[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Βάρδα να μη βρέξει, γυναίκα!

Δεν θέλω να πάρω τη θέση της και δεν τη ζηλεύω, αλλά πιάνω τον εαυτό μου συχνά-πυκνά να σκέφτεται πώς θα ήταν η ζωή μου αν ήμουν γυναίκα του. Θα ένιωθα άραγε αγωνία, φόβο και στο τέλος ενοχές ή θα συνήθιζα να ζω κοντά του; Να φεύγει εκείνος αξημέρωτα και να μένω πίσω να ανησυχώ για τον δρόμο που θα ανοίγει με τη μηχανή του στα κακοτράχαλα και άβατα μονοπάτια κάποιου βουνού. Να τον ντύνω με φρεσκοπλυμένα και σιδερωμένα ρούχα και να τα φέρνει πίσω όλα, λευκά και χρωματιστά, σε απόχρωση γκρι σουρίρ και μπαρουτοκαπνισμένα. Να κτυπάει το τηλέφωνο και να με ζώνουνε τα φίδια. Σκαλί σκαλί τα βάσανα να ξεπερνούν το Παλαμήδι και να με πιάνουν κλάματα καθώς τυλίγω ντολμαδάκια. Το πράσινο να γίνεται η αφορμή για δάκρυα και τις νύχτες να μην κλείνω μάτι καθώς θα ζωντανεύουν οι σκιές που κρύβονταν στην Πάρνηθα, την Πεντέλη, τον Υμηττό, τον Πάρνωνα και τον Χελμό. Γύρω από τα καμένα βούρλα της λίμνης του Καϊάφα θα βλέπω να τριγυρνούν οι Ερινύες και να με σπρώχνουν να πέσω στα νερά της που μαυρίζουν καθώς καθρεφτίζονται πάνω της τα αποκαΐδια. Πόσο να αντέξεις τέτοια ζωή; Ζωή βουτηγμένη σαν στουπί στη βενζίνη και τη φωνή του να αντηχεί σε όλο το σπίτι καθώς με αποχαιρετά: Βάρδα, γυναίκα, να μη βρέξει και χαλάσει η δουλειά! Πόσα, όμως, μπορεί να πει μια γυναίκα εμπρηστή;