Δώδεκα ώρες στο Ολυμπιακό Πεκίνο

Σε δύο εβδομάδες μισό εκατομμύριο τουρίστες θα φθάσουν στο Πεκίνο. Είναι η κινεζική πρωτεύουσα έτοιμη να τους δεχτεί; Έμαθαν αγγλικά οι οδηγοί ταξί;
Υπάρχουν ταμπέλες σε γλώσσες εκτός της κινεζικής; Οι κάτοικοι συνεχίζουν να κουτσομπολεύουν και να φτύνουν;

Στις 8.30 το πρωί βγαίνουμε από το ξενοδοχείο στο ζεστό Πεκίνο. Χθες οι 17.000.000 κάτοικοι της πόλης απόλαυσαν μια μέρα «καθαρού ουρανού», όμως σήμερα το νέφος επέστρεψε. Παίρνουμε τον κεντρικό δρόμο περνώντας δίπλα από δημόσιες τουαλέτες, ηλικιωμένους που βγάζουν βόλτα τους σκύλους τους και έναν νεαρό που φτύνει με θόρυβο. Έχουμε μια αποστολή: γνωρίζοντας μόνο δύο κινέζικες λέξεις «νιχάο» (γεια) και «σιέ σιέ» (ευχαριστώ) μαζί με τον φωτογράφο, σκοπεύουμε να «δοκιμάσουμε» την πόλη πριν φθάσουν οι 500.000 τουρίστες για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Λεωφορείο. Φθάνουμε σε μια στάση λεωφορείου όπου ένας άνδρας ντυμένος με πορτοκαλί πουκάμισο που κρατά μικρές κόκκινες σημαιούλες επιβλέπει την ουρά. «Ποιο λεωφορείο πάει στην πλατεία Τιεν Ανμέν;» ρωτάμε στα αγγλικά. Όλοι γελούν αμήχανα, έως ότου ένας νεαρός απαντά «60». Πληρώνουμε 1 γιουάν (13 λεπτά). Ταξιδεύουμε όρθιοι, αλλά το λεωφορείο είναι πεντακάθαρο και έχει οθόνες τηλεόρασης που δείχνουν διαφημίσεις για ΜακΝτόνταλντς και σαμπουάν. Προχωράμε αργά στους γεμάτους δρόμους όπου οι ποδηλάτες διακινδυνεύουν τη ζωή τους. Ο ηλεκτρονικός πίνακας του λεωφορείου γράφει τις στάσεις στα κινέζικα. Μια νεαρή μας βοηθά να βρούμε τη δικιά μας.

Βρισκόμαστε σε μια φαρδιά λεωφόρο όπου εργάτες σκουπίζουν και φροντίζουν τα λουλούδια. Οι δρόμοι του Πεκίνου είναι τόσο καθαροί όσο βρώμικος είναι ο αέρας της. Λέμε «Πλατεία Τιεν Ανμέν» αρκετές φορές σ΄ έναν αστυνομικό, ο οποίος τελικά μάς δείχνει προς μια κατεύθυνση όπου έχουν ξεφυτρώσει μια σειρά παρκάκια, ως μέρος της ανακαίνισης της πόλης, που κόστισε περίπου 30 δισ. ευρώ. Περνάμε από την υπόγεια διάβαση και καθώς ανεβαίνουμε στην πλατεία βλέπουμε τους αστυνομικούς να ψάχνουν όλους τους Κινέζους τουρίστες αλλά εμάς μάς κάνουν νόημα να προχωρήσουμε. Η πλατεία Τιεν Ανμέν παρουσιάζει όλες τις αντιφάσεις των φετινών Ολυμπιακών. Ο τεράστιος χώρος διακοσμείται από μικρούς κήπους και διακοσμητικές λίμνες. Θα ήταν ο ιδανικός χώρος για πάρτι και διασκέδαση, εάν η κινεζική κυβέρνηση δεν φοβόταν τόσο πολύ τις μαζικές συγκεντρώσεις. Υπάρχουν κάμερες ασφαλείας σε κάθε φανάρι και δεκάδες στρατιώτες και αστυνομικοί σκορπισμένοι στην πλατεία. Ποζάρω δίπλα σε έναν φαντάρο για φωτογραφία και μου κάνει αγριεμένος νόημα. Αργότερα ένας αστυνομικός ζητά την ταυτότητά μου.

Το μαυσωλείο. Κατευθυνόμαστε προς το μαυσωλείο του Μάο Τσετούνγκ. Ένας άνδρας που τουλάχιστον ξέρει να μετρά στα αγγλικά μάς προσφέρει ρολόγια με τον πρόεδρο Μάο έναντι 180 γιουάν (22 ευρώ). Παζαρεύουμε και φθάνουμε τελικά στα 50 γιουάν (6 ευρώ). Δυστυχώς το μαυσωλείο του Μάο είναι κλειστό. Καθώς φεύγουμε ένας νεαρός μας πλησιάζει. «Συγγνώμη, θέλω να σας πω κάτι» λέει. «Καλωσήρθατε στην Κίνα. Μου αρέσει να μιλάω τέλεια αγγλικά. Τα αγγλικά ανοιχτή πόρτα σε λαμπρό μέλλον. Να έχετε καλό ταξίδι».

Στο νότιο άκρο της πλατείας Τιεν Ανμέν ένα ασανσέρ μάς κατεβάζει στον σταθμό του μετρό Κιανμέν. Οι χάρτες δεν αποκρυπτογραφούνται με τίποτα και έτσι ρωτάω μια κυρία με κόκκινο περιβραχιόνιο και άσπρα γάντια πώς θα φτάσουμε στο Ολυμπιακό Στάδιο. Δύο συνάδελφοί της έρχονται δίπλα μας. Χρησιμοποιώντας τα δάχτυλά τους και μερικές αγγλικές λέξεις μάς εξηγούν ότι πρέπει στην επόμενη στάση να αλλάξουμε τρένο και μετά 11 στάσεις βόρεια στη γραμμή 5. Μας γράφουν τον προορισμό μας- Χουαξινξιγιέ Μπεϊκού. Οι πλατφόρμες αστράφτουν, τα τρένα είναι καθαρά και δροσερά. Τηλεοράσεις δείχνουν ταινίες που εξηγούν τους κανονισμούς του τένις και άλλων ολυμπιακών αθλημάτων. Μια νεαρή γυναίκα που εργάζεται ως ξεναγός μάς πιάνει κουβέντα (προφανώς ουδείς Κινέζος άνω των 25 μιλά αγγλικά). Το δυτικό της όνομα είναι Ρεμπέκα. Στον προορισμό μας βρισκόμαστε περιτριγυρισμένοι από τεράστια γκρίζα κτίρια διαμερισμάτων. Η Ρεμπέκα μάς σώζει πηγαίνοντάς μας στη στάση λεωφορείου όπου πρέπει να πάρουμε το «660». Αρχίζει να βρέχει. Πλησιάζουμε το στάδιο χωρητικότητας 91.000 θέσεων από μια δενδροφυτεμένη λεωφόρο. Το στάδιο είναι εντυπωσιακό. Φωτογραφιζόμαστε με αυτό στο φόντο πριν κινέζικες οικογένειες μάς πλησιάσουν και μας ζητήσουν να φωτογραφηθούν μαζί μας. Κατά τις 12.30 σταματάμε ένα πρασινοκίτρινο ταξί και λέμε «Ζoo» (ζωολογικός κήπος). Ακολουθεί σιωπή. Επαναλαμβάνουμε 2-3 φορές. Ξαφνικά ο οδηγός καταλαβαίνει. «Τσου» λέει όλο χαρά. Βάζει σε λειτουργία το ταξίμετρο και μια ηχογραφημένη φωνή μας καλωσορίζει. Ο οδηγός μας γελά διαρκώς, αλλά δεν ξέρει καθόλου αγγλικά. Όταν κατεβαίνουμε καθόμαστε να φάμε σ΄ ένα εστιατόριο αφού διαπιστώσουμε πως αληθεύει ότι για όσο διαρκούν οι Ολυμπιακοί δεν σερβίρεται πουθενά κρέας σκύλου. Στον ζωολογικό κήπο τα εισιτήρια κοστίζουν 20 γιουάν (2 ευρώ) και λιγότερο εάν έχεις ύψος κάτω του 1,2 μέτρου. Για να βρούμε το κλουβί με τα πάντα- οκτώ από αυτά μεταφέρθηκαν από την περιοχή την οποία χτύπησε ο σεισμός- ακολουθούμε το πλήθος.


Ένα σκίτσο, δύο γήπεδα

Κατά τις 2.45 αποφασίζουμε να κάνουμε κάτι πιο δύσκολο. Να πάμε στο γήπεδο του μπάσκετ. Ο οδηγός του ταξί δεν καταλαβαίνει τίποτα. Ζωγραφίζω τους Ολυμπιακούς κύκλους και έναν άνδρα να ρίχνει μια μπάλα στο καλάθι. Μελετά με προσοχή το σκίτσο, παίρνει το τηλέφωνο και μιλά κάνα- δυο λεπτά.

«Οκέι», λέει στο τέλος χαμογελαστά.

Διασχίζουμε δρόμους με μποτιλιάρισμα και αναρωτιόμαστε αν αυτή η πόλη μπορεί να αντέξει 1.300

νέα αυτοκίνητα κάθε μέρα. Πλησιάζουμε ένα μεγάλο στάδιο. Πάω στον φρουρό και αρχίζω να κάνω κινήσεις του μπάσκετ.

Κουνά αρνητικά το κεφάλι του και χτυπά μια φανταστική μπάλα του μπέιζμπολ.

Μετά γυρνά και δείχνει πιο μακριά ένα άλλο στάδιο.

«Μπάσκετμπολ», λέει.


«Από πού πάνε για τα πειρατικά CD;»

Αποφασίζουμε να επισκεφθούμε την αγορά των μεταξωτών. Αφού αλλάξουμετρία ταξί μέχρι να μας καταλάβει κάποιος, κατά τις 5.00 κατεβαίνουμε σ΄ έναν σταθμό τρένου όπου συναντάμε πέντε εθελοντές που φορούν μπλε πουκάμισα και αστραφτερά χαμόγελα. «Πού μπορούμε να αγοράσουμε πειρατικά CD;» ρωτάμε. «Μπορούμε να απαντήσουμε μόνο σε ερωτήσεις για τους Ολυμπιακούς» μας ενημερώνουν. Στα επόμενα 90 λεπτά, παρ΄ ότι η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι πάταξε όλα τα κυκλώματα που αντιγράφουν γνωστές φίρμες στα ρούχα, θα αγοράσουμε όσα ψεύτικα «Ralph Lauren» και «Columbia» και «Τimberland», τραβάει η ψυχή μας.