[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Γιάννης Κ. Πρετεντέρης

(ο αρθρογράφος, περί θράσους) Ας υποθέσουμε ότι πολιτευόμενος κερδίζεις και άλλα αξιώματα, ανεβαίνεις την κλίμακα του κομματικού μηχανισμού, πάντοτε σιωπώντας για ό,τι προσβάλλει τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια και ανθρωπιά, πάντοτε αδιάφορος για τα ίδια αδιευκρίνιστης προέλευσης κονδύλια- ακόμη και αν η προέλευσή τους αποτελούσε πλέον «κοινό μυστικό».

Ας υποθέσουμε ότι δεν είχες κανέναν ενδοιασμό να δεχτείς τη χρησιμότητα της Στάζι ή της Σεκουριτάτε ή της Γκεπεού και όλων αυτών των άθλιων μηχανισμών καταστολής που βασάνισαν ολόκληρες χώρες. Ας υποθέσουμε ότι μια μέρα ο ολοκληρωτισμός κατέρρευσε και ξαφνικά αποδείχθηκε με τον πιο αδιαμφισβήτητο τρόπο ότι όλα τα χρόνια και η δική σου δραστηριότητα και αυτή του κόμματός σου αποτέλεσαν προϊόν επιχορηγήσεων των χειρότερων καθεστώτων και των πιο απερίγραπτων μηχανισμών.

Ας υποθέσουμε ότι όλα αυτά τα προσπερνάς σαν να μην τρέχει τίποτα, σαν να μη συνέβη τίποτα.

Ε, λοιπόν, αν όλα ισχύουν όπως τα υποθέσαμε, τότε θέλει πολύ μεγάλο θράσος να διαμαρτύρεσαι και να αλλάζεις αν κάποια άλλα κόμματα πήραν χρήματα από τη Ζίμενς.

(«Το Βήμα»)