[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Στοιχειώδη μαθήματα γραμματικής

Επιτέλους, κάποιος με σκέφτηκε κι εμένα από αυτή την κυβέρνηση, που όλοι την κατηγορούν. Ανάμεσα στα εκατοντάδες προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει αποφάσισε πως προτεραιότητά της είναι να μου δώσει δικαίωμα στην επιλογή. Ποιο επίθετο θέλω; Θα το έχω. Το επίθετο του μπαμπά μου; Κανένα πρόβλημα. Το επίθετο του συζύγου μου.

Πάλι δικό μου. Είμαι αναποφάσιστη καθότι και Ζυγός στο ζώδιο; Παίρνω και τα δύο. Μπίνγκο. Και με λυμένο αυτό το πρόβλημα κορίτσια- με άλλο ένα δικαίωμα στην επιλογή- αισθάνομαι πως μπορώ υπερήφανη να ατενίσω το μέλλον. Να τρέξω με άλλη όρεξη να προλάβω και το σίδερο και να τοιχοκολλήσω τα κοινόχρηστα. Να αγχωθώ ανεμπόδιστα για το αν θα φτάσει το μηνιάτικο να πληρωθούν λογαριασμοί και κάρτες. Να πάθω πανικό με την ησυχία μου για το αν θα έχω το κείμενο στην ώρα του με πλήρες ρεπορτάζ, αλλά πριν κλείσει το σούπερ μάρκετ και μείνω χωρίς υλικά για τοστ. Να προβληματιστώ χαλαρά το πώς θα βάψω το μαλλί στο επόμενο ντεκαπάζ και ποια ταινία θα δω στο σινεμά. «Και πού είναι το καλό;», σπεύδουν να γκρινιάξουν οι αχάριστες κολλητές. «Από εκεί που είχαμε κατοχυρωμένο το επιθετάκι μας, τώρα θα πρέπει να το διαπραγματευόμαστε με μπαμπάδες, συζύγους, πεθερούς και πάει λέγοντας. Δεν βλέπεις ότι αυτός ο νόμος μάς γυρίζει χρόνια πίσω;». Ε, όχι, ρε κορίτσια. Δεν το βλέπω. Διότι και πότε ήταν δικό μου το επίθετο; Το ένα είναι του μπαμπά μου, το άλλο του συζύγου μου. Τι σημασία έχει ποιο από τα δύο; Πάντα στη γενική θα είναι, για να δηλώνει πως ανήκω σε κάποιον. Όταν θα βγει ο νόμος που θα μου δίνει ένα επίθετο στην ονομαστική ή όταν θα αλλάξουν οι κανόνες γραμματικής και η γενική δεν θα είναι κτητική, τα ξαναλέμε.