Το Πνεύμα του Τόνου

Η φωνή των κειμένων

Προσωπικά πιστεύω πως έχουμε μια πολύ γενναία σχολή διηγηματογραφίας στην Ελλάδα. Και παλιότερη, κυρίως, αλλά και νεώτερη. Είναι λοιπόν καλή η ιδέα τώρα που το περιοδικό «Λέξη» αφιέρωσε ένα τεύχος με διηγήματα σύγχρονων Ελλήνων πεζογράφων, αδημοσίευτα και πολλά γραμμένα επ΄ ευκαιρία του αφιερώματος, να ακουστούν και διηγήματα της παλιάς γενναίας σχολής. Πρόσφατα το περιοδικό αυτό έχει συνοδεύσει τα τεύχη του με αφιερώματα, με CD όπου σημαντικοί Έλληνες ηθοποιοί και δημιουργοί διαβάζουν λογοτεχνία (Ασπ.

Παπαθανασίου, Κονιόρδου, Καταλειφός, Δούκα, Δημουλά). Τώρα οκτώ έξοχα διηγήματα της παλιάς φρουράς διαβάζει με κύρος, γνώση και ήθος προσιδιάζον στην απόλαυση της ανάγνωσης πεζογραφίας (ρυθμός, δόμηση φράσης, υφολογικό είδος κ.τ.λ.) η Λήδα Πρωτοψάλτη. Αυτή η χαρισματική θεατρίνα, εκτός από το ένστικτο που αναγκαία προϋποθέτει το ταλέντο, διαθέτει και μια βαθιά καλλιέργεια που οφείλεται στο λόγιο σπίτι της, στη σπουδή της δίπλα στον Κουν αλλά και στις προσωπικές της επιλογές, μακριά από την τριβή της αγοράς και την επιφάνεια του λούστρου της κοσμικότητας. Η Πρωτοψάλτη διαβάζει Βιζυηνό, Βικέλα, Θεοτόκη, Καρκαβίτσα, Μητσάκη, Νιρβάνα, Βουτυρά, Ροΐδη, διαστέλλοντας κάθε φορά το ύφος του καθενός ώστε καθένα αποτελεί ξεχωριστή και διακρίνουσα παρτιτούρα. Μακάρι κάποτε μέσα από τις καλλιεργημένες φωνές του θεάτρου μας να μυηθούν οι μαθητές μας στη μεγάλη Λογοτεχνία. Αυτό βέβαια σημαίνει ενημερωμένους και παθιασμένους για Λογοτεχνία δασκάλους.