[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις

Ψάχνουν και δεν βρίσκουν. Όχι οι νέοι δουλειά, αλλά οι εργοδότες υπαλλήλους. Ουδείς, λέει, δέχεται να ανταποκριθεί στις αγγελίες, παρά τον «ικανοποιητικό μισθό και την ασφάλιση». Και προβληματίζονται οι εργοδότες. Και καταλήγουν στο συμπέρασμα πως οι νέοι αρνούνται να κάνουν συγκεκριμένες δουλειές. Και «καταγγέλλουν» πως, αν η ίδια δουλειά τους προσφερόταν από το Δημόσιο, θα δημιουργούνταν ουρές για πρόσληψη. Μέχρι εδώ, καλά. Το πιο υποκριτικό είναι πως απορούν. Αν ήταν δικό σας το παιδί, αγαπητέ εργοδότη- ναι, σε εσάς το λέω, που την έχετε δει επιχειρηματίας ολκής- θα το αφήνατε να δουλέψει ως πωλητής (το λέω, επειδή οι περισσότεροι παραπονιέστε πως δεν βρίσκετε πωλητές); Θα δεχόσασταν το σπλάγχνο σας να μην έχει πτυχίο και μεταπτυχιακό (κι ας ήταν τούβλο μέγιστο στο σχολείο) ή θα πληρώνατε όσο όσο σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο της ημεδαπής ή αλλοδαπής για να έχει το παιδί «εφόδια» (κι εσείς λιγότερο κόμπλεξ); Και μετά; Θα το αφήνατε να πέσει σε όποια κι όποια χέρια, να του φωνάζουν, να το προσβάλλουν, να δουλεύει υπερωρίες και να μην τις πληρώνεται; Επ΄ ουδενί. Είτε θα το παίρνατε στη δική σας επιχείρηση-κι αν την έκλεινε όταν θα είχατε κλείσει εσείς τα μάτια σας, δεν βαριέστε…- ή θα το στέλνατε στο Δημόσιο. Στα σίγουρα χέρια. Οκτάωρο επισήμως, τρίωρο ανεπισήμως, ο μισθός μίζερος (αλλά εσείς για τα παιδιά σας δουλεύετε, οπότε θα συμπληρώσετε τα κενά), αλλά το παιδί θα είναι στα σίγουρα χέρια του Δημοσίου. Και σαν κι εσάς, αγαπητέ παραπονούμενε εργοδότη, είναι εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι μπαμπάδες-εργοδότες. Εσείς τα μάθατε έτσι τα παιδιά σας. Εσείς δεν τα αφήνετε να ξεκινήσουν από χαμηλά για να φτάσουν όσο μακριά μπορούν. Εσείς δημιουργήσατε τη γενιά εκείνων που προτιμούν να πίνουν καφέ αντί να δουλεύουν για 600 ευρώ. Πού να βρεθούν τόσα ορφανά για να στελεχώσουν τις επιχειρήσεις σας, με τις άριστες συνθήκες εργασίας;