[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Καλοκαίρι δεν είναι το πού, αλλά το πώς

Λίγο πριν από τις 9 το βράδυ, την ώρα που η Βασιλίσσης Σοφίας ακτινοβολεί την κάψα και τις μυρωδιές απ΄ όλη τη ζέστη της ημέρας, η πολυκατοικία απέναντι από το Μέγαρο Μουσικής έχει πάρει ένα ωραίο ροδί χρώμα. Πίσω της ο Υμηττός είναι κι αυτός ροζ- μοβ και καθώς το αυτοκίνητο σταματάει στο φανάρι και το ραδιόφωνο παίζει ένα παλιό κομμάτι των Τuxedo Μoon, ένα φεγγάρι ολοστρόγγυλο σαν ταψί ακουμπάει την κορυφογραμμή του Υμηττού. Καλοκαίρι στην Αθήνα. Αποχρώσεις του μπλε, του γκρι, του ροζ, αναμεμειγμένες με μυρωδιά καυσαερίου, πυρωμένου μπετού και γεμιστών (εκεί που δεν το περιμένεις) σε ηχητικό καμβά ενός μονότονου «ββββββ» από air condition. Τo βράδυ, στα μπαρ της Σκουφά, η αγκαλιά της πόλης γίνεται ασφυκτική κάτω από τα μπαλκόνια των πολυκατοικιών, όμως η γεύση της τεκίλας, σε συνδυασμό με το μπαρουτοκαπνισμένο πουκάμισο που φοράς απ΄ το πρωί, πάει τέλεια με το σούρσιμο της κουβέντας. Κουβέντα που πηγαινοέρχεται σχεδόν χωρίς ειρμό, από τα εισιτήρια της Μαντόνας και τις οργανώσεις συναυλιών, στο πώς παίρνεις κιλά εύκολα όσο μεγαλώνεις. Και από την παράσταση της Πίνα Μπάους στην Επίδαυρο, στο τελευταίο (εξαιρετικό) βιβλίο της Μαρίνας Καραγάτση που μιλάει για τη σχέση της με τον πατέρα της (πόσο πικρή και ταυτόχρονα τρυφερή είναι αυτή η αναδρομή στα παιδικά χρόνια και πόσο μοναδικά ειπωμένη). Κι εκεί που πάει να βρει κορμό η κουβέντα και να σοβαρέψει, κάνει τεχνηέντως ένα ανάποδο ψαλίδι στον αέρα- πιάσε βρε άλλες τρεις τεκίλες, φωνάζεις με μια ξαφνική διάθεση πραγματικών διακοπών- και πώς το πάς, πώς το φέρνεις, προσγειώνεσαι στο πάντα προσφιλές και επίκαιρο θέμα της γκομενοσυζήτησης που δεν έχει τελειωμό. Καλοκαίρι εντός των τειχών. Το φεγγάρι πίσω από τις κεραίες στις ταράτσες μοιάζει με ωραία παραφωνία που δονεί περίεργες χορδές, τα χρώματα του δειλινού γίνονται- περιέργως πώς- πιο ονειρικά μέσα στα βαριά στρώματα του μολυσμένου αέρα και μια γωνιά με βασιλικό και καρό τραπεζομάντιλο σ΄ ένα στενάκι του κέντρου σού φέρνει μια γαλήνη που μοιάζει με χαρά. Καλή είναι η Αθήνα το καλοκαίρι. Οικεία και γλυκιά σαν γλυκό βανίλια που έχει μείνει καιρό στο ντουλάπι κι έχει πάρει μυρωδιά. Έτσι κι αλλιώς- αντίθετα μ΄ αυτό που πιστεύει ο πολύς κόσμος- καλοκαίρι δεν είναι το πού, αλλά το πώς.