Φαινόμενα

Μείνε με το μαγιό

Τι ζητάει ο άνθρωπος σήμερα άλλο από το να παραμείνει αμέριμνος στην ακροθαλασσιά, όπως του είχαν υποσχεθεί ότι θα είναι αν καταναλώσει αρκετά
Καθισμένος στην άμμο, με το μαγιό και την εφημερίδα στα χέρια, στρέφει με φόρα το κεφάλι, κοιτάζει το διπλανό ζευγάρι που αλείφεται με λάδια και ξεσπάει με τρελό και αναίτιο- για όλους τους υπόλοιπους- θυμό: «Αμάν πια! Μας γεμίσατε λαδίλα… Ανασαίνουμε τα λάδια σας». Τα νεύρα σπασμένα, η δυσανεξία για τον άλλο, τον διπλανό, έχει ξεπεράσει κάθε ανθρώπινο όριο, όλα τον απειλούν. Ευτυχώς εκείνη τη δύσκολη στιγμή, λίγο προτού κληθούν οι πρώτες βοήθειες για να οδηγηθεί στην κατάλληλη κλινική, μια ανδρική ήρεμη φωνή ακούγεται από το τηλεοπτικό υπερπέραν (φωνή off κατά την έκφραση του συρμού) και τον σώζει από τη βέβαιη κατάρρευση: «Μην κουβαλάτε τις δόσεις του δανείου στις διακοπές, μεταφέρετε τα υπόλοιπά σας στη “Στοργή και Προδέρμ bank”». Μα τι υπέροχος που είναι αυτός ο κόσμος! Τι γλυκός που είναι αυτός ο καλός κύριος, ο σωτήρας του δανειολήπτη, ο καλός άγγελος του ξεπουπουλιασμένου οικογενειάρχη, ο πολιούχος της «μέχουνγδάρειοιτόκοιτωνδανείων town», που τον βλέπει στον ξύπνιο του ο παραθεριστής, εκεί που κάθεται δίπλα στο κυματάκι, και είναι έτοιμος να γδάρει ζωντανό τον διπλανό του. Ύστερα από τη σωτηρία γίνεται γλυκομίλητος εκ νέου- ήταν άραγε ποτέ;-, γίνεται ευγενής, χαριτωμένος, πολιτισμένος!

Μάλιστα! Τα οικονομικά άγχη εξαγριώνουν, μας ξαναστέλνουν με τα ρόπαλα στα δέντρα να βαράμε στο κεφάλι όποιον περάσει δίπλα μας γιατί αλλιώς θα μας βαρέσει εκείνος. Και, βεβαίως, αυτή η επιστροφή στην άγρια φύση αναγνωρίζεται ως επίσημη ανθρώπινη κατάσταση-στην-εποχήτων-δανείων. Αυτόν τον πολιτισμό καταφέραμε.

Μας εξαγρίωσε το κυνήγι της καλύτερης ζωής; Ή μήπως το κυνήγι της εικόνας μιας καλύτερης ζωής; Και για την αποτυχία δεν φταίει ποτέ αυτός που πίστεψε στην ψευδαίσθηση. Φταίει ο διπλανός, που τολμά να ζει και η ανάσα του γίνεται απειλή.

Ο θυμός, ο καθημερινός θυμός των αγέλαστων ανθρώπων της πόλης, ο θυμός που γεννάει η στέρηση και κυρίως η απογοήτευση από υποσχέσεις που δεν τηρήθηκαν, αυτός ο θυμός γίνεται τώρα έμπνευση μιας νέας σειράς διαφημίσεων για τον καινούργιο παράδεισο, των μειωμένων χρεών .

Τι κυνηγούσε ο άνθρωπος τη δεκαετία του ΄60, καθώς γέμιζαν οι αγορές της Δύσης προϊόντα και θριάμβευε η αρχή της ηδονής, η απελευθέρωση όλων των παρορμήσεων; Κυνηγούσε την αμεριμνησία, αυτή που υποσχόταν η υπεραφθονία των αγορών, η αναπαράσταση του παραδείσου. Τι ζητάει σήμερα ο ίδιος άνθρωπος; Την αμεριμνησία που του στέρησε εν τέλει ο εθισμός στην ηδονή της κατανάλωσης. Πώς θα την ανακτήσει; Με την κατανάλωση ενός ακόμη προϊόντος .

Και πάλι μια υπογραφή ζητούν οι τράπεζες, με τον ίδιο εκείνο μεφιστοφελικό τρόπο «υπόγραψε και ό,τι ποθείς θα γίνει», με τον οποίο βούλιαξαν οι μισθοσυντήρητοι στα χρέη και, αν δεν χάθηκαν περιουσίες, χάθηκαν ζωές από την προσπάθεια να ξεπληρώσουν όνειρα επιβεβλημένα από εικόνες.


Σαν να κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα

Ο ίδιος άνθρωπος που πριν από μερικές δεκαετίες έκανε όνειρα για διακοπές χλιδάτες με 4Χ4 και οι διαφημίσεις πιστωτικών καρτών και δανείων του τα υπόσχονταν χωρίς κόπο, κάθεται σήμερα στην παραλία σαν να κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα και περιμένει τον από μηχανής θεό να τον σώσει από την καταστροφή, μίζερος, χολερικός, απάνθρωπος, αφού έτσι κι αλλιώς αποποιήθηκε τις ανθρώπινες αξίες τον χρόνο, τον κόπο, την αυτοσυγκράτηση, για να χωθεί μέχρι τον λαιμό στην εικόνα της καλοπέρασης. Και έμεινε χωμένος. Στην απογοήτευση. Από χαϊδεμένο μωρό της αγοράς που νόμιζε πως τά ΄χει όλα μόνο και μόνο επειδή υπάρχει, αίφνης συνειδητοποίησε ότι μέσα σε ελάχιστο χρόνο μετατράπηκε σε έναν ηλικιωμένο καταδικασμένο στη στέρηση μέχρι τέλους. Ακριβώς επειδή πίστεψε πως η νιότη του κόσμου θα κρατούσε για πάντα- και η δική του μαζί.

Αλλά να που οι ευεργεσίες δεν σταματούν, έρχεται ο άγιος που λέγαμε από το υπερπέραν των πιστωτικών ιδρυμάτων και του προτείνει ανανέωση της ψευδαίσθησης. Για να παραμείνει ξέγνοιαστος με το μαγιό και πιο φιλικός με το περιβάλλον. Στο κάτω κάτω, ποιο είναι το μέτρο σύγκρισης; Ο εαυτός του με το μαγιό. Η αμεριμνησία να εξασφαλιστεί και η… αμνησία.