Φιλοξυλεία

Έπειτα από ένα διάστημα αναγκαστικής αποχής, ένας φίλ(αθλ)ος από τα παλιά επανέρχεται δριμύτερος για το ποδοσφαιρικό ραντεβού του καλοκαιριού. Δεν είναι ασφαλώς τυχαίο που το ραντεβού αυτό αφορά όλη την Ευρώπη. Ούτε που λαμβάνει χώρα την εποχή που μπορεί (ας όψονται οι Ιρλανδοί) να αποφασίζεται το πολιτικό μέλλον της ηπείρου μας. Η πολιτική πάντως- από αυτή την αρχή ξεκινάμε- μένει μακριά και πίσω από την μπάλα. Ιδίως αν, όπως ευχόμαστε όλοι, η μπάλα στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας καταφέρει να ξεπλύνει κάποιες από τις πρόσφατες αθλητικές αμαρτίες.

Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα που άρχισε την Παρασκευή παρουσιάζει εξαρχής δύο τουλάχιστον ιδιοτυπίες. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε σε τέτοιον βαθμό έλλειψη φαβορί (Γερμανία;)

και ποτέ δεν ξαναήταν τόσο αδύνατοι οι διοργανωτές. Τα δύο αυτά στοιχεία μπορεί είτε να τονώσουν το ενδιαφέρον είτε να προϊδεάσουν για σχετικά χαμηλή ποδοσφαιρική ποιότητα. Οι πρώτες δύο αγωνιστικές δεν ξεκαθάρισαν τι είναι πιθανότερο να συμβεί. Σπουδαία μπάλα δεν παίχτηκε- αλλά σπάνια παίζεται στα πρώτα παιχνίδια μιας τόσο μεγάλης σε σημασία διοργάνωσης, που έρχεται μάλιστα στο τέλος μιας τόσο μεγάλης σε μάκρος αγωνιστικής περιόδου. Δυνατές μάχες δόθηκαν- η ισχύς, με την καλή ή την κακή έννοια, είναι παραπάνω από ποτέ η κινητήρια δύναμη (και) του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Οι δύο γηπεδούχοι έχασαν, αν και πάλεψαν και μάλλον ατύχησαν, αφού δεν ήταν χειρότεροι ούτε από μια Τσεχία που έχει χάσει τους παίκτες που της προσέδιδαν την προσωπικότητά της, ούτε από μια υπέρμετρα ρεαλίστρια, στα όρια του κυνισμού, Κροατία. Οι ομάδες των χωρών που φιλοξενούν τη διοργάνωση έδειξαν ότι θέλουν, αλλά δεν μπορούν. Οργανωτικώς πρίγκιπες, αλλά ποδοσφαιρικώς μάλλον ξυλοκόποι.

Έμεινε έτσι ως φωτεινό σημείο του Σαββατοκύριακου η νίκη, και κυρίως η απόδοση, της Πορτογαλίας. Εντάξει, η Τουρκία ανήκει σαφώς κι αυτή στις ομάδες με φθίνουσα πορεία (το 1-4 του Φαλήρου το θεωρούμε ατύχημα, ενώ το 0-1 της Πόλης απόδειξη).

Εντάξει, η ομάδα του Σκολάρι δεν είναι καμία τυχαία, μ΄ έναν (αξέχαστο, αλλά για όχι για τους ίδιους) τελικό κι έναν (άχρωμο, ακόμα και γι΄ αυτούς που τους κέρδισαν) ημιτελικό στο προηγούμενο Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Όμως σαν κάτι ν΄ άλλαξε σ΄ αυτή την όμορφη πάντα στο μάτι ομάδα, σαν κάποιος νέος αέρας να φυσάει κι αυτός ο αέρας μπορεί να λέγεται ωριμότητα.

Σαν το ξεπέταγμα του (αντιπαθέστατου αλλά πυραυλοκίνητου) Ρονάλντο, η Πορτογαλία ολόκληρη μοιάζει ν΄ ανέβασε ταχύτητα.

Λιγότερη φιοριτούρα και περισσότερη ταχύτητα. Οι ίδιοι αυτοματισμοί, αλλά με μεγαλύτερη ουσία. Λιγότεροι κουρασμένοι Φίγκοι και περισσότεροι διψασμένοι Μουτίνιοι. Επειδή, ως Έλληνες ξέρουμε τι τους χρωστάμε από το τελευταίο Ευρωπαϊκό κι επειδή αισθητικά δίνει χαρά, θα μπορούσαμε, ως Έλληνες και ως στήλη, μετά τη δική μας ομάδα να κάνουμε πουλέν μας την Πορτογαλία. Αν δεν ήταν τόσο νωρίς κι αν δεν ξέραμε τι τύχη συνήθως επιφυλάσσεται σε όσους τολμήσουμε να υποστηρίξουμε.

Φιλαθλέων