[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Καιρού επιτρέποντος

Είμαι σίγουρη ότι το κλίμα του 2004 δεν πρόκειται να επαναληφθεί και ότι αυτό το Εuro θα το ζήσουμε κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Αν και η Εθνική μας δεν έχει μπει ακόμη στο γήπεδο, το ψυχανεμίστηκα, το ένιωσα κυριολεκτικά στο πετσί μου το προχθεσινό Σαββατόβραδο, όταν με περισσή αισιοδοξία έβγαλα τις καλοκαιρινές μου πολυθρόνες, έστησα την τηλεόραση στην πέργκολα κι έστρωσα στο μπαλκόνι να φάμε, να πιούμε και να δούμε τον Κριστιάνο Ρονάλντο να σκοράρει, αλλά πού…

Ούτε ο Ρονάλντο σκόραρε αλλά ούτε κι εμείς αντέξαμε για πολύ το αεράκι του Ιουνίου που ξύριζε τον σβέρκο μας κι έκανε τις χαρτοπετσέτες μας ιπτάμενες. Τα μαζέψαμε και μπήκαμε κακήν κακώς μέσα, αμφισβητώντας ζωηρά και μεγαλόφωνα αυτούς που ισχυρίζονται ότι η θερμοκρασία της γης ανεβαίνει και ότι η Μεσόγειος όσο πάει και γίνεται Σαχάρα. Σιγά…

Όσον αφορά τουλάχιστον τη δική μου βεράντα, οι κλιματικές συνθήκες διαψεύδουν τις προβλέψεις των ειδικών και με καθιστούν, τρόπο τινά, δεισιδαίμονα:

Πριν από τέσσερα χρόνια, τέτοια μέρα, τέτοια ώρα, βλέπαμε τον Καραγκούνη και τον Μπασινά να βάζουν δυο γκολάκια στην Εθνική Πορτογαλίας, σε συνθήκες άγριου καύσωνα. Καμιά σχέση με τη φετινή φρεσκαδούρα και την γκαντεμιά των απογευματινών νεφώσεων. Δεν ξέρω αν οι φίλαθλοι έχουν συμπεριλάβει στα γούρια και τα ξόρκια τους την αναποδιά του καιρού. Εγώ πάντως, εκτός από την «κούπα», θέλω πίσω το καλοκαίρι μου και το θέλω τώρα.