[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ποιος θυμάται το Κοκτέιλ;

Ποιος θυμάται το παγωτό Κοκτέιλ; Παγωτό- θρύλος. Νομίζω κιόλας ότι κυκλοφορεί ακόμη. Λειώσαμε καλοκαίρια και καλοκαίρια στην κρέμα του. Το αγαπημένο παγωτό της Νόνας, όταν πια εμάς μάς πήραν τα μυαλά οι πύραυλοι που είχαν μέσα παιχνίδια και μπίλια σοκολάτας. Εκείνη του είχε μείνει πιστή ώς το τέλος.

Το παγωτό Κοκτέιλ, στο στενόμακρο, πιο ψηλό από τα συνηθισμένα κυπελλάκι του, ήταν κρέμα, αλλά το μυστικό του ήταν το σιρόπι σοκολάτας και βύσσινου που καθώς έλειωναν τού έδιναν μια τρελή γεύση. Πριν από αυτό, θυμάμαι, ήταν κάτι ξυλάκια σοκολάτα από μέσα, σοκολάτα απ΄ έξω, αληθινή, και σοκολάτα κολλημένη στο καφέ χαρτί που έλειωνε κι αυτή μόλις το ξετύλιγες. «Παπασπύρου», έτσι τα έλεγαν- τόσο τέλεια ήταν που μπορεί και να τα είχα φανταστεί. Μεγαλώνοντας, δεν τα βρήκα πουθενά. Τα σημερινά παγωτά είναι άλλη ιστορία. Το κρέμα- σοκολάτα πια δεν αρκεί. Αν το ζητήσεις έτσι, δίνεις εντύπωση πως έχεις χάσει το τρένο της εξέλιξης (όχι μόνο του παγωτού).

Όσο πιο πολύπλοκο, ευφάνταστο ή εξωτικό, τόσο πιο καλή θέση παίρνει στο ψυγείο. Όπως τα ακριβά αμάξια στην είσοδο των κλαμπ.

Η άποψή μου είναι πως από τη στιγμή που μπήκε η καραμέλα στο παγωτό, αυτό έχασε την αθωότητά του. Σε πολλούς αρέσει η κριτσανιστή γλύκα της, το καταλαβαίνω, αλλά η καραμέλα το πήγε τελείως αλλού. Μετά βγήκε η βελγική σοκολάτα, η κινέζικη αντζούγια, ο καπνιστός σολωμός- ό,τι τραβάει η όρεξή σου σε παγωτό. Και αντί οι πολλές επιλογές να σε κάνουν να βρίσκεις πιο εύκολα αυτό που σου «μιλάει» στον ουρανίσκο, αρχίζει ακριβώς το μεγάλο μπέρδεμα. Ουρές αναποφάσιστων μπροστά στα ψυγεία. Να πάρω αυτό με το βατόμουρο σορμπέ, φρούτα του δάσους και Λίλα Πάουζε ή το γεύση πατατάκι, με μπεσαμέλ, αβοκάντο και αμύγδαλο; Εύκολο το ΄χεις να αποφασίσεις; Προχτές κι ενώ κι εγώ πάλευα μέσα μου να καταλήξω σε τι σοκολατοδιάθεση ήμουν, είπα να αποδράσω: «Κοκτέιλ έχετε;», τον ρώτησα έτσι. «Τι; Σαν κι εκείνο το παλιό;», μου απάντησε. Κόκαλο εγώ… Ακριβώς, του λέω. Κοίτα να δεις που το θυμάται. Βάλε ό,τι σου αρέσει, είπα. Παγωτό είναι, χαμένο δεν πάει.