[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Πατριαρχικά μοντέλα

ΒΑΛΘΗΚΕ η… μεταρρυθμιστική κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας να μας τρελάνει μεσούντος του καλοκαιριού. Την ίδια ώρα που το υπουργείο Δικαιοσύνης προωθεί νόμο για τη θέσπιση του συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης, επιχειρώντας να μας πείσει ότι η νέα διακυβέρνηση αφουγκράζεται τις ανάγκες της κοινωνίας, μας στέλνει τριάντα χρόνια πίσω σε μοντέλα πατριαρχικών οικογενειών.

Ας γίνω περισσότερο σαφής. Τo 1983 η πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ψήφισε νόμο βάσει του οποίου κάθε πρόσωπο μετά τον γάμο διατηρεί αυτονόητα το οικογενειακό του επώνυμο.

Επομένως κάθε γυναίκα-σύζυγος, μετά τον γάμο, μπορούσε να κρατήσει το επίθετό της και να μην υφίσταται πιέσεις για αλλαγή του ονόματός της από το οικογενειακόκοινωνικό περιβάλλον της αρχίζοντας τη «νέα ζωή» της. Εν έτει 2008, όμως, έρχεται νομοσχέδιο του υπουργείου Δικαιοσύνης με το οποίο επιχειρείται να τροποποιηθεί το σχετικό άρθρο του νόμου του ΄88 υπό το πρόσχημα της «ελεύθερης επιλογής» επιθέτου μεταξύ των δύο συζύγων. Αυτό σημαίνει ότι ένα ζευγάρι έχει τη δυνατότητα να κρατήσει είτε το επώνυμο του άνδρα είτε της γυναίκας. Αναρωτιέμαι ωστόσο: άραγε, πόσοι άνδρες θα προτιμήσουν να αφήσουν το οικογενειακό τους επίθετο στο πατρικό τους και να συνεχίσουν τη ζωή τους ως έγγαμοι, αποκτώντας πλέον το όνομα της συζύγου τους. Τολμώ να προβλέψω πως θα είναι ελάχιστοι εκείνοι που θα το πράξουν. Το υπουργείο διατείνεται ότι προωθεί τη συγκεκριμένη ρύθμιση για να μη δημιουργούνται προβλήματα στα ζευγάρια που έχουν διαφορετικό όνομα όταν ταξιδεύουν στο εξωτερικό! Αλήθεια; Και οι ληξιαρχικές πράξεις γάμου γιατί εκδίδονται άραγε; Αγνοεί το υπουργείο Δικαιοσύνης ότι εάν κάποιο πρόσωπο, γυναίκα ή άνδρας, επιθυμεί οπωσδήποτε να αποκτήσει το επίθετο του συζύγου έχει αυτή τη δυνατότητα μέσω της ισχύουσας νομοθεσίας; Επιπλέον, το υπουργείο δεν σκέφτηκε ότι σε μία εποχή όπου ένα στα δύο ζευγάρια καταλήγει σε διαζύγιο το κοινό όνομα θα προσθέτει αντί να επιλύει προβλήματα; Προφανώς πρόκειται για μία ακόμη κατάλυση της αρχής της ισότητας. Η Πολιτεία προτιμά τις Ελληνίδες γυναίκες να αντιμετωπίζονται ως ετεροπροσδιορισμένα πρόσωπα δανεικής ταυτότητας, από το να δημιουργούνται προβλήματα όταν ένα ζευγάρι ταξιδεύει στο εξωτερικό. Άλλο ένα δείγμα συντηρητισμού;