[ ΡΙΠΕΣ ] Δημοψηφίσματα

ΤΟ ιρλανδικό όχι στην Ευρωπαϊκή Συνθήκη αποτελεί ασφαλώς ένα ακόμα σήμα κινδύνου για την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είχαν προηγηθεί φυσικά τα δημοψηφίσματα στη Γαλλία και την Ολλανδία που είχαν απορρίψει το Ευρωσύνταγμα και είχαν προκαλέσει την πρόωρη απόσυρσή του.

ΟΠΩΣ και τότε έτσι και τώρα οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες της Ένωσης αναζητούν τρόπους να παρακάμψουν το πρόβλημα ώστε να προχωρήσει η ενοποίηση. Κι αυτό γιατί πιστεύουν ότι σήμερα περισσότερο από ποτέ είναι αναγκαία μέτρα που θα διασφαλίζουν ότι η Ευρώπη θα αποτελεί μια ενιαία πολιτική οντότητα στον διεθνή χώρο.

Η εκλογή προέδρου της Ένωσης αλλά και «υπουργού» εξωτερικών καθώς και η απλοποίηση των διαδικασιών για τη λήψη των αποφάσεων κατά πλειοψηφία θεωρούνται απαραίτητοι εκσυγχρονισμοί, ιδίως μετά την προσθήκη των νέων μελών από την Ανατολική Ευρώπη που καθιστούν την ομοφωνία σχεδόν ανέφικτη.

ΜΙΑ τέτοια προσέγγιση ωστόσο που επιδιώκει να παρακάμψει τις λαϊκές αντιδράσεις τελικώς μπορεί και να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Γιατί επιτείνει την καχυποψία των πολιτών αλλά και την εντύπωση που έχουν ότι η Ευρώπη διοικείται από μανδαρίνους που δεν λογοδοτούν σε κανένα εκλεγμένο όργανο.

ΕΙΝΑΙ βέβαια σωστό ότι η επικύρωση των συνθηκών με δημοψηφίσματα θα ήταν μια διαδικασία δύσκολη και χρονοβόρα. Όπως είναι επίσης σωστό ότι συχνά η αρνητική ψήφος δεν αφορά τις συμφωνίες καθ΄ εαυτές, αλλά αποτελεί μια έκφραση γενικότερης δυσαρέσκειας για την ευρωπαϊκή οικονομία.

ΧΩΡΙΣ επαρκείς εγγυήσεις δημοκρατίας ωστόσο η Ένωση και αν ακόμα προχωρήσει θα αποδειχθεί ρηχή. Και θα ήταν πιθανώς προτιμότερο να προχωρήσουν όσες χώρες επιθυμούν πραγματικά την ενοποίηση παρά να παρακολουθούμε αυτή την παρωδία των διαπραγματεύσεων με τις εξαιρέσεις και τις ειδικές εγγυήσεις για τους λογής λογής ευρωσκεπτικιστές.

ΙΣΩΣ τότε τα δημοψηφίσματα να γίνονταν και πιο ρεαλιστικά. Γιατί το όχι, αντίθετα από ό,τι συμβαίνει σήμερα, θα σήμαινε και μη συμμετοχή στον ευρωπαϊκό πυρήνα!