Δίκτυο

Δυστυχώς επτώχευσαν…

Κάθε μέρα. Δύο φορές τη μέρα. Τρεις φορές τη μέρα. Από τηλεφωνήματα επί τούτου, σε συναντήσεις τυχαίες, σε κουβέντες τυχαίες, από ρεπορτάζ συναδέλφων, το ακούω, το μαθαίνω, το διαβάζω: «Περιμένουμε τα χρήματα από το υπουργείο Πολιτισμού», «μας χρωστάει το υπουργείο από πρόπερσι», «μας υποσχέθηκαν από το υπουργείο, αλλά τώρα δεν βγαίνουν στο τηλέφωνο», «μας έχει στο περίμενε το υπουργείο», «το υπουργείο είπε- ξείπε», « μας εξέθεσε το υπουργείο», «έχουμε παγώσει τα πάντα, γιατί το υπουργείο δεν απαντάει», «ματαιώνουμε γιατί το υπουργείο, τελικά, δεν θα βοηθήσει»…. Θεατρικό Μουσείο, Φεστιβάλ Ναυπλίου, Φεστιβάλ Καλαμάτας, Ελληνικό Φεστιβάλ, Κέντρο Θεάτρου και «Σύστημα», για ματαίωση πάει το Φεστιβάλ- θεσμός της Βαβέλ- αίσχος!-, οι επιχορηγήσεις του θεάτρου, οι επιχορηγήσεις του χορού, τα μουσεία, οι αρχαιολογικοί χώροι, οι αρχαιοφύλακες, τα ΔΗΠΕΘΕ, το ΚΘΒΕ, το ΕΚΕΘΕΧ που ΄χει μείνει εκκρεμές, και, και, και, και… Ων ουκ έστιν αριθμός. Και αναρωτιέμαι. Αφού δεν έχουν, λέει, λεφτά, αφού ακόμα πληρώνουμε τους Ολυμπιακούς (;), αφού τα μοίρασαν σε «ημετέρους»- και βγήκαν και λάδι από πάνω…- τότε γιατί δεν κηρύττουν πτώχευση: το τρικουπικό «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Να βγουν και ευθαρσώς να μας πουν: «Ο κ. Πρωθυπουργός, όταν έγινε πρωθυπουργός, έδωσε με άξονα την προαγωγή του Πολιτισμού την πρώτη του συνέντευξη, κάλεσε (σ.σ. για φιγούρα προφανώς) ανθρώπους του Πολιτισμού να τους συμβουλευτεί, αυτοπροσώπως ανέλαβε, τιμητικά, το υπουργείο Πολιτισμού, αλλά πλέον αυτή η έφεσις για τον πολιτισμό του σώθηκε και, από πολιτισμό, δώκαμε, δώκαμε, αλλά πλέον finito, έως εδώ». Και να κολλήσουν και στην Μπουμπουλίνας απ΄ έξω ένα χαρτί «χρεοκοπία», άντε «πτώχευσις», και να το σφραγίσουν το αμαρτωλό το κτίριο. Βέβαια, θα μου πείτε, του κ. υπουργού, αυτή τη στιγμή, του έχουν πάρει και τα μπατζάκια φωτιά, με πολιτισμό θα ασχοληθεί; Σωστά. Αφήστε που από την άλλη το εμπόριο ελπίδων δεν κοστίζει τίποτα- εντελώς τσάμπα. Και είναι και προεκλογικά αποδοτικό…


Μνήμες από τον Βοτανικό

«Από αυτήν εδώ τη γειτονιά- Καστοριάς και Σερρών, στον Βοτανικό- στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, ένιωσα έντονα αισθήματα συμπάθειας για το αληθινό λαϊκό τραγούδι. Τότε πρωτοάκουσα από την απαράμιλλη ερμηνευτική δεινότητα του μοναδικού Γρηγόρη Μπιθικώτση το “Βρέχει ο ουρανός και βρέχομαι” του Καπλάνη, καθώς και τα δικά του τραγούδια, το “Τρελοκόριτσο” και “Του Βοτανικού ο μάγκας”…». Ένα απόσπασμα από το κείμενο του Κώστα Λιάκου «Συνοικία Βοτανικός» που είναι αφιερωμένο στον σερ του ελληνικού τραγουδιού και το οποίο επέλεξε για να τιτλοφορήσει μια σειρά 12 διηγημάτων (εκδόσεις του περιοδικού «Αιολικά Γράμματα») που κρύβουν ανθρωπιά, ευαισθησία, όνειρα και ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Ο Κώστας Λιάκος δεν εμφανίστηκε τυχαία στα γράμματα. Είναι γιος του Μυτιληνιού ποιητή Γιώργου Λιάκου (1911-1983), ενός ξεχασμένου αλλά τόσο σημαντικού ποιητή. Είναι η τέταρτη συλλογή διηγημάτων του Κώστα Λιάκου μετά το «Ένα χαμόγελο» (1996), «Το ξημέρωμα της Κυριακής» (1998) και το «Άρωμα Κεφαλονιάς» (2002). Και όπως καταλήγει στο διήγημα «Συνοικία Βοτανικός» ο Κώστας Λιάκος, με νοσταλγία για τις μνήμες που κουβαλάει από τα μέσα της δεκαετίας του ΄50 τότε που παιδάκι έτρεχε και έπαιζε στο προαύλιο του Προφήτη Δανιήλ, «ό,τι κλείνει κανείς στην καρδιά του με αγάπη, δεν μπορεί να χαθεί. Μένει παντοτινά».


Η τοπική κοινωνία τού φταίει

Η τοπική κοινωνία τού φταίει του υπουργού Πολιτισμού που δεν έχει επισκεψιμότητα το πληγωμένο από τον πρόσφατο σεισμό μουσείο της αρχαίας Ήλιδας. Επενδύθηκαν, λέει, 4 εκατ. ευρώ και όμως οι επισκέπτες το 2006 ήταν 2.161 και το 2007, 3.632. Και γι΄ αυτό δεν τού φταίει που αφέθηκε η Ολυμπία να καεί και ο τουρισμός να κάνει φτερά. Ούτε τού φταίει που από τις 8 Ιουνίου που έγινε ο σεισμός, το μουσείο θα ανοίξει αυτή τη βδομάδα. Η τοπική κοινωνία είναι που ευθύνεται, κι ας είναι οι μαθητές (όλοι εκδρομείς;) οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία των επισκεπτών. Αν δεν είναι αυτό μετάθεση ευθυνών, τότε τι είναι;