[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η τελευταία φορά που τον είδα

O τίτλος είναι παραπειστικός και τον έβαλα για να εκβιάσω τη μνήμη μου. Μπορεί και να πηγαίνουν δεκαπέντε ημέρες από τότε, σαν σήμερα οχτώ, που μας παράτησε έτσι σύξυλους, βυθισμένος στους ατμούς και τα ηδονικά μυρωδικά της κατάθλιψης. Νόσος πολυτελείας σού λέει ο άλλος. Μακάρι να μπορούσαν να το αντιμετωπίσουν έτσι και οι υπόλοιποι, οι αγγιγμένοι, οι «καλοπερασάκηδες». Γιατί η κατάθλιψη δεν είναι γνώση, αλλά μάλλον μια βαθιά επίγνωση, άχρηστη πάντως κατά τη γνώμη μου, αφού κανείς δεν μπορεί να τη μοιραστεί με κανέναν. Αυτά.

Κι επειδή το πράγμα έγινε ακριβώς όπως ο ίδιος το ήθελε, αποφάσισα κι εγώ από σεβασμό να μην πενθήσω, συναινώντας έτσι με τον τρόπο μου σ΄ αυτό που δεν ήταν στο χέρι μου να αποτρέψω.

Το βράδυ της ίδιας ημέρας πήγα θέατρο, αλλά η Ανδρομάχη του Ευριπίδη με έκανε να δακρύσω σαν να ήτανε σαπουνόπερα. Ύστερα γύρισα σπίτι κι έφαγα τον κόσμο να εντοπίσω στο χάος της βιβλιοθήκης μου ένα τριμμένο βιβλιαράκι με την Ανδρομάχη του Ρακίνα που χρόνια τώρα το ξετρύπωνα μόνο με την αφή. Αυτή τη φορά άναψα όλα τα φώτα, αλλά δεν βρήκα τίποτα και τότε έκλαψα στ΄ αλήθεια.