Φιλαθλέων

Φωτόμιλος

Κάθε μεγάλο τουρνουά έχει τον «όμιλο του θανάτου» του. Τις περισσότερες φορές σ΄ αυτόν μετέχει η Ολλανδία. Και τις περισσότερες τον μετατρέπει, προκρινόμενη, σε όμιλο ζωής. Τούτη τη φορά έπεσε με δύο πρόσφατες παγκόσμιες πρωταθλήτριες, τη Γαλλία και την Ιταλία. Όμως, είναι δυο πληγωμένα θηρία. Ενώ οι Ολλανδοί, τούτη τη φορά πιστεύουν πολύ στο άστρο τους. Κι όχι μόνο για πρόκριση ενός γύρου.

Όμιλος φωτιάς, λοιπόν, ή όμιλος φωτός; Διεκδίκησης της πρόκρισης με μισό γκολ ή της μεγάλης μπάλας από επίδοξους πρωταθλητές; Τα χτεσινά πρώτα δείγματα είχαν και από τα δύο. Το πιο άνοστο μέχρι στιγμής παιχνίδι του ευρωπαϊκού, μεταξύ Γαλλίας και Ρουμανίας, και το πιο συναρπαστικό.

Επιβεβαίωση της δυσκολίας που έχουν οι δευτεραθλητές κόσμου να μετουσιώσουν τον ρόλο του φαβορί από τα χαρτιά στο γήπεδο. Επιβεβαίωση επίσης της υπόνοιας πως οι Ιταλοί δεν στέκονται καλά στα πόδια τους και πως οι Ολλανδοί του Βαν Μπάστεν παίζουν σαν άξιοι απόγονοι της ομάδας του Ρίνους Μίχελς.

Ένα σύγχρονο είδος ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου έδειξαν χθες οι πορτοκαλί. Με επιθετικό πρέσινγκ, αυτοματισμούς, ομαδικότητα, αυτοπεποίθηση – και αρκετή τύχη. Αλλά δεν έχει σημασία να μιλήσει κανείς για ένα γκολ οφσάιντ, για μια μεγάλη απόκρουση που στην αντεπίθεση έγινε γκολ, όταν βάζεις τρία γκολ στην πρωταθλήτρια κόσμου και τη βυθίζεις στη γνωστή της, για ευρωπαϊκό πρωτάθλημα, θέση του ματς ζωής και θανάτου από τη δεύτερη αναμέτρηση. Σ΄ έναν όμιλο χωρίς φαβορί και σ΄ ένα πρωτάθλημα επίσης, να που εμφανίζονται αθόρυβα κάποιοι άξιοι που ίσως δεν περιμέναμε. Αλλά που τώρα περιμένουμε να συνεχίσουν.

Φιλαθλέων