Εναλλακτικά Κλίνατε επ΄ αριστερά

ΚΑΘΕ ΓΕΝΙΑ έχει τη δική της αντίληψη για τη ζωή, αλλά και την πολιτική. Πάρτε παράδειγμα τη γενιά Υ. Αυτοί που γεννήθηκαν μεταξύ 1975 και 1990 είχαν πολύ συγκεκριμένες παραστάσεις από τη δημόσια ζωή μέχρι να ενηλικιωθούν. Το ΠΑΣΟΚ- ή, τέλος πάντων, η προοδευτική παράταξη- ήταν κυβέρνηση. Η Ν.Δ.- και, κατ΄ επέκτασιν, οι συντηρητικές δυνάμεις – ήταν στην αντιπολίτευση.

Το σχήμα ήταν σχεδόν πάγιο. Λίγο σαν τη μακρά περίοδο που μόνο ο Ολυμπιακός κέρδιζε πρωτάθλημα στο ποδόσφαιρο. Το 2004 όμως ανατινάχθηκε. Και το 2007 έσκασε σε άλλα χίλια κομμάτια. Η Ν.Δ., με αρχηγό τον Κώστα Καραμανλή, κέρδισε και ξανακέρδισε τις εκλογές. Το ισοζύγιο ανατράπηκε. Πολιτικός με μεγάλη εμπειρία, που εκλέγεται με το ΠΑΣΟΚ, δεν αποκλείει καθόλου «να χάσουμε και τις επόμενες εκλογές».

ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ εικοσαετία το ΠΑΣΟΚ αναφερόταν από κάποιους σχολιαστές ως «φυσικό κόμμα εξουσίας», σύμφωνα με τη φράση που αποδιδόταν στη Βρετανία στους συντηρητικούς Τόρις. Στην αντιπολίτευση, έχει βρεθεί έξω από τα νερά του. Τα στελέχη που πορεύθηκαν με τον Ανδρέα στην εξουσία από το 1974 ώς το 1981 είναι βετεράνοι και, σε πολλές περιπτώσεις, εκτός εσωκομματικού παιχνιδιού. Οι νεώτεροι είχαν ταυτίσει την πολιτική με τα κυβερνητικά γραφεία. Εδώ και τέσσερα χρόνια, όταν βρέθηκαν στα έδρανα της αντιπολίτευσης- όσοι βρέθηκαν, γιατί κάποιοι είναι εκτός Βουλής- περνούν μια κρίση ταυτότητας. Το ίδιο και το ΠΑΣΟΚ.

Μακριά από την εξουσία, η Χαριλάου Τρικούπη υπέκυψε σε κεντρόφυγες πολιτικές δυνάμεις. Και άρχισε να κλίνει επ΄ αριστερά. Η τάση ενισχύθηκε με την πεντάρα του ΣΥΝ στις βουλευτικές εκλογές. Και έγινε κυρίαρχη όταν η Κουμουνδούρου άρχισε να γράφει διψήφια νούμερα στις δημοσκοπήσεις. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι ο ΣΥΝ δεν είναι πια αυτός που ήταν πριν από το 2004- δηλαδή επί Νίκου Κωνσταντόπουλου. Αλέκος Αλαβάνος και Αλέξης Τσίπρας έχουν κοινή πολιτική αφετηρία το ΚΚΕ. Αυτό προσδιορίζει το πολιτικό στυλ, αλλά και τον ιδεολογικό χρωματισμό τους.

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ, κατ΄ έκφραση άλλου πολιτικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ που θα μπορούσε να είναι ο Νέστωρ του αντιΠαπανδρεϊσμού, είναι ότι «έχουμε αυτή τη στιγμή τρία ΚΚΕ εν δυνάμει». Το ένα είναι της Αλέκας Παπαρήγα. Τα άλλα είναι ο ΣΥΝ και το ΠΑΣΟΚ.

Η αριστερόστροφη τάση του Παπανδρέου εκδηλώθηκε προ διετίας στα εκπαιδευτικά. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ξεκίνησε να ψηφίσει το άρθρο 16, αλλά, υπό την πίεση του ΣΥΝ, άλλαξε γραμμή και τελικά εγκατέλειψε τη συνταγματική αναθεώρηση. Το θυμάται κανείς αυτές τις ημέρες που η Χαριλάου Τρικούπη είναι σε περίπου κοινό μέτωπο με τον ΣΥΝ και το ΚΚΕ εξ αφορμής του νομοσχεδίου Στυλιανίδη για τα κέντρα ελευθέρων σπουδών. Η Παιδεία υπογραμμίζει και επιβεβαιώνει τη μια ροπή σύγκλισης των τριών κομμάτων. Η πλαγιομετωπική για τη Γερμανός είναι συγκυριακή.

Απομένει ένα ερώτημα. Τι αθροίζουν τρία ΚΚΕ; Η Κεντροαριστερά- διά του ΠΑΣΟΚ- κυβέρνησε επί είκοσι χρόνια. Η Αριστερά, σκέτη αλλά επί τρία, πού μπορεί να φθάσει; Για όσους πιστεύουν ότι ο δρόμος προς την εξουσία περνάει από το Κέντρο η απάντηση είναι δεδομένη- αν και τίποτε δεν είναι αυτονόητο στην πολιτική.