- ενώ δεν έλειψαν τα ραπαρίσματα ούτε οι «χουλιγκανισμοί» στους οποίους επιδίδονται βαρώντας με βαριές το παρμπρίζ ενός από τα αυτοκίνητα.

Με καθωσπρέπει ταγιεράκια, καπελάκι, γόβες και γούνες στους ώμους οι ήδη «μυημένοι» στη λατρεία του Βάκχου Τειρεσίας- Γρηγόρης Γαλάτης και Κάδμος- Κώστας Μπερικόπουλος με κράνη στο κεφάλι οι Αγγελιαφόροι Ηλίας Παναγιωτακόπουλος και Όμηρος Πουλάκης.

Ο Πενθέας- Χρήστος Λούλης θα εμφανιστεί με μαύρο κοστούμι και σκούρα γυαλιά ηλίου- κάτι από μαφιόζος-, αμείλικτος κατά του Βάκχου αλλά θα μαλακώσει και θα μελώσει στη γοητεία του και θα πειστεί να φορέσει δαντελένιο φουστανάκι και να καλύψει το κεφάλι με πέπλο για να παρακολουθήσει κρυφά, μεταμφιεσμένος σε γυναίκα, τα όργια των Βακχών στον Κιθαιρώνα όπου όμως οι τρελαμένες γυναίκες θα τον εντοπίσουν και θα τον κατασπαράξουν.

Επικεφαλής τους, η μάνα του η Αγαύη- Ελένη Κοκκίδου που θα κουβαλήσει σε πλαστική σακούλα το κεφάλι του γιου της καμαρώνοντας για το λιονταράκι που πιστεύει πως σκότωσε πριν συνέλθει, όταν φέρνουν τα ματωμένα απομεινάρια του Πενθέα μέσα σε ένα χοντρό κομμάτι πλαστικό, και συνειδητοποιήσει τίνος το κεφάλι είναι.

Ο θριαμβευτής- τιμωρός Βάκχος θα τους αποχαιρετήσει αναλαμβανόμενος από έναν γερανό, ολόγυμνος και φωτισμένος έτσι που τα μέλη να δείχνουν κολοβωμένα σαν αρχαιοελληνικού αγάλματος.

Το χειροκρότημα στο τέλος ήταν πολύ θερμό. Οι εντυπώσεις στις συζητήσεις που ακολούθησαν, συγκρουόμενες: άλλοι μιλούσαν ενθουσιασμένοι για γεγονός, άλλοι απογοητευμένοι για παράσταση που της έλειπε ο άξονας και η εκρηκτική ενέργεια που συγκλονίζει την τραγωδία του Ευριπίδη.