Νέα καταιγίδα για δανειολήπτες

Οι δηλώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ για πιθανή αύξηση των επιτοκίων του ευρώ τον άλλο μήνα στο 4,25% έναντι 4% προκάλεσαν ντόμινο αυξήσεων στη διατραπεζική αγορά
Καλοκαιρινός εφιάλτης με κατακόρυφη αύξηση στα επιτόκια χτυπά τα νοικοκυριά, που βλέπουν τις δόσεις των δανείων τους να ανεβαίνουν από τη μια μέρα στην άλλη κατά δεκάδες ευρώ.

Και αυτό ενώ αλλεπάλληλα κύματα ακρίβειας ήδη ροκανίζουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό, σπρώχνοντας πάνω από 1 εκατομμύριο δανειολήπτες πιο κοντά στην υπερχρέωση.

Οι επιπτώσεις είναι άμεσες στα δάνεια με κυμαινόμενο επιτόκιο που εξαρτάται από το διατραπεζικό επιτόκιο Εuribor, ενώ παράλληλα κορυφαίοι τραπεζίτες προβλέπουν ντόμινο αυξήσεων και στα σταθερά επιτόκια των δανείων και των καρτών τις επόμενες εβδομάδες, κάνοντας λόγο και για οριστικό τέλος στις χαμηλότοκες προσφορές.

Εκτίναξη
Οι δηλώσεις του προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Ζαν-Κλοντ Τρισέ για πιθανή αύξηση των επιτοκίων του ευρώ τον άλλο μήνα στο 4,25% έναντι 4% προκάλεσαν ντόμινο αυξήσεων στη διατραπεζική αγορά, εκτινάσσοντας το κόστος του χρήματος σε ιστορικά υψηλά. Για πρώτη φορά στην ιστορία του το διατραπεζικό επιτόκιο Εuribor έτους έφτασε το 5,41% ενώ το Εuribor τριμήνουμε βάση το οποίο καθορίζεται η δόση χιλιάδων στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων- εκτινάχθηκε στο 4,967%. Από τη μια μέρα στην άλλη δηλαδή, ένα μέσο δάνειο κοστίζει έως και 15 ευρώ ανά μήνα ακριβότερα, ενώ από τον Ιούνιο του 2005 τα κυμαινόμενα επιτόκια έχουν σχεδόν διπλασιαστεί.

Παραδείγματα
Αποκαλυπτικό είναι το παράδειγμα ενός στεγαστικού δανείου 150.000 ευρώ που πριν από τρία χρόνια κόστιζε 840,41 ευρώ μηνιαίως με τελικό επιτόκιο 3,113% (επιτόκιο Εuribor 2,113% πλέον περιθωρίου 1%). Σήμερα, το επιτόκιο για το ίδιο δάνειο έχει εκτιναχθεί στο 5,967% (επιτόκιο Εuribor 4,967% πλέον περιθωρίου 1%) και η δόση φτάνει τα 1.071,79

ευρώ. Δηλαδή, ο δανειολήπτης πληρώνει 231,38 ευρώ περισσότερα κάθε μήνα ή 2.776,56 ευρώ περισσότερα κάθε χρόνο! Αντίστοιχες είναι οι αυξήσεις και στα καταναλωτικά δάνεια με κυμαινόμενο επιτόκιο, αλλά και στις πιστωτικές κάρτες.


Κερδισμένοι μόνον οι καταθέτες

ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ κερδισμένοι από τα νέα δεδομένα είναι οι καταθέτες και κυρίως εκείνοι που έχουν πρόσβαση σε μεγάλα χρηματικά ποσά, άνω των 30.000 ευρώ. Και αυτό γιατί οι τράπεζες είναι πλέον διατεθειμένες να πληρώσουν ακριβά το χρήμα, δίνοντας επιτόκια που ξεπερνούν το 5,5% και σε κάποιες περιπτώσεις φτάνουν ακόμα και το 6% για προθεσμιακές καταθέσεις διάρκειας έως ενός έτους. Τόσο έντονος είναι ο ανταγωνισμός, ώστε σε κάποιες περιπτώσεις τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα προπληρώνουν τους τόκους και δίνουν μπόνους επιτόκια σε όσους μείνουν πιστοί για ολόκληρο το έτος. Πάντως, χαμένοι βγαίνουν οι μικροκαταθέτες καθώς στην πλειονότητα των περιπτώσεων τα επιτόκια ταμιευτηρίου παραμένουν συμβολικά, ακόμα και κάτω του 1%, αφού οι τράπεζες «ξεχνούν» να τα αναπροσαρμόσουν προς τα πάνω παρά την άνοδο στο κόστος του χρήματος.


Αυξήσεις και στα σταθερά επιτόκια

ΤΟ ΝΤΟΜΙΝΟ ανατιμήσεων δεν περιορίζεται όμως στα κυμαινόμενα επιτόκια, περνάει και στα σταθερά. Ήδη η μία μετά την άλλη οι τράπεζες αναπροσαρμόζουν προς τα πάνω τα ήδη τσουχτερά επιτόκια των πιστωτικών καρτών και των καταναλωτικών δανείων κατά 0,25 έως και 0,75 της μονάδας, ενώ χαμένοι βγαίνουν και οι επιχειρηματίες που αναγκάζονται να πληρώνουν περισσότερα χρήματα στις τράπεζες μήνα με τον μήνα. Παράλληλα, ζήτημα χρόνου είναι η αύξηση και των σταθερών επιτοκίων στα στεγαστικά δάνεια, ειδικά αυτά με διάρκεια 3 έως 5 ετών. Όπως αναφέρουν τραπεζικά στελέχη, το επιτόκιο σε αυτή την κατηγορία είναι περίπου 5%, ενώ την ίδια στιγμή τα ελληνικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα πληρώνουν τουλάχιστον 5,5% με 6% στη διατραπεζική αγορά, γεγονός που μεταφράζεται σε αυξήσεις και μάλιστα άμεσα για τους δανειολήπτες που θα θελήσουν να κλειδώσουν τη δόση τους από εδώ και στο εξής. Παράλληλα, παρελθόν θα αποτελέσουν και οι χαμηλότοκες προσφορές στα νέα στεγαστικά δάνεια ή στις μεταφορές οφειλών, καθώς σε αυτές τις περιπτώσεις το επιτόκιο ξεκινά ακόμα και από το 3% για περίοδο δύο ή τριών ετών, είναι δηλαδή το μισό σε σχέση με αυτό που πληρώνουν οι ίδιες οι τράπεζες.