Η παγκοσμιοποίηση της πληροφορίας κατά της φτώχειας στον πλανήτη

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ παραδέχτηκε πρόσφατα πως είχε κάνει λάθος όταν ανακοίνωσε ότι 250 εκατομμύρια πολίτες στην Κίνα βγήκαν από τις συνθήκες μεγάλης φτώχειας στις οποίες ζούσαν, μεταξύ 1990-2004. Στην πραγματικότητα, ο αριθμός τους έφτανε τα 407 εκατομμύρια. Η ίδια τάση όμως παρατηρείται και σε άλλα σημεία του πλανήτη και έχει τις ρίζες της στο «μεγάλο χωριό» που έγινε ο κόσμος, μέσω των συνδέσεων που παρέχει η σύγχρονη εποχή της πληροφορίας.

Ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι θα βγουν από τις συνθήκες φτώχειας και θα ενταχθούν στην ολοένα αυξανόμενη μεσαία τάξη μέχρι το 2020, σύμφωνα με το Ινστιτούτο Βrookings και αυτό, για τον Ουίλιαμ Αμέλιο, εκτελεστικό διευθυντή της Lenovo, μιας από τις μεγαλύτερες κατασκευάστριες εταιρείες ηλεκτρονικών υπολογιστών στον κόσμο, αποτελεί αιτία για πανηγυρισμούς. «Τα πλούτη του κόσμου άνοιξαν για όλους τους πολίτες του κι αυτοί με τη σειρά τους συμβάλλουν με νέες αξίες και εγχειρήματα που θα εκτινάξουν την παγκόσμια οικονομία σε ακόμη μεγαλύτερα ύψη», γράφει στην «Ιnternational Ηerald Τribune».

«Γιατί όμως πραγματοποιείται τώρα αυτή η μεταμόρφωση;», αναρωτιέται. Η απάντηση που δίνει ο ίδιος είναι πως μόνο σε αυτήν την εποχή κατορθώσαμε να προχωρήσουμε από την παγκοσμιοποίηση των αγαθών στην παγκοσμιοποίηση των ιδεών και της πληροφορίας μέσω της διασυνδέσεων που παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία. «Είμαστε όλοι τμήμα αυτής της αλλαγής», τονίζει ο Αμέλιο, «και η αλλαγή αυτή μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο κατά της παγκόσμιας φτώχειας».

Σύμφωνα με τον ίδιο, η αλλαγή συνίσταται στην ισχύ του ελεύθερου εμπορίου, την υιοθέτηση της τεχνολογίας της πληροφορίας και την έκρηξη του ταλέντου και της καινοτομίας σε παγκόσμια κλίμακα. Αυτό πραγματοποιήθηκε μόνο την τελευταία δεκαετία, «κατά την οποία η παγκοσμιοποίηση μετατράπηκε από αγώνα για το πιο χαμηλό κόστος σε μια δύναμη που μας φέρνει όλους πιο κοντά». Οι ιδέες πλέον έρχονται από παντού και όλο και περισσότερα ταλέντα αναδύονται για να ανταποκριθούν στις ανάγκες της αγοράς. Σε αυτό προσαρμόζονται οι πιο πρωτοποριακές επιχειρήσεις, εκτιμά ο Αμέλιο, και το αποτέλεσμα έχει επιπτώσεις θετικές κατά της φτώχειας, ταυτόχρονα όμως δημιουργούνται και νέες αγορές για τις επιχειρήσεις. Ασφαλώς, όμως, η αλλαγή φέρει μαζί της την αβεβαιότητα και η αβεβαιότητα την αντίσταση. Ωστόσο, η άποψη ότι πρέπει να φοβόμαστε την άνοδο του βιοτικού επιπέδου σε παγκόσμιο επίπεδο δεν είναι ορθή γιατί συνίσταται στη θέση ότι όλα τα άλλα μένουν ίδια και ότι για να προχωρήσει μπροστά ο αναπτυσσόμενος κόσμος, θα πρέπει να πέσουν χαμηλά αυτοί που ζουν στη Δύση.

Καθώς η εκπαίδευση και οι ιδέες κυκλοφορούν περισσότερο ελεύθερα, οι καινοτομίες που τα συνοδεύουν ξεκλειδώνουν νέες ευκαιρίες. Όπως συνέβαινε πάντα άλλωστε, σε κάθε βήμα προς τον εκσυγχρονισμό. Από τη στιγμή που κάτι θα καταστεί η καλύτερη μέθοδος σε ένα μέρος του κόσμου, υιοθετείται σχεδόν μαγικά παντού και έτσι δίνεται σε πολύ περισσότερους ανθρώπους η ευκαιρία να προχωρήσουν, προσθέτει ο Αμέλιο και καταλήγει: «Το ζήτημα δεν είναι αν μπορούμε να αντέξουμε μια παγκόσμια μεσαία τάξη. Για ηθικούς και οικονομικούς λόγους δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να το πράξουμε».