«Κάθε αγώνας μου δίνει δύναμη»

«Το μπότσια έχει πολλές ιδιαιτερότητες, αφού απευθύνεται σε αθλητές με βαριές αναπηρίες. Δεν είναι καθόλου εύκολο άθλημα. Απαιτείται μεγάλη συγκέντρωση, ηρεμία και προσεκτικές κινήσεις. Έπειτα από κάθε προπόνηση αισθάνομαι εξουθενωμένος, γιατί το μυαλό δεν σταματά ποτέ να βρίσκεται σε εγρήγορση. Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα όμως, έπειτα από έναν δύσκολο αγώνα, η ικανοποίηση είναι μεγάλη, παίρνω δύναμη».

O 26χρονος Γρηγόρης Πολυχρονίδης πάσχει εκ γενετής από νωτιαία μυϊκή ατροφία τύπου Κugelberg-Welander, πάθηση η οποία δεν αφήνει τους μυς να αναπτυχθούν, με συνέπεια τα άκρα του σώματός του να έχουν πολύ περιορισμένη και αδύναμη κίνηση. Το 2001, όταν άρχισε τα πρώτα μαθήματα ως φοιτητής στο Τμήμα Λογιστικής και Χρηματοοικονομικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών, μέσω του πρώην φυσικοθεραπευτή του Γιώργου Τζίμα, ήρθε σε επαφή με το μπότσια, ένα άθλημα άγνωστο μέχρι πρόσφατα στη χώρα μας, με το οποίο ωστόσο, παρά τις κινητικές του δυσκολίες, μπορούσε να ασχοληθεί. Το Ιούνιο του 2002 συμμετείχε για πρώτη φορά στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μπότσια. Από τότε κερδίζει κάθε χρόνο το χρυσό μετάλλιο στο ατομικό, ενώ στη συλλογή του έχει ακόμα τρία χρυσά και ένα αργυρό στα ζευγάρια της κατηγορίας του. Κορυφαίες, όμως, στιγμές στην καριέρα του ήταν η 6η θέση στο ατομικό στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας το 2004, το ασημένιο μετάλλιο στο ατομικό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μπότσια 2006 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, το χάλκινο μετάλλιο την ίδια χρονιά στο Μόντρεαλ, καθώς και το ασημένιο μετάλλιο στο ατομικό στο Παγκόσμιο Κύπελλο Μπότσια 2007 στο Βανκούβερ. Σήμερα, είναι πρώτος στην παγκόσμια κατάταξη και πλέον περιμένει με αγωνία τους Παραολυμπιακούς του Πεκίνο, στις αρχές Σεπτεμβρίου.

Πώς παίζουν οι παίκτες
Το άθλημα παίζεται με έξι μπλε, έξι κόκκινες και μία άσπρη μπάλα, η οποία ορίζεται ως στόχος. Ένα παιχνίδι αποτελείται από τέσσερα σετ. Το κάθε σετ αρχίζει μόλις ο ένας αντίπαλος ρίξει την άσπρη μπάλα και στη συνέχεια μια μπάλα του χρώματός του. Ο παίκτης που θα έχει την μπάλα του πιο μακριά από τον στόχο, συνεχίζει μέχρι κάποια να πάει πιο κοντά από αυτήν του αντιπάλου ή μέχρι να του τελειώσουν οι έξι μπάλες του. Μετά συνεχίζει ο άλλος παίκτης. Αφού και οι δύο παίκτες ρίξουν όλες τις μπάλες τους, ο διαιτητής μετρά τις αποστάσεις και δίνει έναν πόντο για κάθε μπάλα που είναι πιο κοντά στον στόχο. Νικητής είναι ο παίκτης που θα συγκεντρώσει τους περισσότερους πόντους και στα τέσσερα σετ.

«Η εξέλιξη κάθε αγώνα μπορεί να είναι συναρπαστική, δεν μπορείς να χαλαρώσεις ούτε στιγμή. Η τακτική δεν λείπει ποτέ, ενώ κάθε βολή είναι ξεχωριστή, αφού υπάρχουν πολλοί παράγοντες που μπορούν να την επηρεάσουν, όπως το βάρος της μπάλας, το ύψος απ΄ όπου θα τη ρίξεις, η γωνία που έχεις σημαδέψει», εξηγεί ο Γρηγόρης Πολυχρονίδης.

Στο μπότσια αγωνίζονται μαζί αθλητές και των δύο φύλων, χωρισμένοι σε τέσσερις κατηγορίες (ΒC1, ΒC2, ΒC3, ΒC4), ανάλογα με το είδος της αναπηρίας τους. Οι αγώνες γίνονται ατομικά ή σε ζευγάρια.


«Παίρνουμε μάθημα ζωής από τα παιδιά»

«Η ΔΥΝΑΜΗ που παίρνει κάποιος παρακολουθώντας τις προσπάθειες των αθλητών όχι να κερδίσουν, αλλά να αγωνιστούν, είναι το μεγαλύτερο κίνητρο.

Το σημαντικότερο κέρδος είναι το μάθημα ζωής που παίρνεις από τα παιδιά, πως η αναπηρία δεν μπορεί να είναι εμπόδιο για τη ζωή», αναφέρει ο ομοσπονδιακός προπονητής κ. Γιώργος Τζίμας. Στην Ελλάδα, η πρώτη γνωριμία με το άθλημα έγινε το 1997, με μόλις έξι αθλητές σε επίπεδο σχολικού πρωταθλήματος. Με κόπο και μεγάλες προσπάθειες, σταδιακά άρχισε να γίνεται περισσότερο γνωστό, ενώ και οι πρώτες διεθνείς επιτυχίες έδωσαν ώθηση σε πολλά παιδιά να προσπαθήσουν. Σήμερα, το μπότσια μετρά δέκα αθλητικά σωματεία, ενώ το πανελλήνιο πρωτάθλημα διεξήχθη με περισσότερους από 80 αθλητές, γεγονός που ικανοποιεί ιδιαίτερα τους ανθρώπους της Ομοσπονδίας.