[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αν τα Μανόλο είχαν φωνή

Η γνώμη μου για το «Sex and the City» είναι πως είναι μια σαχλαμάρα. Και εννοείται πως δεν τους αφορά καθόλου η γνώμη μου, αλλά τους αρέσουν, υποθέτω, αυτές οι αρνητικές γνώμες γενικά γιατί πρέπει «και» να μην αρέσεις για να πετύχεις. Όλοι, τότε, είμαστε χαρούμενοι.

Το «Sex and the City» το βαριόμουν από την τηλεόραση. Τίποτε φεμινιστικό δεν ξυπνάει μέσα μου, αν κάπου εκεί τρέχει το ζαλισμένο μυαλό του ανθρώπου. Είμαι μαζί τους και στα κοκτέιλ και στα τακούνια και στ΄ αγόρια- πού αλλού; Αλλά νομίζω ότι στην πασαρέλα αξίζει κάτι καλύτερο. Έχω συναντήσει τόσο έξυπνους και ενδιαφέροντες ανθρώπους στη μόδα- και δεν εννοώ τα ιερά θηρία τηςπου αυτό το στόρι των κοριτσιών τής γκλαμουρο-απελπισίας μού φαίνεται πολύ στενό. Στενός κορσές. Τόσο που αν είχαν τα Μανόλο φωνή, θα έβγαιναν και θα διαμαρτύρονταν από μόνα τους. Όσο πιο ψηλά τις ανεβάζουν τα Jimmy Choo τις κοπέλες, τόσο πιο βαρετό στο πάτωμα πέφτει το θέμα. Ίσως και να είναι το πιο «εύκολο» σενάριο που θα περάσει στην ιστορία, με τις περισσότερες εμμονές και τα τόσα κολλήματα- χωρίς το ξάφνιασμα και την αλλαγή. Που μια μέρα, λοιπόν, ξυπνάει η Κάρι και μέσα στην μποέμ χαρά της ρίχνει στους ώμους την καμπαρντίνα (μα τι σικ!) και βγαίνει για ψώνια με τις φίλες, για να συζητήσουν στο 200ό επεισόδιο ό,τι ακριβώς και στο πρώτο… τους άντρες της ζωής τους ή τον διπλανό τύπο που διαβάζει εφημερίδα ή αν το καπέλο που φοράει η μία είναι τόσο εξωφρενικό όσο φαίνεται (είναι). Μα, αυτή είναι η ζωή, θα πεις, τι περιμένεις; Τίποτε. Έναν ίσως πιο έξυπνο τρόπο για να πουλήσουν τις γόβες, τα εμπριμέ, τα κοντά φορέματα, τη ματαιοδοξία και το καταπιεσμένο χιούμορ που οι παραγωγοί ονειρεύονται λανσάροντας το προϊόν. Η μανία τους να σε παρασύρουν στην κατανάλωση- το, οποίο κι αυτό, οκέι- αλλά χωρίς να «ξοδέψουν» τίποτε αυτοί. Μα, δεν φαίνεται πόσο απεγνωσμένα το θέλουν; Βάζοντας δύο πράγματα που πουλάνε τρελά στον τίτλο κιόλας. Σεξ (αλίμονο!) και η Πόλη (η Νέα Υόρκη δηλαδή!).