Δίκτυο

Από τον Μπαρίσνικοφ στις «Τουρλίδες»

Το έχει παραφορτώσει, κατά γενική ομολογία- και του ιδίου- το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών ο Γιώργος Λούκος. Τι να πρωτοδείς, τι να πρωτοπρολάβεις να παρουσιάσεις, τι να πρωτοπρολάβεις να γράψεις…; Η μια εκδήλωση «καβαλάει» την άλλη. Είδα τα «Τρία ντουέτα» και… ποιος είπε πως ο χορευτής «τελειώνει» στα σαράντα του; Βεβαίως ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ του 2008 μπορεί να μην έχει καμία σχέση με τον Μπαρίσνικοφ του 1976- ή μήπως ήταν ΄77;-, ένα φλεγόμενο βέλος που είχα πρωτογνωρίσει με το Αμέρικαν Μπαλέ Θίατερ στο Ηρώδειο. Αλλά κουβαλάει ακόμα μια αύρα, μια στυλιστική ευγένεια στη σκηνή… Το ντουέτο του με τον Ντέιβιντ Νιούμαν, ο οποίος και το χορογράφησε, δεν μου είπε τίποτα. Αλλά ο Ματς Εκ είναι έξοχος χορογράφος. Η χορογραφία του με τον τίτλο «Ρlace» για τον Μπαρίσνικοφ και την Άννα Λαγκούνα ήταν υπέροχη. Και το πολύ σύντομο «Μemory» που χόρεψε ο ίδιος με τη σύντροφό του Άννα Λαγκούνα, ένα συγκινητικότατο διαμαντάκι. «Το ποτάμι με τις τουρλίδες», πάλι, η δεύτερη όπερα του Μπέντζαμιν Μπρίτεν μετά το «Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας» που μέσα σε μία εβδομάδα μάς παρουσίασε η Όπερα της Λυών- ένα σπουδαίο αφιέρωμα στον Βρετανό συνθέτη που δεν το πολυπήρε είδηση το κοινό μια και το Φεστιβάλ δεν έκανε και πολλά προς αυτή την κατεύθυνση…-, εκχριστιανισμένη μεταγραφή ενός έργου του ιαπωνικού θεάτρου Νο, ήταν η αποκάλυψη ενός μικρού αριστουργήματος. Μια αίσθηση γρηγοριανού μέλους, ένα λιτό, αυστηρό, μετωπικό στήσιμομια ατμόσφαιρα μεσαιωνικού μυστηρίου- από τον σκηνοθέτη Ολιβιέ Πι, ο οποίος συγκέρασε τη θρησκευτικότητα του έργου με τις ιαπωνικές ρίζες του και μια εκτέλεση έξοχη με καταπληκτικές φωνές.


Η άλλη όψη της ευκαιρίας

Ανάμεσα στις 257 προτάσεις που υποβλήθηκαν για το σήμα του «Διαζώματος», του μη κερδοσκοπικού σωματείου που έχει σκοπό την ανάδειξη των αρχαίων θεάτρων, υπήρξε και μία που ήρθε από τη φυλακή. Μαζί με μια επιστολή όπου ο κρατούμενος υποψήφιος αναφέρει ότι χάρη σ΄ αυτόν τον διαγωνισμό μπόρεσε να ξεφύγει επί πολλές ημέρες και ώρες από τον περιορισμό που επιβάλλουν τα σίδερα, να ονειρευτεί, να ταξιδέψει, να ευαισθητοποιηθεί και να δημιουργήσει το δικό του σήμα για τα αρχαία θέατρα. Εκατοντάδες άλλοι νέοι ανταποκρίθηκαν επίσης στη σπάνια για τα ελληνικά δεδομένα ευκαιρία, που δεν προσφέρει κάποιο τηλεοπτικό σόου αλλά ένας καινούργιος θεσμός. Γι΄ αυτό και για την τελετή της απονομής των τεσσάρων βραβείων, των τριών επαίνων και των χρηματικών επάθλων για το λογότυπο με το αρχαίο θέατρο, που θα γίνει στις αρχές του φθινοπώρου, θα υπάρξει μέριμνα να είναι προσεγμένη.


Μόνο με νεύματα

Κρίμα… Άδειο κατά τα 2/3 και πάλι το Ηρώδειο στη συναυλία- στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών- της Ορχήστρας του Παρισιού. Η οποία εμφανίστηκε με έναόπως και του Ρικάρντο Μούτι με την Ορχήστρα του «Μουσικού Φλορεντινού Μαΐου»- πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα. Άξονας ο Μορίς Ραβέλ: «Η μάνα μου η χήνα», το εκπληκτικό «Βαλς»- ένας στρόβιλος-, Δεύτερη Σουίτα από το «Δάφνις και Χλόη» και το… κοινόχρηστο πια «Μπολερό». Στο πόντιουμ ο Κρίστοφ Έσενμπαχακόμα τον θυμάμαι τη δεκαετία του ΄70, πιανίστα κορυφαίο τότε, να παίζει στο Ηρώδειο, με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, έναν καθόλου γλυκερό, έναν «στεγνό» αλλά καίριο Σοπέν- που διηύθυνε, με ένα τζιτζίκι, παράλληλα, να έχει λυσσάξει σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας, με νεύρο και δύναμη- ένας παρακείμενος μανιώδης φιλόμουσος γκρίνιαζε, βέβαια, «αυτό είναι Γκέρσουιν, δεν είναι Ραβέλ»- για να χειροκροτηθεί θερμότατα.

Το ιδιαίτερο: στο «Μπολερό», μέχρι σχεδόν το φινάλε, αυτάρεσκα διηύθυνε με τα χέρια ακίνητα κολλημένα στους γοφούς- μόνο με νεύματα προς τους μουσικούς.