Το πνεύμα του τόνου

Στον πάτο

Ακούνε τον τραγέλαφο, τον βλέπουν και κάνουν όλοι πως δεν καταλαβαίνουν.

Για τους αριστούχους που μάλιστα αυξήθηκαν φέτος, γράφω, τους δεινούς αρχαιογνώστες Νεοέλληνες. Για να μην αναφερθώ στους δεινότατους λατινιστές.

Τέτοια λατινομάθεια στη νεαρή ηλικία των 17-18 ετών δεν θα συναντούσε κανείς ούτε στην εποχή του Θωμά του Ακινάτη! Όσο για τα αρχαία ελληνικά; Ε, τι; Τόσο προγονικό DΝΑ μάς έχει σημαδέψει, τα μασάμε αυτά; Αλλά, ω αγαθοί, με τα νέα ελληνικά τι γίνεται; Γιατί τόση πανωλεθρία όταν μάλιστα σου έχει προσφερθεί και μασημένη τροφή, τύπου νηπιακού Γκέρμπερ, ακόμη και η άγνωστη λέξη «ψεγάδι»; Κανείς δεν ανησυχεί που τα παιδιά μας, με βιβλία δωρεάν, ακριβοπληρωμένα φροντιστήρια, μια κοινωνία, σε σχέση με παλιότερες, με ανοιχτή επικοινωνία με τη γνώση (δωρεάν εφημερίδες, περιοδικά, Διαδίκτυο, φτηνό βιβλίο, φωτοτυπίες κ.λπ.)

βρίσκονται, σύμφωνα με ευρωπαϊκές ποιητικές μετρήσεις στον πάτο, σε σχέση με ομηλίκους τους ακόμη και άλλων βαλκανικών λαών, στην κατανόηση κειμένων.

Κι όταν δεν καταλαβαίνεις τι διαβάζεις, πώς θα γράψεις ό,τι σκέφτεσαι; Το πρόβλημα είναι μέγα, διότι εκτός των άλλων η Ελλάδα έχει την ποσοτικά μεγαλύτερη αγγλομάθεια. Άρα δεν έχουμε, βεβαίως, βεβαίως, καθυστερημένα παιδιά. Αλλού, βεβαίως, βεβαίως, είναι το πρόβλημα. Και κανένας δεν συγκινείται. Αφήστε τα σάπια για λεξιπενίες και άλλα ηχηρά παρόμοια. Η μεγάλη πλειονότητα των αποφοίτων Λυκείου δεν καταλαβαίνει τι διαβάζει και δεν μπορεί να εκφράσει γραπτά αυτά που σκέφτεται. Εκτός αν τα διατυπώσει αρχαιοελληνικά, αγγλικά ή λατινικά!!!